مزامیر 39

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

Korean Bible, 1910 (한국어 성경)

1گفتم راههای خود را حفظ خواهم کردتا به زبانم خطا نورزم. دهان خود را به لجام نگاه خواهم داشت، مادامی که شریر پیش من است.

1(다윗의 시. 영장 여두둔으로 한 노래) 내가 말하기를 나의 행위를 조심하여 내 혀로 범죄치 아니하리니 악인이 내 앞에 있을 때에 내가 내 입에 자갈을 먹이리라 하였도다

2من گنگ بودم و خاموش و از نیکویی نیز سکوت کردم و درد من به حرکت آمد.

2내가 잠잠하여 선한 말도 발하지 아니하니 나의 근심이 더 심하도다

3دلم در اندرونم گرم شد. چون تفکر می‌کردم آتش افروخته گردید. پس به زبان خود سخن گفتم.

3내 마음이 내 속에서 뜨거워서 묵상할 때에 화가 발하니 나의 혀로 말하기를

4‌ای خداوند اجل مرا بر من معلوم ساز و مقدارایامم را که چیست تا بفهمم چه قدر فانی هستم.

4여호와여, 나의 종말과 연한의 어떠함을 알게 하사 나로 나의 연약함을 알게 하소서

5اینک روزهایم را مثل یک وجب ساخته‌ای وزندگانی‌ام در نظر تو هیچ است. یقین هر آدمی محض بطالت قرار داده شد، سلاه.

5주께서 나의 날을 손 넓이만큼 되게 하시매 나의 일생이 주의 앞에는 없는 것 같사오니 사람마다 그 든든히 선 때도 진실로 허사뿐이니이다 (셀라)

6اینک انسان در خیال رفتار می‌کند و محض بطالت مضطرب می‌گردد. ذخیره می‌کند و نمی داند کیست که ازآن تمتع خواهد برد.

6진실로 각 사람은 그림자 같이 다니고 헛된 일에 분요하며 재물을 쌓으나 누가 취할는지 알지 못하나이다

7و الان‌ای خداوند برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می‌باشد.

7주여, 내가 무엇을 바라리요 나의 소망은 주께 있나이다

8مرا از همه گناهانم برهان و مرا نزد جاهلان عار مگردان.

8나를 모든 죄과에서 건지시며 우매한 자에게 욕을 보지 않게 하소서

9من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.

9내가 잠잠하고 입을 열지 아니하옴은 주께서 이를 행하신 연고니이다

10بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.

10주의 징책을 나에게서 옮기소서 주의 손이 치심으로 내가 쇠망하였나이다

11چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تادیب می‌کنی، نفایس اورا مثل بید می‌گذاری. یقین هر انسان محض بطالت است، سلاه.

11주께서 죄악을 견책하사 사람을 징계하실 때에 그 영화를 좀 먹음같이 소멸하게 하시니 참으로 각 사람은 허사 뿐이니이다 (셀라)

12‌ای خداوند دعای مرابشنو و به فریادم گوش بده و از اشکهایم ساکت مباش، زیرا که من غریب هستم در نزد تو و نزیل هستم مثل جمیع پدران خود.

12여호와여, 나의 기도를 들으시며 나의 부르짖음에 귀를 기울이소서 내가 눈물 흘릴 때에 잠잠하지 마옵소서 대저 나는 주께 객이 되고 거류자가 됨이 나의 모든 열조 같으니이다

13روی (خشم )خود را از من بگردان تا فرحناک شوم قبل از آنکه رحلت کنم و نایاب گردم.

13주는 나를 용서하사 내가 떠나 없어지기 전에 나의 건강을 회복시키소서

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.