Psalmaro 104
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Louis Segond 1910
1Benu, ho mia animo, la Eternulon. Ho Eternulo, mia Dio, Vi estas tre granda, De majesto kaj beleco Vi estas vestita;
1Mon âme, bénis l’Éternel! Éternel, mon Dieu, tu es infiniment grand! Tu es revêtu d’éclat et de magnificence!
2Vi, kiu estas ĉirkaŭkovrita de lumo kiel de vesto, Kiu sternas la ĉielon kiel tapiŝon;
2Il s’enveloppe de lumière comme d’un manteau; Il étend les cieux comme un pavillon.
3Kiu aranĝas sur la akvo Siajn ĉambrojn, Kiu faras la nubojn Lia veturilo; Kiu iras sur la flugiloj de la vento;
3Il forme avec les eaux le faîte de sa demeure; Il prend les nuées pour son char, Il s’avance sur les ailes du vent.
4Kiu faras la ventojn Liaj senditoj, Flamantan fajron Liaj servantoj;
4Il fait des vents ses messagers, Des flammes de feu ses serviteurs.
5Kiu fondis la teron sur ĝiaj fundamentoj, Ke ĝi neniam ŝanceliĝos.
5Il a établi la terre sur ses fondements, Elle ne sera jamais ébranlée.
6La abismon Vi kovris kiel per vesto, Sur la montoj staras akvo;
6Tu l’avais couverte de l’abîme comme d’un vêtement, Les eaux s’arrêtaient sur les montagnes;
7De Via minaco ĝi kuras, De la voĉo de Via tondro ĝi forrapidas.
7Elles ont fui devant ta menace, Elles se sont précipitées à la voix de ton tonnerre.
8Ĝi leviĝas sur montojn, malleviĝas sur valojn, Al tiu loko, kiun Vi destinis por ĝi.
8Des montagnes se sont élevées, des vallées se sont abaissées, Au lieu que tu leur avais fixé.
9Vi faris limon, kiun ĝi ne superpaŝos, Por ke ĝi ne revenu por kovri la teron.
9Tu as posé une limite que les eaux ne doivent point franchir, Afin qu’elles ne reviennent plus couvrir la terre.
10Vi sendas fontojn al la riveroj, Kiuj iras inter montoj;
10Il conduit les sources dans des torrents Qui coulent entre les montagnes.
11Ili trinkigas ĉiujn kampajn bestojn; Sovaĝaj azenoj kvietigas sian soifon.
11Elles abreuvent tous les animaux des champs; Les ânes sauvages y étanchent leur soif.
12Apud ili loĝas la birdoj ĉielaj, El inter la branĉoj ili sonigas sian voĉon.
12Les oiseaux du ciel habitent sur leurs bords, Et font résonner leur voix parmi les rameaux.
13Vi trinkigas la montojn el Viaj ĉambroj; Per la produktoj de Viaj faroj satiĝas la tero.
13De sa haute demeure, il arrose les montagnes; La terre est rassasiée du fruit de tes œuvres.
14Vi kreskigas herbon por la bruto, Kaj verdaĵon, kiu servas al la homo, Por elirigi panon el la tero.
14Il fait germer l’herbe pour le bétail, Et les plantes pour les besoins de l’homme, Afin que la terre produise de la nourriture,
15Kaj la vino gajigas la koron de la homo, La vizaĝo brilas de la oleo, Kaj la pano fortikigas la koron de la homo.
15Le vin qui réjouit le cœur de l’homme, Et fait plus que l’huile resplendir son visage, Et le pain qui soutient le cœur de l’homme.
16Satiĝas la arboj de la Eternulo, La cedroj de Lebanon, kiujn Li plantis;
16Les arbres de l’Éternel se rassasient, Les cèdres du Liban, qu’il a plantés.
17Kaj tie nestas birdoj; Cikonio havas sian loĝejon sur abioj;
17C’est là que les oiseaux font leurs nids; La cigogne a sa demeure dans les cyprès,
18La altaj montoj estas por la ibeksoj, La rokoj estas rifuĝejo por la hirakoj.
