مزامیر 106
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1هللویاه! خداوند را حمد بگوییدزیرا که او نیکو است و رحمت او تاابدالاباد!
1Hallelujah. O give thanks unto the LORD; for He is good; for His mercy endureth for ever.
2کیست که اعمال عظیم خداوند رابگوید و همه تسبیحات او را بشنواند؟
2Who can express the mighty acts of the LORD, or make all His praise to be heard?
3خوشابحال آنانی که انصاف را نگاه دارند و آن که عدالت را در همه وقت به عمل آورد.
3Happy are they that keep justice, that do righteousness at all times.
4ای خداوند مرا یاد کن به رضامندیی که با قوم خودمی داری و به نجات خود از من تفقد نما.
4Remember me, O LORD, when Thou favourest Thy people; O think of me at Thy salvation;
5تاسعادت برگزیدگان تو را ببینم و به شادمانی قوم تو مسرور شوم و با میراث تو فخر نمایم.
5That I may behold the prosperity of Thy chosen, that I may rejoice in the gladness of Thy nation, that I may glory with Thine inheritance.
6با پدران خود گناه نموده‌ایم و عصیان ورزیده، شرارت کرده‌ایم.
6We have sinned with our fathers, we have done iniquitously, we have dealt wickedly.
7پدران ما کارهای عجیب تو را در مصر نفهمیدند و کثرت رحمت تو را به یاد نیاوردند بلکه نزد دریا یعنی بحر قلزم فتنه انگیختند.
7Our fathers in Egypt gave no heed unto Thy wonders; they remembered not the multitude of Thy mercies; but were rebellious at the sea, even at the Red Sea.
8لیکن به‌خاطر اسم خود ایشان رانجات داد تا توانایی خود را اعلان نماید.
8Nevertheless He saved them for His name's sake, that He might make His mighty power to be known.
9و بحرقلزم را عتاب کرد که خشک گردید. پس ایشان رادر لجه‌ها مثل بیابان رهبری فرمود.
9And He rebuked the Red Sea, and it was dried up; and He led them through the depths, as through a wilderness.
10و ایشان رااز دست دشمن نجات داد و از دست خصم رهایی بخشید.
10And He saved them from the hand of him that hated them, and redeemed them from the hand of the enemy.
11و آب، دشمنان ایشان را پوشانید که یکی از ایشان باقی نماند.
11And the waters covered their adversaries; there was not one of them left.
12آنگاه به کلام اوایمان آوردند و حمد او را سراییدند.
12Then believed they His words; they sang His praise.
13لیکن اعمال او را به زودی فراموش کردند و مشورت اورا انتظار نکشیدند.
13They soon forgot His works; they waited not for His counsel;
14بلکه شهوت‌پرستی نمودنددر بادیه؛ و خدا را امتحان کردند در هامون.
14But lusted exceedingly in the wilderness, and tried God in the desert.
15ومسالت ایشان را بدیشان داد. لیکن لاغری درجانهای ایشان فرستاد.
15And He gave them their request; but sent leanness into their soul.
16پس به موسی در اردو حسد بردند و به هارون، مقدس یهوه.
16They were jealous also of Moses in the camp, and of Aaron the holy one of the LORD.
17و زمین شکافته شده، داتان را فرو برد و جماعت ابیرام را پوشانید.
17The earth opened and swallowed up Dathan, and covered the company of Abiram.
18وآتش، در جماعت ایشان افروخته شده، شعله آتش شریران را سوزانید.
18And a fire was kindled in their company; the flame burned up the wicked.
19گوساله‌ای درحوریب ساختند و بتی ریخته شده را پرستش نمودند.
19They made a calf in Horeb, and worshipped a molten image.
20و جلال خود را تبدیل نمودند به مثال گاوی که علف می‌خورد.
20Thus they exchanged their glory for the likeness of an ox that eateth grass.
21و خدای نجات‌دهنده خود را فراموش کردند که کارهای عظیم در مصر کرده بود.
21They forgot God their saviour, who had done great things in Egypt;
22و اعمال عجیبه را در زمین حام و کارهای ترسناک را در بحر قلزم.
22Wondrous works in the land of Ham, terrible things by the Red Sea.
23آنگاه گفت که ایشان را هلاک بکند. اگر برگزیده اوموسی در شکاف به حضور وی نمی ایستاد، تاغضب او را از هلاکت ایشان برگرداند.
23Therefore He said that He would destroy them, had not Moses His chosen stood before Him in the breach, to turn back His wrath, lest He should destroy them.
24و زمین مرغوب را خوار شمردند و به کلام وی ایمان نیاوردند.
