مزامیر 147
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1هللویاه، زیرا خدای ما را سراییدن نیکو است و دل پسند، و تسبیح خواندن شایسته است!
1Hallelujah; for it is good to sing praises unto our God; for it is pleasant, and praise is comely.
2خداوند اورشلیم را بنامی کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.
2The LORD doth build up Jerusalem, He gathereth together the dispersed of Israel;
3شکسته دلان را شفا می‌دهد و جراحت های ایشان را می‌بندد.
3Who healeth the broken in heart, and bindeth up their wounds.
4عدد ستارگان را می‌شمارد وجمیع آنها را به نام می‌خواند.
4He counteth the number of the stars; He giveth them all their names.
5خداوند ما بزرگ است و قوت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.
5Great is our Lord, and mighty in power; His understanding is infinite.
6خداوند مسکینان را برمی افرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.
6The LORD upholdeth the humble; He bringeth the wicked down to the ground.
7خداوند را با تشکر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.
7Sing unto the LORD with thanksgiving, sing praises upon the harp unto our God;
8که آسمانهارا با ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیامی نماید و گیاه را بر کوهها می‌رویاند.
8Who covereth the heaven with clouds, who prepareth rain for the earth, who maketh the mountains to spring with grass.
9که بهایم را آذوقه می‌دهد و بچه های غراب را که او رامی خوانند.
9He giveth to the beast his food, and to the young ravens which cry.
10در قوت اسب رغبت ندارد، و ازساقهای انسان راضی نمی باشد.
10He delighteth not in the strength of the horse; He taketh no pleasure in the legs of a man.
11رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانی که به رحمت وی امیدوارند.
11The LORD taketh pleasure in them that fear Him, in those that wait for His mercy.
12ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.
12Glorify the LORD, O Jerusalem; praise thy God, O Zion.
13زیرا که پشت بندهای دروازه هایت را مستحکم کرده وفرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.
13For He hath made strong the bars of thy gates; He hath blessed thy children within thee.
14که حدود تو را سلامتی می‌دهد و تو را ازمغز گندم سیر می‌گرداند.
14He maketh thy borders peace; He giveth thee in plenty the fat of wheat.
15که کلام خود را برزمین فرستاده است و قول او به زودی هر‌چه تمام تر می‌دود.
15He sendeth out His commandment upon earth; His word runneth very swiftly.
16که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.
16He giveth snow like wool; He scattereth the hoar-frost like ashes.
17که تگرگ خودرا در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟
17He casteth forth His ice like crumbs; who can stand before His cold?
18کلام خود را می‌فرستد وآنها را می‌گدازد. باد خویش را می‌وزاند، پس آبها جاری می‌شود.
18He sendeth forth His word, and melteth them; He causeth His wind to blow, and the waters flow.
19کلام خود را به یعقوب بیان کرده، و فرایض و داوریهای خویش را به اسرائیل.
19He declareth His word unto Jacob, His statutes and His ordinances unto Israel.
20با هیچ امتی چنین نکرده است و داوریهای او را ندانسته‌اند. هللویاه!
20He hath not dealt so with any nation; and as for His ordinances, they have not known them. Hallelujah.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.