Psalmaro 102
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Louis Segond 1910
1Ho Eternulo, aŭskultu mian preĝon; Kaj mia krio venu al Vi.
1Prière d’un malheureux, lorsqu’il est abattu et qu’il répand sa plainte devant l’Éternel.
2Ne kaŝu antaŭ mi Vian vizaĝon en la tago de mia suferado; Klinu al mi Vian orelon; En la tago, kiam mi vokas, rapide aŭskultu min.
2Éternel, écoute ma prière, Et que mon cri parvienne jusqu’à toi!
3Ĉar pasis kiel fumo miaj tagoj, Kaj miaj ostoj ĉirkaŭbrulis kiel en forno.
3Ne me cache pas ta face au jour de ma détresse! Incline vers moi ton oreille quand je crie! Hâte-toi de m’exaucer!
4Falĉiĝis kiel herbo kaj sekiĝis mia koro, Ĉar mi forgesis manĝi mian panon.
4Car mes jours s’évanouissent en fumée, Et mes os sont enflammés comme un tison.
5De la voĉo de mia plorado Algluiĝis miaj ostoj al mia karno.
5Mon cœur est frappé et se dessèche comme l’herbe; J’oublie même de manger mon pain.
6Mi similiĝis al pelikano en la dezerto, Mi fariĝis kiel noktuo en ruinoj.
6Mes gémissements sont tels Que mes os s’attachent à ma chair.
7Mi ne dormas, Kaj mi estas kiel birdo solulo sur tegmento.
7Je ressemble au pélican du désert, Je suis comme le chat-huant des ruines;
8Ĉiutage insultas min miaj malamikoj, Miaj mokantoj ĵuras per mi.
8Je n’ai plus de sommeil, et je suis Comme l’oiseau solitaire sur un toit.
9Ĉar cindron mi manĝis kiel panon, Kaj mian trinkaĵon mi miksis kun larmoj,
9Chaque jour mes ennemis m’outragent, Et c’est par moi que jurent mes adversaires en fureur.
10Kaŭze de Via kolero kaj indigno; Ĉar Vi min levis kaj ĵetis.
10Je mange la poussière au lieu de pain, Et je mêle des larmes à ma boisson,
11Miaj tagoj malaperas kiel ombro, Kaj mi sekiĝas kiel herbo.
11A cause de ta colère et de ta fureur; Car tu m’as soulevé et jeté au loin.
12Sed Vi, ho Eternulo, restas eterne; Kaj la memoro pri Vi restas de generacio al generacio.
12Mes jours sont comme l’ombre à son déclin, Et je me dessèche comme l’herbe.
13Vi leviĝos, Vi korfavoros Cionon; Ĉar estas tempo por ĝin kompati, ĉar venis la tempo.
13Mais toi, Éternel! Tu règnes à perpétuité, Et ta mémoire dure de génération en génération.
14Ĉar Viaj sklavoj ekamis ĝiajn ŝtonojn, Ĉarma estas por ili ĝia polvo.
14Tu te lèveras, tu auras pitié de Sion; Car le temps d’avoir pitié d’elle, Le temps fixé est à son terme;
15Kaj ektimos popoloj la nomon de la Eternulo, Kaj ĉiuj reĝoj de la tero Vian gloron.
15Car tes serviteurs en aiment les pierres, Ils en chérissent la poussière.
16Ĉar la Eternulo rekonstruis Cionon, Kaj aperis en Sia gloro.
16Alors les nations craindront le nom de l’Éternel, Et tous les rois de la terre ta gloire.
17Li Sin turnis al la preĝo de la forlasitoj, Kaj ne forpuŝis ilian petegon.
17Oui, l’Éternel rebâtira Sion, Il se montrera dans sa gloire.
18Ĉi tio estos skribita por estontaj generacioj; Kaj rekreita popolo gloros la Eternulon.
18Il est attentif à la prière du misérable, Il ne dédaigne pas sa prière.
19Ĉar Li rigardis malsupren el Sia sankta altaĵo, El la ĉielo la Eternulo direktis rigardon al la tero,
19Que cela soit écrit pour la génération future, Et que le peuple qui sera créé célèbre l’Éternel!
20Por aŭdi la ĝemon de malliberulo, Por liberigi la kondamnitajn al morto;
20Car il regarde du lieu élevé de sa sainteté; Du haut des cieux l’Éternel regarde sur la terre,
21Por ke oni rakontu en Cion pri la nomo de la Eternulo Kaj en Jerusalem pri Lia gloro,
21Pour écouter les gémissements des captifs, Pour délivrer ceux qui vont périr,
22Kiam kolektiĝos kune la popoloj kaj regnoj, Por servi al la Eternulo.
22Afin qu’ils publient dans Sion le nom de l’Éternel, Et ses louanges dans Jérusalem,
23Li lacigis en la vojo miajn fortojn, Li mallongigis miajn tagojn.
23Quand tous les peuples s’assembleront, Et tous les royaumes, pour servir l’Éternel.
24Mi diras: Ho mia Dio, ne forprenu min en la mezo de miaj tagoj, Vi, kies jaroj estas de generacio al generacio.
24Il a brisé ma force dans la route, Il a abrégé mes jours.
25En antikveco Vi fondis la teron; Kaj la ĉielo estas la faro de Viaj manoj.
25Je dis: Mon Dieu, ne m’enlève pas au milieu de mes jours, Toi, dont les années durent éternellement!
26Ili pereos, sed Vi restos; Kaj ĉiuj ili eluziĝos kiel vesto, Kiel veston Vi ilin ŝanĝos, kaj ili ŝanĝiĝos.
26Tu as anciennement fondé la terre, Et les cieux sont l’ouvrage de tes mains.
27Sed Vi restas la sama, Kaj Viaj jaroj ne finiĝos.
27Ils périront, mais tu subsisteras; Ils s’useront tous comme un vêtement; Tu les changeras comme un habit, et ils seront changés.
28La filoj de Viaj sklavoj restos, Kaj ilia semo fortikiĝos antaŭ Vi.
28Mais toi, tu restes le même, Et tes années ne finiront point.
no verse 29 in this text
29Les fils de tes serviteurs habiteront leur pays, Et leur postérité s’affermira devant toi.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.