مزامیر 35
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1ای خداوند با خصمان من مخاصمه نما و جنگ کن با آنانی که با من جنگ می‌کنند.
1A Psalm of David. Strive, O LORD, with them that strive with me; fight against them that fight against me.
2سپر و مجن را بگیر و به اعانت من برخیز.
2Take hold of shield and buckler, and rise up to my help.
3و نیزه را راست کن و راه را پیش روی جفاکنندگانم ببند و به‌جان من بگو من نجات توهستم.
3Draw out also the spear, and the battle-axe, against them that pursue me; say unto my soul: 'I am Thy salvation.'
4خجل و رسوا شوند آنانی که قصد جان من دارند و آنانی که بداندیش منند، برگردانیده وخجل شوند.
4Let them be ashamed and brought to confusion that seek after my soul; let them be turned back and be abashed that devise my hurt.
5مثل کاه پیش روی باد باشند وفرشته خداوند ایشان را براند.
5Let them be as chaff before the wind, the angel of the LORD thrusting them.
6راه ایشان تاریکی و لغزنده باد. و فرشته خداوند ایشان را تعاقب کند.
6Let their way be dark and slippery, the angel of the LORD pursuing them.
7زیرا دام خود را برای من بی‌سبب درحفره‌ای پنهان کردند که آن را برای جان من بی‌جهت کنده بودند.
7For without cause have they hid for me the pit, even their net, without cause have they digged for my soul.
8هلاکت ناگهانی بدو برسد و دامی که پنهان کرد خودش را بگیرد و در آن به هلاکت گرفتار گردد.
8Let destruction come upon him unawares; and let his net that he hath hid catch himself; with destruction let him fall therein.
9و اما جان من در خداوندوجد خواهد کرد و در نجات او شادی خواهدنمود.
9And my soul shall be joyful in the LORD; it shall rejoice in His salvation.
10همه استخوانهایم می‌گویند «ای خداوندکیست مانند تو که مسکین را از شخص قوی تر ازاو می‌رهاند و مسکین وفقیر را از تاراج کننده وی.»
10All my bones shall say: 'LORD, who is like unto Thee, who deliverest the poor from him that is too strong for him, yea, the poor and the needy from him that spoileth him?'
11شاهدان کینه ور برخاسته‌اند. چیزهایی را که نمی دانستم از من می‌پرسند.
11Unrighteous witnesses rise up; they ask me of things that I know not.
12به عوض نیکویی بدی به من می‌کنند. جان مرا بیکس گردانیده‌اند.
12They repay me evil for good; bereavement is come to my soul.
13و اما من چون ایشان بیمار می‌بودند پلاس می‌پوشیدم. جان خود را به روزه می‌رنجانیدم ودعایم به سینه‌ام برمی گشت.
13But as for me, when they were sick, my clothing was sackcloth, I afflicted my soul with fasting; and my prayer, may it return into mine own bosom.
14مثل آنکه اودوست و برادرم می‌بود، سرگردان می‌رفتم. چون کسی‌که برای مادرش ماتم گیرد، از حزن خم می‌شدم.
14I went about as though it had been my friend or my brother; I bowed down mournful, as one that mourneth for his mother.
15ولی چون افتادم شادی‌کنان جمع شدند. آن فرومایگان بر من جمع شدند. و کسانی که نشناخته بودم مرا دریدند و ساکت نشدند.
15But when I halt they rejoice, and gather themselves together; the abjects gather themselves together against me, and those whom I know not; they tear me, and cease not;
16مثل فاجرانی که برای نان مسخرگی می‌کنند. دندانهای خود را بر من می‌افشردند.
16With the profanest mockeries of backbiting they gnash at me with their teeth.
17ای خداوند تا به کی نظر خواهی کرد! جانم را ازخرابیهای ایشان برهان و یگانه مرا از شیربچگان.
17Lord, how long wilt Thou look on? Rescue my soul from their destructions, mine only one from the lions.
18و تو را در جماعت بزرگ حمد خواهم گفت. ترا در میان قوم عظیم تسبیح خواهم خواند.
18I will give Thee thanks in the great congregation; I will praise Thee among a numerous people.
19تاآنانی که بی‌سبب دشمن منند، بر من فخر نکنند. وآنانی که بر من بی‌سبب بغض می‌نمایند، چشمک نزنند.
19Let not them that are wrongfully mine enemies rejoice over me; neither let them wink with the eye that hate me without a cause.
20زیرا برای سلامتی سخن نمی گویند و برآنانی که در زمین آرامند سخنان حیله آمیز را تفکرمی کنند.
20For they speak not peace; but they devise deceitful matters against them that are quiet in the land.
21و دهان خود را بر من باز کرده، می‌گویند هه هه چشم ما دیده است.
21Yea, they open their mouth wide against me; they say: 'Aha, aha, our eye hath seen it.'
22ای خداوند تو آن را دیده‌ای پس سکوت مفرما. ای خداوند از من دور مباش.
22Thou hast seen, O LORD; keep not silence; O Lord, be not far from me.
23خویشتن را برانگیز وبرای داد من بیدار شو، ای خدای من و خداوند من برای دعوی من.
23Rouse Thee, and awake to my judgment, even unto my cause, my God and my Lord.
24ای یهوه خدایم مرا موافق عدل خود داد بده، مبادا بر من شادی نمایند.
24Judge me, O LORD my God, according to Thy righteousness; and let them not rejoice over me.
25تادر دل خود نگویند اینک مراد ما. تا نگویند او رابلعیده‌ایم.
25Let them not say in their heart: 'Aha, we have our desire'; let them not say: 'We have swallowed him up.'
26و آنانی که در بدی من شادند، با هم خجل و شرمنده شوند. و آنانی که بر من تکبرمی کنند، به خجلت و رسوایی ملبس شوند.
26Let them be ashamed and abashed together that rejoice at my hurt; let them be clothed with shame and confusion that magnify themselves against me.
27آنانی که خواهان حق منند ترنم و شادی نمایند. و دائم گویند خداوند بزرگ است که به سلامتی بنده خود رغبت دارد.
27Let them shout for joy, and be glad, that delight in my righteousness; yea, let them say continually: 'Magnified be the LORD, who delighteth in the peace of His servant.'
28و زبانم عدالت تو را بیان خواهد کرد و تسبیح تو را تمامی روز.
28And my tongue shall speak of Thy righteousness, and of Thy praise all the day.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.