مزامیر 104
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای یهوه خدای من توبی نهایت عظیم هستی! به عزت و جلال ملبس هستی.
1Bless the LORD , O my soul. O LORD my God, thou art very great; thou art clothed with honour and majesty.
2خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیده‌ای.
2Who coverest thyself with light as with a garment: who stretchest out the heavens like a curtain:
3آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها رامرکب خود نموده و بر بالهای باد می‌خرامد.
3Who layeth the beams of his chambers in the waters: who maketh the clouds his chariot: who walketh upon the wings of the wind:
4فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را آتش مشتعل.
4Who maketh his angels spirits; his ministers a flaming fire:
5که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالاباد.
5Who laid the foundations of the earth, that it should not be removed for ever.
6آن رابه لجه‌ها مثل ردا پوشانیده‌ای، که آبها بر کوههاایستاده‌اند.
6Thou coveredst it with the deep as with a garment: the waters stood above the mountains.
7از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعدتو پراکنده می‌شوند.
7At thy rebuke they fled; at the voice of thy thunder they hasted away.
8به فراز کوهها برمی آیند، وبه همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیا ساخته‌ای.
8They go up by the mountains; they go down by the valleys unto the place which thou hast founded for them.
9حدی برای آنها قرار داده‌ای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.
9Thou hast set a bound that they may not pass over; that they turn not again to cover the earth.
10که چشمه‌ها را در وادیها جاری می‌سازد تا درمیان کوهها روان بشوند.
10He sendeth the springs into the valleys, which run among the hills.
11تمام حیوانات صحرارا سیراب می‌سازند تا گورخران تشنگی خود رافرو نشانند.
11They give drink to every beast of the field: the wild asses quench their thirst.
12بر آنها مرغان هوا ساکن می‌شوند واز میان شاخه‌ها آواز خود را می‌دهند.
12By them shall the fowls of the heaven have their habitation, which sing among the branches.
13او ازغرفات خود کوهها را سیراب می‌کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می‌شود.
13He watereth the hills from his chambers: the earth is satisfied with the fruit of thy works.
14نباتات را برای بهایم می‌رویاند و سبزه‌ها رابرای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون می‌آورد.
14He causeth the grass to grow for the cattle, and herb for the service of man: that he may bring forth food out of the earth;
15و شراب را که دل انسان را شادمان می‌کند، و چهره او را به روغن شاداب می‌سازد ودل انسان را به نان قوی می‌گرداند.
15And wine that maketh glad the heart of man, and oil to make his face to shine, and bread which strengtheneth man’s heart.
16درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،
16The trees of the LORD are full of sap; the cedars of Lebanon, which he hath planted;
17که در آنها مرغان آشیانهای خود را می‌گیرند و اما صنوبر خانه لق لق می‌باشد.
17Where the birds make their nests: as for the stork, the fir trees are her house.
18کوههای بلند برای بزهای کوهی و صخره هابرای یربوع ملجاء است.
18The high hills are a refuge for the wild goats; and the rocks for the conies.
19ماه را برای موسمهاساخت و آفتاب مغرب خود را می‌داند.
19He appointed the moon for seasons: the sun knoweth his going down.
20تاریکی می‌سازی و شب می‌شود که در آن همه حیوانات جنگلی راه می‌روند.
20Thou makest darkness, and it is night: wherein all the beasts of the forest do creep forth .
21شیربچگان برای شکار خود غرش می‌کنند و خوراک خویش را از خدا می‌جویند.
21The young lions roar after their prey, and seek their meat from God.
22چون آفتاب طلوع می‌کند جمع می‌شوند و در بیشه های خودمی خوابند.
22The sun ariseth, they gather themselves together, and lay them down in their dens.
23انسان برای عمل خود بیرون می‌آید و به جهت شغل خویش تا شامگاه.
23Man goeth forth unto his work and to his labour until the evening.
24ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. جمیع آنها را به حکمت کرده‌ای. زمین از دولت تو پر است.
24O LORD , how manifold are thy works! in wisdom hast thou made them all: the earth is full of thy riches.
25و آن دریای بزرگ و وسیع الاطراف نیز که در آن حشرات از حد شماره زیاده‌اند و حیوانات خرد و بزرگ.
25So is this great and wide sea, wherein are things creeping innumerable, both small and great beasts.
26و در آن کشتیها راه می‌روند و آن لویاتان که به جهت بازی کردن در آن آفریده‌ای.
26There go the ships: there is that leviathan, whom thou hast made to play therein.
27جمیع اینها از تو انتظارمی کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.
27These wait all upon thee; that thou mayest give them their meat in due season.
28آنچه را که به آنها می‌دهی، فرا می‌گیرند. دست خود را باز می‌کنی، پس از چیزهای نیکو سیرمی شوند.
28That thou givest them they gather: thou openest thine hand, they are filled with good.
29روی خود را می‌پوشانی پس مضطرب می‌گردند. روح آنها را قبض می‌کنی، پس می‌میرند و به خاک خود برمی گردند.
29Thou hidest thy face, they are troubled: thou takest away their breath, they die, and return to their dust.
30چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند و روی زمین را تازه می‌گردانی.
30Thou sendest forth thy spirit, they are created: and thou renewest the face of the earth.
31جلال خداوند تا ابدالاباد است. خداوند ازاعمال خود راضی خواهد بود.
31The glory of the LORD shall endure for ever: the LORD shall rejoice in his works.
32که به زمین نگاه می‌کند و آن می‌لرزد. کوهها را لمس می‌کند، پس آتش فشان می‌شوند.
32He looketh on the earth, and it trembleth: he toucheth the hills, and they smoke.
33خداوند را خواهم سرایید تا زنده می‌باشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.
33I will sing unto the LORD as long as I live: I will sing praise to my God while I have my being.
34تفکر من او رالذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.
34My meditation of him shall be sweet: I will be glad in the LORD .
35گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هللویاه!
35Let the sinners be consumed out of the earth, and let the wicked be no more. Bless thou the LORD , O my soul. Praise ye the LORD .
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.