24Moreover, they scorned the desirable land, they believed not His word;
25و در خیمه های خود همهمه کردندو قول خداوند را استماع ننمودند.
25And they murmured in their tents, they hearkened not unto the voice of the LORD.
26لهذا دست خود را برایشان برافراشت، که ایشان را در صحرااز پا درآورد.
26Therefore He swore concerning them, that He would overthrow them in the wilderness;
27و ذریت ایشان را در میان امتهابیندازد و ایشان را در زمینها پراکنده کند.
27And that He would cast out their seed among the nations, and scatter them in the lands.
28پس به بعل فغور پیوستند و قربانی های مردگان راخوردند.
28They joined themselves also unto Baal of Peor, and ate the sacrifices of the dead.
29و به‌کارهای خود خشم او را به هیجان آوردند و وبا بر ایشان سخت آمد.
29Thus they provoked Him with their doings, and the plague broke in upon them.
30آنگاه فینحاس بر پا ایستاده، داوری نمود ووبا برداشته شد.
30Then stood up Phinehas, and wrought judgment, and so the plague was stayed.
31و این برای او به عدالت محسوب گردید، نسلا بعد نسل تا ابدالاباد.
31And that was counted unto him for righteousness, unto all generations for ever.
32واو را نزد آب مریبه غضبناک نمودند. حتی موسی را به‌خاطر ایشان آزاری عارض گردید.
32They angered Him also at the waters of Meribah, and it went ill with Moses because of them;
33زیراکه روح او را تلخ ساختند، تا از لبهای خود ناسزاگفت.
33For they embittered his spirit, and he spoke rashly with his lips.
34و آن قوم‌ها را هلاک نکردند، که درباره ایشان خداوند امر فرموده بود.
34They did not destroy the peoples, as the LORD commanded them;
35بلکه خویشتن را با امتها آمیختند و کارهای ایشان را آموختند.
35But mingled themselves with the nations, and learned their works;
36و بتهای ایشان را پرستش نمودند تا آنکه برای ایشان دام گردید.
36And they served their idols, which became a snare unto them;
37و پسران و دختران خویش رابرای دیوها قربانی گذرانیدند.
37Yea, they sacrificed their sons and their daughters unto demons,
38و خون بی‌گناه راریختند یعنی خون پسران و دختران خود را که آن را برای بتهای کنعان ذبح کردند و زمین از خون ملوث گردید.
38And shed innocent blood, even the blood of their sons and of their daughters, whom they sacrificed unto the idols of Canaan; and the land was polluted with blood.
39و از کارهای خود نجس شدند ودر افعال خویش زناکار گردیدند.
39Thus were they defiled with their works, and went astray in their doings.
40لهذا خشم خداوند بر قوم خود افروخته شد و میراث خویش را مکروه داشت.
40Therefore was the wrath of the LORD kindled against His people, and He abhorred His inheritance.
41و ایشان را به‌دست امتها تسلیم نمود تا آنانی که از ایشان نفرت داشتند، بر ایشان حکمرانی کردند.
41And He gave them into the hand of the nations; and they that hated them ruled over them.
42و دشمنان ایشان بر ایشان ظلم نمودند و زیر دست ایشان ذلیل گردیدند.
42Their enemies also oppressed them, and they were subdued under their hand.
43بارهای بسیار ایشان راخلاصی داد. لیکن به مشورتهای خویش براو فتنه کردند و به‌سبب گناه خویش خوار گردیدند.
43Many times did He deliver them; but they were rebellious in their counsel, and sank low through their iniquity.
44با وجود این، بر تنگی ایشان نظر کرد، وقتی که فریاد ایشان را شنید.
44Nevertheless He looked upon their distress, when He heard their cry;
45و به‌خاطر ایشان، عهدخود را به یاد آورد و در کثرت رحمت خویش بازگشت نمود.
45And He remembered for them His covenant, and repented according to the multitude of His mercies.
46و ایشان را حرمت داد، در نظرجمیع اسیرکنندگان ایشان.
46He made them also to be pitied of all those that carried them captive.
47ای یهوه خدای ما، ما را نجات ده! و ما را از میان امتها جمع کن! تا نام قدوس تو را حمد گوییم و در تسبیح تو فخرنماییم.
47Save us, O LORD our God, and gather us from among the nations, that we may give thanks unto Thy holy name, that we may triumph in Thy praise.
48یهوه خدای اسرائیل متبارک باد از ازل تا ابدالاباد. و تمامی قوم بگویند آمین. هللویاه!
48Blessed be the LORD, the God of Israel, from everlasting even to everlasting, and let all the people say: 'Amen.' Hallelujah.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.