مزامیر 104
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Louis Segond 1910
1ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای یهوه خدای من توبی نهایت عظیم هستی! به عزت و جلال ملبس هستی.
1Mon âme, bénis l’Éternel! Éternel, mon Dieu, tu es infiniment grand! Tu es revêtu d’éclat et de magnificence!
2خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیده‌ای.
2Il s’enveloppe de lumière comme d’un manteau; Il étend les cieux comme un pavillon.
3آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها رامرکب خود نموده و بر بالهای باد می‌خرامد.
3Il forme avec les eaux le faîte de sa demeure; Il prend les nuées pour son char, Il s’avance sur les ailes du vent.
4فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را آتش مشتعل.
4Il fait des vents ses messagers, Des flammes de feu ses serviteurs.
5که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالاباد.
5Il a établi la terre sur ses fondements, Elle ne sera jamais ébranlée.
6آن رابه لجه‌ها مثل ردا پوشانیده‌ای، که آبها بر کوههاایستاده‌اند.
6Tu l’avais couverte de l’abîme comme d’un vêtement, Les eaux s’arrêtaient sur les montagnes;
7از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعدتو پراکنده می‌شوند.
7Elles ont fui devant ta menace, Elles se sont précipitées à la voix de ton tonnerre.
8به فراز کوهها برمی آیند، وبه همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیا ساخته‌ای.
8Des montagnes se sont élevées, des vallées se sont abaissées, Au lieu que tu leur avais fixé.
9حدی برای آنها قرار داده‌ای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.
9Tu as posé une limite que les eaux ne doivent point franchir, Afin qu’elles ne reviennent plus couvrir la terre.
10که چشمه‌ها را در وادیها جاری می‌سازد تا درمیان کوهها روان بشوند.
10Il conduit les sources dans des torrents Qui coulent entre les montagnes.
11تمام حیوانات صحرارا سیراب می‌سازند تا گورخران تشنگی خود رافرو نشانند.
11Elles abreuvent tous les animaux des champs; Les ânes sauvages y étanchent leur soif.
12بر آنها مرغان هوا ساکن می‌شوند واز میان شاخه‌ها آواز خود را می‌دهند.
12Les oiseaux du ciel habitent sur leurs bords, Et font résonner leur voix parmi les rameaux.
13او ازغرفات خود کوهها را سیراب می‌کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می‌شود.
13De sa haute demeure, il arrose les montagnes; La terre est rassasiée du fruit de tes œuvres.
14نباتات را برای بهایم می‌رویاند و سبزه‌ها رابرای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون می‌آورد.
14Il fait germer l’herbe pour le bétail, Et les plantes pour les besoins de l’homme, Afin que la terre produise de la nourriture,
15و شراب را که دل انسان را شادمان می‌کند، و چهره او را به روغن شاداب می‌سازد ودل انسان را به نان قوی می‌گرداند.
15Le vin qui réjouit le cœur de l’homme, Et fait plus que l’huile resplendir son visage, Et le pain qui soutient le cœur de l’homme.
16درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،
16Les arbres de l’Éternel se rassasient, Les cèdres du Liban, qu’il a plantés.
17که در آنها مرغان آشیانهای خود را می‌گیرند و اما صنوبر خانه لق لق می‌باشد.
17C’est là que les oiseaux font leurs nids; La cigogne a sa demeure dans les cyprès,
18کوههای بلند برای بزهای کوهی و صخره هابرای یربوع ملجاء است.
18Les montagnes élevées sont pour les boucs sauvages, Les rochers servent de retraite aux damans.
19ماه را برای موسمهاساخت و آفتاب مغرب خود را می‌داند.
19Il a fait la lune pour marquer les temps; Le soleil sait quand il doit se coucher.
20تاریکی می‌سازی و شب می‌شود که در آن همه حیوانات جنگلی راه می‌روند.
20Tu amènes les ténèbres, et il est nuit: Alors tous les animaux des forêts sont en mouvement;
21شیربچگان برای شکار خود غرش می‌کنند و خوراک خویش را از خدا می‌جویند.
21Les lionceaux rugissent après la proie, Et demandent à Dieu leur nourriture.
22چون آفتاب طلوع می‌کند جمع می‌شوند و در بیشه های خودمی خوابند.
22Le soleil se lève: ils se retirent, Et se couchent dans leurs tanières.
23انسان برای عمل خود بیرون می‌آید و به جهت شغل خویش تا شامگاه.
23L’homme sort pour se rendre à son ouvrage, Et à son travail, jusqu’au soir.
24ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. جمیع آنها را به حکمت کرده‌ای. زمین از دولت تو پر است.
24Que tes œuvres sont en grand nombre, ô Éternel! Tu les as toutes faites avec sagesse. La terre est remplie de tes biens.
25و آن دریای بزرگ و وسیع الاطراف نیز که در آن حشرات از حد شماره زیاده‌اند و حیوانات خرد و بزرگ.
25Voici la grande et vaste mer: Là se meuvent sans nombre Des animaux petits et grands;
26و در آن کشتیها راه می‌روند و آن لویاتان که به جهت بازی کردن در آن آفریده‌ای.
26Là se promènent les navires, Et ce léviathan que tu as formé pour se jouer dans les flots.
27جمیع اینها از تو انتظارمی کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.
27Tous ces animaux espèrent en toi, Pour que tu leur donnes la nourriture en son temps.
28آنچه را که به آنها می‌دهی، فرا می‌گیرند. دست خود را باز می‌کنی، پس از چیزهای نیکو سیرمی شوند.
28Tu la leur donnes, et ils la recueillent; Tu ouvres ta main, et ils se rassasient de biens.
29روی خود را می‌پوشانی پس مضطرب می‌گردند. روح آنها را قبض می‌کنی، پس می‌میرند و به خاک خود برمی گردند.
29Tu caches ta face: ils sont tremblants; Tu leur retires le souffle: ils expirent, Et retournent dans leur poussière.
30چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند و روی زمین را تازه می‌گردانی.
30Tu envoies ton souffle: ils sont créés, Et tu renouvelles la face de la terre.
31جلال خداوند تا ابدالاباد است. خداوند ازاعمال خود راضی خواهد بود.
31Que la gloire de l’Éternel subsiste à jamais! Que l’Éternel se réjouisse de ses œuvres!
32که به زمین نگاه می‌کند و آن می‌لرزد. کوهها را لمس می‌کند، پس آتش فشان می‌شوند.
32Il regarde la terre, et elle tremble; Il touche les montagnes, et elles sont fumantes.
33خداوند را خواهم سرایید تا زنده می‌باشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.
33Je chanterai l’Éternel tant que je vivrai, Je célébrerai mon Dieu tant que j’existerai.
34تفکر من او رالذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.
34Que mes paroles lui soient agréables! Je veux me réjouir en l’Éternel.
35گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هللویاه!
35Que les pécheurs disparaissent de la terre, Et que les méchants ne soient plus! Mon âme, bénis l’Éternel! Louez l’Éternel!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.