مزامیر 104
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Diodati Bibbia 1885
1ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای یهوه خدای من توبی نهایت عظیم هستی! به عزت و جلال ملبس هستی.
1BENEDICI, anima mia, il Signore; O Signore Iddio mio, tu sei sommamente grande; Tu sei vestito di gloria e di magnificenza.
2خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیده‌ای.
2Egli si ammanta di luce come di una vesta; Egli tende il cielo come una cortina.
3آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها رامرکب خود نموده و بر بالهای باد می‌خرامد.
3Egli fa i palchi delle sue sale nelle acque; Egli pone le nuvole per suo carro: Egli passeggia sopra le ale del vento.
4فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را آتش مشتعل.
4Egli fa i venti suoi Angeli, E il fuoco divampante suoi ministri.
5که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالاباد.
5Egli ha fondata la terra sulle sue basi; Giammai in perpetuo non sarà smossa.
6آن رابه لجه‌ها مثل ردا پوشانیده‌ای، که آبها بر کوههاایستاده‌اند.
6Tu l'avevi già coperta dell'abisso, come d'una vesta; Le acque si erano fermate sopra i monti.
7از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعدتو پراکنده می‌شوند.
7Esse fuggirono per lo tuo sgridare; Si affrettarono per la voce del tuo tuono;
8به فراز کوهها برمی آیند، وبه همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیا ساخته‌ای.
8Erano salite sopra i monti; ma discesero nelle valli, Al luogo che tu hai loro costituito.
9حدی برای آنها قرار داده‌ای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.
9Tu hai loro posto un termine, il qual non trapasseranno; E non torneranno a coprir la terra.
10که چشمه‌ها را در وادیها جاری می‌سازد تا درمیان کوهها روان بشوند.
10Egli è quel che manda le fonti per le valli, Onde esse corrono fra i monti;
11تمام حیوانات صحرارا سیراب می‌سازند تا گورخران تشنگی خود رافرو نشانند.
11Abbeverano tutte le bestie della campagna; Gli asini salvatichi spengono la lor sete con esse .
12بر آنها مرغان هوا ساکن می‌شوند واز میان شاخه‌ها آواز خود را می‌دهند.
12Presso a quelle si riparano gli uccelli del cielo; Fanno sentir di mezzo alle frondi le lor voci.
13او ازغرفات خود کوهها را سیراب می‌کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می‌شود.
13Egli adacqua i monti dalle sue stanze sovrane; La terra è saziata del frutto delle sue opere.
14نباتات را برای بهایم می‌رویاند و سبزه‌ها رابرای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون می‌آورد.
14Egli fa germogliar l'erba per le bestie; E l'erbaggio per lo servigio dell'uomo, Facendo uscire della terra il pane.
15و شراب را که دل انسان را شادمان می‌کند، و چهره او را به روغن شاداب می‌سازد ودل انسان را به نان قوی می‌گرداند.
15Egli rallegra il cuor dell'uomo col vino, Egli fa risplender la faccia coll'olio, E sostenta il cuor dell'uomo col pane.
16درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،
16Gli alberi del Signore ne son saziati; I cedri del Libano ch'egli ha piantati;
17که در آنها مرغان آشیانهای خود را می‌گیرند و اما صنوبر خانه لق لق می‌باشد.
17Dove gli uccelli si annidano; Gli abeti, che son la stanza della cicogna.
18کوههای بلند برای بزهای کوهی و صخره هابرای یربوع ملجاء است.
18Gli alti monti sono per li cavriuoli; Le rocce sono il ricetto de' conigli.
19ماه را برای موسمهاساخت و آفتاب مغرب خود را می‌داند.
19Egli ha fatta la luna per le stagioni; Il sole conosce il suo occaso.
20تاریکی می‌سازی و شب می‌شود که در آن همه حیوانات جنگلی راه می‌روند.
20Tu mandi le tenebre, ed e' si fa notte, Nella quale tutte le fiere delle selve vanno attorno.
21شیربچگان برای شکار خود غرش می‌کنند و خوراک خویش را از خدا می‌جویند.
21I leoncelli rugghiano dietro alla preda, E per chiedere a Dio il lor pasto.
22چون آفتاب طلوع می‌کند جمع می‌شوند و در بیشه های خودمی خوابند.
22Ma, tosto ch 'è levato il sole, si raccolgono, E giacciono ne' lor ricetti.
23انسان برای عمل خود بیرون می‌آید و به جهت شغل خویش تا شامگاه.
23Allora l'uomo esce alla sua opera, Ed al suo lavoro, infino alla sera.
24ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. جمیع آنها را به حکمت کرده‌ای. زمین از دولت تو پر است.
24Quanto grandi sono, o Signore, le tue opere! Tu le hai tutte fatte con sapienza; La terra è piena de' tuoi beni.
25و آن دریای بزرگ و وسیع الاطراف نیز که در آن حشرات از حد شماره زیاده‌اند و حیوانات خرد و بزرگ.
25Ecco, il mar grande ed ampio: Quivi son rettili senza numero, Amimali piccoli e grandi.
26و در آن کشتیها راه می‌روند و آن لویاتان که به جهت بازی کردن در آن آفریده‌ای.
26Quivi nuotano le navi, E il Leviatan che tu hai formato per ischerzare in esso.
27جمیع اینها از تو انتظارمی کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.
27Tutti gli animali sperano in te, Che tu dii loro il lor cibo al suo tempo.
28آنچه را که به آنها می‌دهی، فرا می‌گیرند. دست خود را باز می‌کنی، پس از چیزهای نیکو سیرمی شوند.
28Se tu lo dài loro, lo ricolgono; Se tu apri la tua mano, son saziati di beni.
29روی خود را می‌پوشانی پس مضطرب می‌گردند. روح آنها را قبض می‌کنی، پس می‌میرند و به خاک خود برمی گردند.
29Se tu nascondi la tua faccia, sono smarriti; Se tu ritiri il fiato loro, trapassano, E ritornano nella lor polvere.
30چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند و روی زمین را تازه می‌گردانی.
30Se tu rimandi il tuo spirito son creati; E tu rinnuovi la faccia della terra.
31جلال خداوند تا ابدالاباد است. خداوند ازاعمال خود راضی خواهد بود.
31Sia la gloria del Signore in eterno; Rallegrisi il Signore nelle sue opere;
32که به زمین نگاه می‌کند و آن می‌لرزد. کوهها را لمس می‌کند، پس آتش فشان می‌شوند.
32Il quale se riguarda verso la terra, ella trema; Se tocca i monti, essi fumano.
33خداوند را خواهم سرایید تا زنده می‌باشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.
33Io canterò al Signore, mentre viverò; Io salmeggerò all'Iddio mio, tanto che io durerò.
34تفکر من او رالذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.
34Il mio ragionamento gli sarà piacevole, Io mi rallegrerò nel Signore.
35گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هللویاه!
35Vengano meno i peccatori d'in su la terra, E gli empi non sieno più. Anima mia, benedici il Signore. Alleluia.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.