مزامیر 147
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1هللویاه، زیرا خدای ما را سراییدن نیکو است و دل پسند، و تسبیح خواندن شایسته است!
1Хвалите Господа, јер је слатко певати Бога нашег, јер Благоме приликује хвала.
2خداوند اورشلیم را بنامی کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.
2Господ зида Јерусалим, сабира расејане синове Израиљеве;
3شکسته دلان را شفا می‌دهد و جراحت های ایشان را می‌بندد.
3Исцељује оне који су скрушеног срца, и лечи туге њихове;
4عدد ستارگان را می‌شمارد وجمیع آنها را به نام می‌خواند.
4Избраја мноштво звезда, и све их зове именом.
5خداوند ما بزرگ است و قوت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.
5Велик је Господ наш и велика је крепост Његова, и разуму Његовом нема мере.
6خداوند مسکینان را برمی افرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.
6Прихвата смерне Господ, а безбожне понижава до земље.
7خداوند را با تشکر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.
7Редом певајте Господу хвалу, ударајте Богу нашем у гусле.
8که آسمانهارا با ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیامی نماید و گیاه را بر کوهها می‌رویاند.
8Он застире небо облацима, спрема земљи дажд, чини те расте на горама трава;
9که بهایم را آذوقه می‌دهد و بچه های غراب را که او رامی خوانند.
9Даје стоци пићу њену, и вранићима, који вичу к Њему.
10در قوت اسب رغبت ندارد، و ازساقهای انسان راضی نمی باشد.
10Не мари за силу коњску, нити су Му мили краци човечији.
11رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانی که به رحمت وی امیدوارند.
11Мили су Господу они који Га се боје, који се уздају у милост Његову.
12ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.
12Слави, Јерусалиме, Господа; хвали Бога свог, Сионе!
13زیرا که پشت بندهای دروازه هایت را مستحکم کرده وفرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.
13Јер Он утврђује преворнице врата твојих, благосиља синове твоје у теби.
14که حدود تو را سلامتی می‌دهد و تو را ازمغز گندم سیر می‌گرداند.
14Ограђује међе твоје миром, насићава те једре пшенице.
15که کلام خود را برزمین فرستاده است و قول او به زودی هر‌چه تمام تر می‌دود.
15Шаље говор свој на земљу, брзо тече реч Његова.
16که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.
16Даје снег као вуну, сипа иње као пепео.
17که تگرگ خودرا در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟
17Баца град свој као залогаје, пред мразом Његовим ко ће остати?
18کلام خود را می‌فرستد وآنها را می‌گدازد. باد خویش را می‌وزاند، پس آبها جاری می‌شود.
18Пошаље реч своју, и све се раскрави; дуне духом својим, и потеку воде.
19کلام خود را به یعقوب بیان کرده، و فرایض و داوریهای خویش را به اسرائیل.
19Он је јавио реч своју Јакову, наредбе и судове своје Израиљу.
20با هیچ امتی چنین نکرده است و داوریهای او را ندانسته‌اند. هللویاه!
20Ово није учинио ни једном другом народу, и судова Његових они не знају. Алилуја!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.