مزامیر 104
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای یهوه خدای من توبی نهایت عظیم هستی! به عزت و جلال ملبس هستی.
1Благосиљај, душо моја, Господа! Господе, Боже мој, велик си веома, обукао си се у величанство и красоту.
2خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیده‌ای.
2Обукао си светлост као хаљину, разапео небо као шатор;
3آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها رامرکب خود نموده و بر بالهای باد می‌خرامد.
3Водом си покрио дворове своје, облаке начинио си да су Ти кола, идеш не крилима ветреним.
4فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را آتش مشتعل.
4Чиниш ветрове да су Ти анђели, пламен огњени да су Ти слуге.
5که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالاباد.
5Утврдио си земљу на темељима њеним, да се не помести на век века.
6آن رابه لجه‌ها مثل ردا پوشانیده‌ای، که آبها بر کوههاایستاده‌اند.
6Безданом као хаљином оденуо си је; на горама стоје воде.
7از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعدتو پراکنده می‌شوند.
7Од претње Твоје беже, од громовног гласа Твог теку.
8به فراز کوهها برمی آیند، وبه همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیا ساخته‌ای.
8Излазе на горе и силазе у долине, на место које си им утврдио.
9حدی برای آنها قرار داده‌ای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.
9Поставио си међу, преко које не прелазе, и не враћају се да покрију земљу.
10که چشمه‌ها را در وادیها جاری می‌سازد تا درمیان کوهها روان بشوند.
10Извео си изворе по долинама, између гора теку воде.
11تمام حیوانات صحرارا سیراب می‌سازند تا گورخران تشنگی خود رافرو نشانند.
11Напајају све звери пољске; дивљи магарци гасе жеђ своју.
12بر آنها مرغان هوا ساکن می‌شوند واز میان شاخه‌ها آواز خود را می‌دهند.
12На њима птице небеске живе; кроз гране разлеже се глас њихов.
13او ازغرفات خود کوهها را سیراب می‌کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می‌شود.
13Напајаш горе с висина својих, плодовима дела Твојих сити се земља.
14نباتات را برای بهایم می‌رویاند و سبزه‌ها رابرای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون می‌آورد.
14Дајеш те расте трава стоци, и зелен на корист човеку, да би извадио хлеб из земље.
15و شراب را که دل انسان را شادمان می‌کند، و چهره او را به روغن شاداب می‌سازد ودل انسان را به نان قوی می‌گرداند.
15И вино весели срце човеку, и лице се светли од уља, и хлеб срце човеку крепи.
16درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،
16Сите се дрвета Божија, кедри ливански, које си посадио.
17که در آنها مرغان آشیانهای خود را می‌گیرند و اما صنوبر خانه لق لق می‌باشد.
17На њима птице вију гнезда; станак је родин на јелама.
18کوههای بلند برای بزهای کوهی و صخره هابرای یربوع ملجاء است.
18Горе високе дивокозама, камен је уточиште зечевима.
19ماه را برای موسمهاساخت و آفتاب مغرب خود را می‌داند.
19Створио се месец да показује времена, сунце познаје запад свој.
20تاریکی می‌سازی و شب می‌شود که در آن همه حیوانات جنگلی راه می‌روند.
20Стереш таму, и бива ноћ, по којој излази све зверје шумско;
21شیربچگان برای شکار خود غرش می‌کنند و خوراک خویش را از خدا می‌جویند.
21Лавови ричу за пленом, и траже од Бога хране себи.
22چون آفتاب طلوع می‌کند جمع می‌شوند و در بیشه های خودمی خوابند.
22Сунце гране, и они се сакривају и лежу у ложе своје.
23انسان برای عمل خود بیرون می‌آید و به جهت شغل خویش تا شامگاه.
23Излази човек на посао свој, и на рад свој до вечера.
24ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. جمیع آنها را به حکمت کرده‌ای. زمین از دولت تو پر است.
24Како је много дела Твојих, Господе! Све си премудро створио; пуна је земља блага Твог.
25و آن دریای بزرگ و وسیع الاطراف نیز که در آن حشرات از حد شماره زیاده‌اند و حیوانات خرد و بزرگ.
25Гле, море велико и широко, ту гмижу без броја, животиња мала и велика;
26و در آن کشتیها راه می‌روند و آن لویاتان که به جهت بازی کردن در آن آفریده‌ای.
26Ту лађе плове, крокодил, ког си створио да се игра по њему.
27جمیع اینها از تو انتظارمی کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.
27Све Тебе чека, да им дајеш пићу на време.
28آنچه را که به آنها می‌دهی، فرا می‌گیرند. دست خود را باز می‌کنی، پس از چیزهای نیکو سیرمی شوند.
28Дајеш им, примају; отвориш руку своју, сите се добра.
29روی خود را می‌پوشانی پس مضطرب می‌گردند. روح آنها را قبض می‌کنی، پس می‌میرند و به خاک خود برمی گردند.
29Одвратиш лице своје, жалосте се; узмеш им дух, гину, и у прах свој враћају се.
30چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند و روی زمین را تازه می‌گردانی.
30Пошаљеш дух свој, постају, и понављаш лице земљи.
31جلال خداوند تا ابدالاباد است. خداوند ازاعمال خود راضی خواهد بود.
31Слава Господу увек; нек се весели Господ за дела своја!
32که به زمین نگاه می‌کند و آن می‌لرزد. کوهها را لمس می‌کند، پس آتش فشان می‌شوند.
32Он погледа на земљу, и она се тресе; дотакне се гора, и диме се.
33خداوند را خواهم سرایید تا زنده می‌باشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.
33Певаћу Господу за живота свог; хвалићу Бога свог док сам год.
34تفکر من او رالذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.
34Нека Му буде мила беседа моја! Веселићу се о Господу.
35گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هللویاه!
35Нека нестане грешника са земље, и безбожника нека не буде више! Благосиљај, душо моја, Господа! Алилуја!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.