مزامیر 39

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

World English Bible

1گفتم راههای خود را حفظ خواهم کردتا به زبانم خطا نورزم. دهان خود را به لجام نگاه خواهم داشت، مادامی که شریر پیش من است.

1I said, “I will watch my ways, so that I don’t sin with my tongue. I will keep my mouth with a bridle while the wicked is before me.”

2من گنگ بودم و خاموش و از نیکویی نیز سکوت کردم و درد من به حرکت آمد.

2I was mute with silence. I held my peace, even from good. My sorrow was stirred.

3دلم در اندرونم گرم شد. چون تفکر می‌کردم آتش افروخته گردید. پس به زبان خود سخن گفتم.

3My heart was hot within me. While I meditated, the fire burned. I spoke with my tongue:

4‌ای خداوند اجل مرا بر من معلوم ساز و مقدارایامم را که چیست تا بفهمم چه قدر فانی هستم.

4“LORD, show me my end, what is the measure of my days. Let me know how frail I am.

5اینک روزهایم را مثل یک وجب ساخته‌ای وزندگانی‌ام در نظر تو هیچ است. یقین هر آدمی محض بطالت قرار داده شد، سلاه.

5Behold, you have made my days hand widths. My lifetime is as nothing before you. Surely every man stands as a breath.” Selah.

6اینک انسان در خیال رفتار می‌کند و محض بطالت مضطرب می‌گردد. ذخیره می‌کند و نمی داند کیست که ازآن تمتع خواهد برد.

6“Surely every man walks like a shadow. Surely they busy themselves in vain. He heaps up, and doesn’t know who shall gather.

7و الان‌ای خداوند برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می‌باشد.

7Now, Lord, what do I wait for? My hope is in you.

8مرا از همه گناهانم برهان و مرا نزد جاهلان عار مگردان.

8Deliver me from all my transgressions. Don’t make me the reproach of the foolish.

9من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.

9I was mute. I didn’t open my mouth, because you did it.

10بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.

10Remove your scourge away from me. I am overcome by the blow of your hand.

11چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تادیب می‌کنی، نفایس اورا مثل بید می‌گذاری. یقین هر انسان محض بطالت است، سلاه.

11When you rebuke and correct man for iniquity, you consume his wealth like a moth. Surely every man is but a breath.” Selah.

12‌ای خداوند دعای مرابشنو و به فریادم گوش بده و از اشکهایم ساکت مباش، زیرا که من غریب هستم در نزد تو و نزیل هستم مثل جمیع پدران خود.

12“Hear my prayer, LORD, and give ear to my cry. Don’t be silent at my tears. For I am a stranger with you, a foreigner, as all my fathers were.

13روی (خشم )خود را از من بگردان تا فرحناک شوم قبل از آنکه رحلت کنم و نایاب گردم.

13Oh spare me, that I may recover strength, before I go away and exist no more.”

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.