Psalmaro 102
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Kralice Bible (1613)
1Ho Eternulo, aŭskultu mian preĝon; Kaj mia krio venu al Vi.
1Modlitba chudého, když sevřín jsa, před Hospodinem vylévá žádosti své.
2Ne kaŝu antaŭ mi Vian vizaĝon en la tago de mia suferado; Klinu al mi Vian orelon; En la tago, kiam mi vokas, rapide aŭskultu min.
2Hospodine, slyš modlitbu mou, a volání mé přijdiž k tobě.
3Ĉar pasis kiel fumo miaj tagoj, Kaj miaj ostoj ĉirkaŭbrulis kiel en forno.
3Neskrývej tváři své přede mnou, v den ssoužení mého nakloň ke mně ucha svého; když k tobě volám, rychle vyslyš mne.
4Falĉiĝis kiel herbo kaj sekiĝis mia koro, Ĉar mi forgesis manĝi mian panon.
4Nebo mizejí jako dým dnové moji, a kosti mé jako ohniště vypáleny jsou.
5De la voĉo de mia plorado Algluiĝis miaj ostoj al mia karno.
5Poraženo jest jako bylina, a usvadlo srdce mé, tak že jsem chleba svého jísti zapomenul.
6Mi similiĝis al pelikano en la dezerto, Mi fariĝis kiel noktuo en ruinoj.
6Od hlasu lkání mého přilnuly kosti mé k kůži mé.
7Mi ne dormas, Kaj mi estas kiel birdo solulo sur tegmento.
7Podobný jsem učiněn pelikánu na poušti, jsem jako výr na pustinách.
8Ĉiutage insultas min miaj malamikoj, Miaj mokantoj ĵuras per mi.
8Bdím, a jsem jako vrabec osamělý na střeše.
9Ĉar cindron mi manĝis kiel panon, Kaj mian trinkaĵon mi miksis kun larmoj,
9Každý den utrhají mi nepřátelé moji, a posměvači moji proklínají mnou.
10Kaŭze de Via kolero kaj indigno; Ĉar Vi min levis kaj ĵetis.
10Nebo jídám popel jako chléb, a k nápoji svému slz přiměšuji,
11Miaj tagoj malaperas kiel ombro, Kaj mi sekiĝas kiel herbo.
11Pro rozhněvání tvé a zažžený hněv tvůj; nebo zdvihna mne, hodils mnou.
12Sed Vi, ho Eternulo, restas eterne; Kaj la memoro pri Vi restas de generacio al generacio.
12Dnové moji jsou jako stín nachýlený, a já jako tráva usvadl jsem.
13Vi leviĝos, Vi korfavoros Cionon; Ĉar estas tempo por ĝin kompati, ĉar venis la tempo.
13Ale ty, Hospodine, na věky zůstáváš, a památka tvá od národu až do pronárodu.
14Ĉar Viaj sklavoj ekamis ĝiajn ŝtonojn, Ĉarma estas por ili ĝia polvo.
14Ty povstana, smiluješ se nad Sionem, nebo čas jest učiniti milost jemu, a čas uložený přišel.
15Kaj ektimos popoloj la nomon de la Eternulo, Kaj ĉiuj reĝoj de la tero Vian gloron.
15Nebo líbost mají služebníci tvoji v kamení jeho, a nad prachem jeho slitují se,
16Ĉar la Eternulo rekonstruis Cionon, Kaj aperis en Sia gloro.
16Aby se báli pohané jména Hospodinova, a všickni králové země slávy tvé,
17Li Sin turnis al la preĝo de la forlasitoj, Kaj ne forpuŝis ilian petegon.
17Když by Hospodin vzdělal Sion, a ukázal se v slávě své,
18Ĉi tio estos skribita por estontaj generacioj; Kaj rekreita popolo gloros la Eternulon.
18Když by popatřil k modlitbě poníženého lidu, nepohrdaje modlitbou jejich.
19Ĉar Li rigardis malsupren el Sia sankta altaĵo, El la ĉielo la Eternulo direktis rigardon al la tero,
19Budeť to zapsáno pro budoucí potomky, a lid, kterýž má stvořen býti, chváliti bude Hospodina,
20Por aŭdi la ĝemon de malliberulo, Por liberigi la kondamnitajn al morto;
20Že shlédl s výsosti svatosti své. Hospodin s nebe na zemi že popatřil,
21Por ke oni rakontu en Cion pri la nomo de la Eternulo Kaj en Jerusalem pri Lia gloro,
21Aby vyslyšel vzdychání vězňů, a rozvázal ty, kteříž již k smrti oddání byli,
22Kiam kolektiĝos kune la popoloj kaj regnoj, Por servi al la Eternulo.
22Aby vypravovali na Sionu jméno Hospodinovo, a chválu jeho v Jeruzalémě,
23Li lacigis en la vojo miajn fortojn, Li mallongigis miajn tagojn.
23Když se spolu shromáždí národové a království, aby sloužili Hospodinu.
24Mi diras: Ho mia Dio, ne forprenu min en la mezo de miaj tagoj, Vi, kies jaroj estas de generacio al generacio.
24Ztrápilť jest na cestě sílu mou, ukrátil dnů mých,
25En antikveco Vi fondis la teron; Kaj la ĉielo estas la faro de Viaj manoj.
25Až jsem řekl: Můj Bože, nebeř mne u prostřed dnů mých; od národu zajisté až do pronárodu jsou léta tvá,
26Ili pereos, sed Vi restos; Kaj ĉiuj ili eluziĝos kiel vesto, Kiel veston Vi ilin ŝanĝos, kaj ili ŝanĝiĝos.
26I prvé nežlis založil zemi, a dílo rukou svých, nebesa.
27Sed Vi restas la sama, Kaj Viaj jaroj ne finiĝos.
27Onať pominou, ty pak zůstáváš; všecky ty věci jako roucho zvetšejí, jako oděv změníš je, a změněny budou.
28La filoj de Viaj sklavoj restos, Kaj ilia semo fortikiĝos antaŭ Vi.
28Ty pak jsi tentýž, a léta tvá nikdy nepřestanou.
no verse 29 in this text
29Synové služebníků tvých bydliti budou, a símě jejich zmocní se před tebou.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.