مزامیر 106
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
World English Bible
1هللویاه! خداوند را حمد بگوییدزیرا که او نیکو است و رحمت او تاابدالاباد!
1Praise the LORD! Give thanks to the LORD, for he is good, for his loving kindness endures forever.
2کیست که اعمال عظیم خداوند رابگوید و همه تسبیحات او را بشنواند؟
2Who can utter the mighty acts of the LORD, or fully declare all his praise?
3خوشابحال آنانی که انصاف را نگاه دارند و آن که عدالت را در همه وقت به عمل آورد.
3Blessed are those who keep justice. Blessed is one who does what is right at all times.
4ای خداوند مرا یاد کن به رضامندیی که با قوم خودمی داری و به نجات خود از من تفقد نما.
4Remember me, LORD, with the favor that you show to your people. Visit me with your salvation,
5تاسعادت برگزیدگان تو را ببینم و به شادمانی قوم تو مسرور شوم و با میراث تو فخر نمایم.
5that I may see the prosperity of your chosen, that I may rejoice in the gladness of your nation, that I may glory with your inheritance.
6با پدران خود گناه نموده‌ایم و عصیان ورزیده، شرارت کرده‌ایم.
6We have sinned with our fathers. We have committed iniquity. We have done wickedly.
7پدران ما کارهای عجیب تو را در مصر نفهمیدند و کثرت رحمت تو را به یاد نیاوردند بلکه نزد دریا یعنی بحر قلزم فتنه انگیختند.
7Our fathers didn’t understand your wonders in Egypt. They didn’t remember the multitude of your loving kindnesses, but were rebellious at the sea, even at the Red Sea.
8لیکن به‌خاطر اسم خود ایشان رانجات داد تا توانایی خود را اعلان نماید.
8Nevertheless he saved them for his name’s sake, that he might make his mighty power known.
9و بحرقلزم را عتاب کرد که خشک گردید. پس ایشان رادر لجه‌ها مثل بیابان رهبری فرمود.
9He rebuked the Red Sea also, and it was dried up; so he led them through the depths, as through a desert.
10و ایشان رااز دست دشمن نجات داد و از دست خصم رهایی بخشید.
10He saved them from the hand of him who hated them, and redeemed them from the hand of the enemy.
11و آب، دشمنان ایشان را پوشانید که یکی از ایشان باقی نماند.
11The waters covered their adversaries. There was not one of them left.
12آنگاه به کلام اوایمان آوردند و حمد او را سراییدند.
12Then they believed his words. They sang his praise.
13لیکن اعمال او را به زودی فراموش کردند و مشورت اورا انتظار نکشیدند.
13They soon forgot his works. They didn’t wait for his counsel,
14بلکه شهوت‌پرستی نمودنددر بادیه؛ و خدا را امتحان کردند در هامون.
14but gave in to craving in the desert, and tested God in the wasteland.
15ومسالت ایشان را بدیشان داد. لیکن لاغری درجانهای ایشان فرستاد.
15He gave them their request, but sent leanness into their soul.
16پس به موسی در اردو حسد بردند و به هارون، مقدس یهوه.
16They envied Moses also in the camp, and Aaron, the LORD’s saint.
17و زمین شکافته شده، داتان را فرو برد و جماعت ابیرام را پوشانید.
17The earth opened and swallowed up Dathan, and covered the company of Abiram.
18وآتش، در جماعت ایشان افروخته شده، شعله آتش شریران را سوزانید.
18A fire was kindled in their company. The flame burned up the wicked.
19گوساله‌ای درحوریب ساختند و بتی ریخته شده را پرستش نمودند.
19They made a calf in Horeb, and worshiped a molten image.
20و جلال خود را تبدیل نمودند به مثال گاوی که علف می‌خورد.
20Thus they exchanged their glory for an image of a bull that eats grass.
21و خدای نجات‌دهنده خود را فراموش کردند که کارهای عظیم در مصر کرده بود.
21They forgot God, their Savior, who had done great things in Egypt,
22و اعمال عجیبه را در زمین حام و کارهای ترسناک را در بحر قلزم.
22wondrous works in the land of Ham, and awesome things by the Red Sea.
23آنگاه گفت که ایشان را هلاک بکند. اگر برگزیده اوموسی در شکاف به حضور وی نمی ایستاد، تاغضب او را از هلاکت ایشان برگرداند.
23Therefore he said that he would destroy them, had Moses, his chosen, not stood before him in the breach, to turn away his wrath, so that he wouldn’t destroy them.
24و زمین مرغوب را خوار شمردند و به کلام وی ایمان نیاوردند.