18Les montagnes élevées sont pour les boucs sauvages, Les rochers servent de retraite aux damans.
19Li aranĝis la lunon laŭ la partoj de tempo; La suno scias sian subiron.
19Il a fait la lune pour marquer les temps; Le soleil sait quand il doit se coucher.
20Vi sendas mallumon, kaj fariĝas nokto, Dum kiu vagas ĉiuj arbaraj bestoj;
20Tu amènes les ténèbres, et il est nuit: Alors tous les animaux des forêts sont en mouvement;
21La leonidoj krias pri rabakiro, Por peti de Dio sian manĝaĵon.
21Les lionceaux rugissent après la proie, Et demandent à Dieu leur nourriture.
22Kiam leviĝas la suno, Ili sin kaŝas kaj kuŝiĝas en siaj loĝejoj.
22Le soleil se lève: ils se retirent, Et se couchent dans leurs tanières.
23Eliras homo por sia okupiĝo, Por sia laboro ĝis la vespero.
23L’homme sort pour se rendre à son ouvrage, Et à son travail, jusqu’au soir.
24Kiel multaj estas Viaj faroj, ho Eternulo! Ĉion Vi faris kun saĝo; La tero estas plena de Viaj faritaĵoj.
24Que tes œuvres sont en grand nombre, ô Éternel! Tu les as toutes faites avec sagesse. La terre est remplie de tes biens.
25Jen la maro, granda kaj vasta: Tie estas rampaĵoj sennombraj, Bestoj malgrandaj kaj grandaj;
25Voici la grande et vaste mer: Là se meuvent sans nombre Des animaux petits et grands;
26Tie iras ŝipoj; Tie estas la levjatano, kiun Vi kreis, ke ĝi tie ludu.
26Là se promènent les navires, Et ce léviathan que tu as formé pour se jouer dans les flots.
27Ĉiuj ili atendas de Vi, Ke Vi donu al ili manĝon en ĝia tempo.
27Tous ces animaux espèrent en toi, Pour que tu leur donnes la nourriture en son temps.
28Vi donas al ili, ili kolektas; Vi malfermas Vian manon, kaj ili satiĝas de bonaĵo.
28Tu la leur donnes, et ils la recueillent; Tu ouvres ta main, et ils se rassasient de biens.
29Vi kaŝas Vian vizaĝon, tiam ili ektimas; Vi forprenas ilian spiriton, Tiam ili mortas kaj revenas al sia polvo.
29Tu caches ta face: ils sont tremblants; Tu leur retires le souffle: ils expirent, Et retournent dans leur poussière.
30Vi sendas Vian spiriton, tiam ili kreiĝas; Kaj Vi renovigas la vizaĝon de la tero.
30Tu envoies ton souffle: ils sont créés, Et tu renouvelles la face de la terre.
31Gloro al la Eternulo estu eterne; La Eternulo ĝoju pri Siaj faritaĵoj.
31Que la gloire de l’Éternel subsiste à jamais! Que l’Éternel se réjouisse de ses œuvres!
32Li ekrigardas la teron, kaj ĝi tremas; Li ektuŝas la montojn, kaj ili fumiĝas.
32Il regarde la terre, et elle tremble; Il touche les montagnes, et elles sont fumantes.
33Mi kantados al la Eternulo, dum mi vivos; Mi muzikados al mia Dio, dum mi estos.
33Je chanterai l’Éternel tant que je vivrai, Je célébrerai mon Dieu tant que j’existerai.
34Agrabla estu al Li mia meditado; Mi ĝojos pri la Eternulo.
34Que mes paroles lui soient agréables! Je veux me réjouir en l’Éternel.
35Malaperu pekuloj de sur la tero, Kaj malvirtuloj ne plu ekzistu. Benu, ho mia animo, la Eternulon. Haleluja!
35Que les pécheurs disparaissent de la terre, Et que les méchants ne soient plus! Mon âme, bénis l’Éternel! Louez l’Éternel!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.