مزامیر 39
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1گفتم راههای خود را حفظ خواهم کردتا به زبانم خطا نورزم. دهان خود را به لجام نگاه خواهم داشت، مادامی که شریر پیش من است.
1I said, I will take heed to my ways, that I sin not with my tongue: I will keep my mouth with a bridle, while the wicked is before me.
2من گنگ بودم و خاموش و از نیکویی نیز سکوت کردم و درد من به حرکت آمد.
2I was dumb with silence, I held my peace, even from good; and my sorrow was stirred.
3دلم در اندرونم گرم شد. چون تفکر می‌کردم آتش افروخته گردید. پس به زبان خود سخن گفتم.
3My heart was hot within me, while I was musing the fire burned: then spake I with my tongue,
4ای خداوند اجل مرا بر من معلوم ساز و مقدارایامم را که چیست تا بفهمم چه قدر فانی هستم.
4LORD , make me to know mine end, and the measure of my days, what it is; that I may know how frail I am .
5اینک روزهایم را مثل یک وجب ساخته‌ای وزندگانی‌ام در نظر تو هیچ است. یقین هر آدمی محض بطالت قرار داده شد، سلاه.
5Behold, thou hast made my days as an handbreadth; and mine age is as nothing before thee: verily every man at his best state is altogether vanity. Selah.
6اینک انسان در خیال رفتار می‌کند و محض بطالت مضطرب می‌گردد. ذخیره می‌کند و نمی داند کیست که ازآن تمتع خواهد برد.
6Surely every man walketh in a vain shew: surely they are disquieted in vain: he heapeth up riches , and knoweth not who shall gather them.
7و الان‌ای خداوند برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می‌باشد.
7And now, Lord, what wait I for? my hope is in thee.
8مرا از همه گناهانم برهان و مرا نزد جاهلان عار مگردان.
8Deliver me from all my transgressions: make me not the reproach of the foolish.
9من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.
9I was dumb, I opened not my mouth; because thou didst it .
10بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.
10Remove thy stroke away from me: I am consumed by the blow of thine hand.
11چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تادیب می‌کنی، نفایس اورا مثل بید می‌گذاری. یقین هر انسان محض بطالت است، سلاه.
11When thou with rebukes dost correct man for iniquity, thou makest his beauty to consume away like a moth: surely every man is vanity. Selah.
12ای خداوند دعای مرابشنو و به فریادم گوش بده و از اشکهایم ساکت مباش، زیرا که من غریب هستم در نزد تو و نزیل هستم مثل جمیع پدران خود.
12Hear my prayer, O LORD , and give ear unto my cry; hold not thy peace at my tears: for I am a stranger with thee, and a sojourner, as all my fathers were .
13روی (خشم )خود را از من بگردان تا فرحناک شوم قبل از آنکه رحلت کنم و نایاب گردم.
13O spare me, that I may recover strength, before I go hence, and be no more.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.