24Yes, they despised the pleasant land. They didn’t believe his word,
25و در خیمه های خود همهمه کردندو قول خداوند را استماع ننمودند.
25but murmured in their tents, and didn’t listen to the LORD’s voice.
26لهذا دست خود را برایشان برافراشت، که ایشان را در صحرااز پا درآورد.
26Therefore he swore to them that he would overthrow them in the wilderness,
27و ذریت ایشان را در میان امتهابیندازد و ایشان را در زمینها پراکنده کند.
27that he would overthrow their offspring among the nations, and scatter them in the lands.
28پس به بعل فغور پیوستند و قربانی های مردگان راخوردند.
28They joined themselves also to Baal Peor, and ate the sacrifices of the dead.
29و به‌کارهای خود خشم او را به هیجان آوردند و وبا بر ایشان سخت آمد.
29Thus they provoked him to anger with their deeds. The plague broke in on them.
30آنگاه فینحاس بر پا ایستاده، داوری نمود ووبا برداشته شد.
30Then Phinehas stood up and executed judgment, so the plague was stopped.
31و این برای او به عدالت محسوب گردید، نسلا بعد نسل تا ابدالاباد.
31That was credited to him for righteousness, for all generations to come.
32واو را نزد آب مریبه غضبناک نمودند. حتی موسی را به‌خاطر ایشان آزاری عارض گردید.
32They angered him also at the waters of Meribah, so that Moses was troubled for their sakes;
33زیراکه روح او را تلخ ساختند، تا از لبهای خود ناسزاگفت.
33because they were rebellious against his spirit, he spoke rashly with his lips.
34و آن قوم‌ها را هلاک نکردند، که درباره ایشان خداوند امر فرموده بود.
34They didn’t destroy the peoples, as the LORD commanded them,
35بلکه خویشتن را با امتها آمیختند و کارهای ایشان را آموختند.
35but mixed themselves with the nations, and learned their works.
36و بتهای ایشان را پرستش نمودند تا آنکه برای ایشان دام گردید.
36They served their idols, which became a snare to them.
37و پسران و دختران خویش رابرای دیوها قربانی گذرانیدند.
37Yes, they sacrificed their sons and their daughters to demons.
38و خون بی‌گناه راریختند یعنی خون پسران و دختران خود را که آن را برای بتهای کنعان ذبح کردند و زمین از خون ملوث گردید.
38They shed innocent blood, even the blood of their sons and of their daughters, whom they sacrificed to the idols of Canaan. The land was polluted with blood.
39و از کارهای خود نجس شدند ودر افعال خویش زناکار گردیدند.
39Thus they were defiled with their works, and prostituted themselves in their deeds.
40لهذا خشم خداوند بر قوم خود افروخته شد و میراث خویش را مکروه داشت.
40Therefore the LORD burned with anger against his people. He abhorred his inheritance.
41و ایشان را به‌دست امتها تسلیم نمود تا آنانی که از ایشان نفرت داشتند، بر ایشان حکمرانی کردند.
41He gave them into the hand of the nations. Those who hated them ruled over them.
42و دشمنان ایشان بر ایشان ظلم نمودند و زیر دست ایشان ذلیل گردیدند.
42Their enemies also oppressed them. They were brought into subjection under their hand.
43بارهای بسیار ایشان راخلاصی داد. لیکن به مشورتهای خویش براو فتنه کردند و به‌سبب گناه خویش خوار گردیدند.
43He rescued them many times, but they were rebellious in their counsel, and were brought low in their iniquity.
44با وجود این، بر تنگی ایشان نظر کرد، وقتی که فریاد ایشان را شنید.
44Nevertheless he regarded their distress, when he heard their cry.
45و به‌خاطر ایشان، عهدخود را به یاد آورد و در کثرت رحمت خویش بازگشت نمود.
45He remembered for them his covenant, and repented according to the multitude of his loving kindnesses.
46و ایشان را حرمت داد، در نظرجمیع اسیرکنندگان ایشان.
46He made them also to be pitied by all those who carried them captive.
47ای یهوه خدای ما، ما را نجات ده! و ما را از میان امتها جمع کن! تا نام قدوس تو را حمد گوییم و در تسبیح تو فخرنماییم.
47Save us, LORD, our God, gather us from among the nations, to give thanks to your holy name, to triumph in your praise!
48یهوه خدای اسرائیل متبارک باد از ازل تا ابدالاباد. و تمامی قوم بگویند آمین. هللویاه!
48Blessed be the LORD, the God of Israel, from everlasting even to everlasting! Let all the people say, “Amen.” Praise the LORD!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.