مزامیر 107
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1خداوند را حمد بگویید زیرا که اونیکو است و رحمت او باقی است تا ابدالاباد.
1BOOK V 'O give thanks unto the LORD, for He is good, for His mercy endureth for ever.'
2فدیه شدگان خداوند این را بگویند که ایشان را از دست دشمن فدیه داده است.
2So let the redeemed of the LORD say, whom He hath redeemed from the hand of the adversary;
3وایشان را از بلدان جمع کرده، از مشرق و مغرب واز شمال و جنوب.
3And gathered them out of the lands, from the east and from the west, from the north and from the sea.
4در صحرا آواره شدند و دربادیه‌ای بی‌طریق و شهری برای سکونت نیافتند.
4They wandered in the wilderness in a desert way; they found no city of habitation.
5گرسنه و تشنه نیز شدند و جان ایشان در ایشان مستمند گردید.
5Hungry and thirsty, their soul fainted in them.
6آنگاه در تنگی خود نزدخداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
6Then they cried unto the LORD in their trouble, and He delivered them out of their distresses.
7و ایشان را به راه مستقیم رهبری نمود، تا به شهری مسکون درآمدند.
7And He led them by a straight way, that they might go to a city of habitation.
8پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکرنمایند و به‌سبب کارهای عجیب وی با بنی آدم.
8Let them give thanks unto the LORD for His mercy, and for His wonderful works to the children of men!
9زیرا که جان آرزومند را سیر گردانید و جان گرسنه را از چیزهای نیکو پر ساخت.
9For He hath satisfied the longing soul, and the hungry soul He hath filled with good.
10آنانی که در تاریکی و سایه موت نشسته بودند، که درمذلت و آهن بسته شده بودند.
10Such as sat in darkness and in the shadow of death, being bound in affliction and iron —
11زیرا به کلام خدامخالفت نمودند و به نصیحت حضرت اعلی اهانت کردند.
11Because they rebelled against the words of God, and contemned the counsel of the Most High.
12و او دل ایشان را به مشقت ذلیل ساخت. بلغزیدند و مدد کننده‌ای نبود.
12Therefore He humbled their heart with travail, they stumbled, and there was none to help —
13آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند وایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
13They cried unto the LORD in their trouble, and He saved them out of their distresses.
14ایشان را از تاریکی و سایه موت بیرون آورد وبندهای ایشان را بگسست.
14He brought them out of darkness and the shadow of death, and broke their bands in sunder.
15پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکرنمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی آدم.
15Let them give thanks unto the LORD for His mercy, and for His wonderful works to the children of men!
16زیرا که دروازه های برنجین را شکسته، وبندهای آهنین را پاره کرده است.
16For He hath broken the gates of brass, and cut the bars of iron in sunder.
17احمقان به‌سبب طریق شریرانه خود و به‌سبب گناهان خویش، خود را ذلیل ساختند.
17Crazed because of the way of their transgression, and afflicted because of their iniquities —
18جان ایشان هرقسم خوراک را مکروه داشت و به دروازه های موت نزدیک شدند.
18Their soul abhorred all manner of food, and they drew near unto the gates of death —
19آنگاه در تنگی خود نزدخداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
19They cried unto the LORD in their trouble, and He saved them out of their distresses;
20کلام خود را فرستاده، ایشان را شفا بخشید و ایشان را از هلاکتهای ایشان رهانید.
20He sent His word, and healed them, and delivered them from their graves.
21پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکرنمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی آدم.
21Let them give thanks unto the LORD for His mercy, and for His wonderful works to the children of men!
22و قربانی های تشکر را بگذرانند و اعمال وی رابه ترنم ذکر کنند.
22And let them offer the sacrifices of thanksgiving, and declare His works with singing.
23آنانی که در کشتیها به دریارفتند، و در آبهای کثیر شغل کردند.
23They that go down to the sea in ships, that do business in great waters —
24اینان کارهای خداوند را دیدند و اعمال عجیب او را درلجه‌ها.
24These saw the works of the LORD, and His wonders in the deep;
25او گفت پس باد تند را وزانید و امواج آن را برافراشت.
25For He commanded, and raised the stormy wind, which lifted up the waves thereof;
26به آسمانها بالا رفتند و به لجه‌ها فرود شدند و جان ایشان از سخنی گداخته گردید.
26They mounted up to the heaven, they went down to the deeps; their soul melted away because of trouble;
27سرگردان گشته، مثل مستان افتان وخیزان شدند و عقل ایشان تمام حیران گردید.
27They reeled to and fro, and staggered like a drunken man, and all their wisdom was swallowed up —
28آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریادبرآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
28They cried unto the LORD in their trouble, and He brought them out of their distresses.
29طوفان را به آرامی ساکت ساخت که موجهایش ساکن گردید.
29He made the storm a calm, so that the waves thereof were still.
30پس مسرور شدندزیرا که آسایش یافتند و ایشان را به بندر مرادایشان رسانید.
30Then were they glad because they were quiet, and He led them unto their desired haven.
31پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکرنمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی آدم.
31Let them give thanks unto the LORD for His mercy, and for His wonderful works to the children of men!
32و او را در مجمع قوم متعال بخوانند و درمجلس مشایخ او را تسبیح بگویند.
32Let them exalt Him also in the assembly of the people, and praise Him in the seat of the elders.
33او نهرها رابه بادیه مبدل کرد و چشمه های آب را به زمین تشنه.
33He turneth rivers into a wilderness, and watersprings into a thirsty ground;
34و زمین بارور را نیز به شوره زار، به‌سبب شرارت ساکنان آن.
34A fruitful land into a salt waste, for the wickedness of them that dwell therein.
35بادیه را به دریاچه آب مبدل کرد و زمین خشک را به چشمه های آب.
35He turneth a wilderness into a pool of water, and a dry land into watersprings.
36و گرسنگان را در آنجا ساکن ساخت تا شهری برای سکونت بنا نمودند.
36And there He maketh the hungry to dwell, and they establish a city of habitation;
37و مزرعه‌ها کاشتند وتاکستانها غرس نمودند و حاصل غله به عمل آوردند.
37And sow fields, and plant vineyards, which yield fruits of increase.
38و ایشان را برکت داد تا به غایت کثیرشدند و بهایم ایشان را نگذارد کم شوند.
38He blesseth them also, so that they are multiplied greatly, and suffereth not their cattle to decrease.
39و بازکم گشتند و ذلیل شدند، از ظلم و شقاوت و حزن.
39Again, they are minished and dwindle away through oppression of evil and sorrow.
40ذلت را بر روسا می‌ریزد و ایشان را در بادیه‌ای که راه ندارد آواره می‌سازد.
40He poureth contempt upon princes, and causeth them to wander in the waste, where there is no way.
41اما مسکین را ازمشقتش برمی افروزد و قبیله‌ها را مثل گله هابرایش پیدا می‌کند.
41Yet setteth He the needy on high from affliction, and maketh his families like a flock.
42صالحان این را دیده، شادمان می‌شوند و تمامی شرارت دهان خود راخواهد بست.
42The upright see it, and are glad; and all iniquity stoppeth her mouth.
43کیست خردمند تا بدین چیزهاتفکر نماید؟ که ایشان رحمت های خداوند راخواهند فهمید.
43Whoso is wise, let him observe these things, and let them consider the mercies of the LORD.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.