Psalmaro 104
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Kralice Bible (1613)
1Benu, ho mia animo, la Eternulon. Ho Eternulo, mia Dio, Vi estas tre granda, De majesto kaj beleco Vi estas vestita;
1Dobrořeč duše má Hospodinu. Hospodine Bože můj, velmi jsi veliký, velebnost a krásu jsi oblékl.
2Vi, kiu estas ĉirkaŭkovrita de lumo kiel de vesto, Kiu sternas la ĉielon kiel tapiŝon;
2Přioděls se světlem jako rouchem, roztáhls nebesa jako kortýnu.
3Kiu aranĝas sur la akvo Siajn ĉambrojn, Kiu faras la nubojn Lia veturilo; Kiu iras sur la flugiloj de la vento;
3Kterýž sklenul na vodách paláce své, kterýž užívá hustých oblaků místo vozů, a vznáší se na peří větrovém.
4Kiu faras la ventojn Liaj senditoj, Flamantan fajron Liaj servantoj;
4Kterýž činí posly své duchy, služebníky své oheň plápolající.
5Kiu fondis la teron sur ĝiaj fundamentoj, Ke ĝi neniam ŝanceliĝos.
5Založil zemi na sloupích jejich, tak že se nepohne na věky věků.
6La abismon Vi kovris kiel per vesto, Sur la montoj staras akvo;
6Propastí jako rouchem byl jsi ji přioděl, i nad horami stály vody.
7De Via minaco ĝi kuras, De la voĉo de Via tondro ĝi forrapidas.
7K žehrání tvému rozběhly se, před hřmotem hromu tvého pospíšily,
8Ĝi leviĝas sur montojn, malleviĝas sur valojn, Al tiu loko, kiun Vi destinis por ĝi.
8(Vystoupily hory, snížilo se údolí), na místo, kteréž jsi jim založil.
9Vi faris limon, kiun ĝi ne superpaŝos, Por ke ĝi ne revenu por kovri la teron.
9Meze jsi položil, aby jich nepřestupovaly, ani se navracovaly k přikrývání země.
10Vi sendas fontojn al la riveroj, Kiuj iras inter montoj;
10Kterýž vypouštíš potoky přes údolé, aby tekli mezi horami,
11Ili trinkigas ĉiujn kampajn bestojn; Sovaĝaj azenoj kvietigas sian soifon.
11A nápoj dávali všechněm živočichům polním. Tuť uhašují oslové divocí žízeň svou.
12Apud ili loĝas la birdoj ĉielaj, El inter la branĉoj ili sonigas sian voĉon.
12Při nich hnízdí se ptactvo nebeské, a z prostřed ratolestí hlas svůj vydává.
13Vi trinkigas la montojn el Viaj ĉambroj; Per la produktoj de Viaj faroj satiĝas la tero.
13Kterýž svlažuješ hory z výsostí svých, aby ovocem činů tvých sytila se země.
14Vi kreskigas herbon por la bruto, Kaj verdaĵon, kiu servas al la homo, Por elirigi panon el la tero.
14Dáváš, aby rostla tráva dobytku, a bylina ku potřebě člověku, abys tak vyvodil chléb z země,
15Kaj la vino gajigas la koron de la homo, La vizaĝo brilas de la oleo, Kaj la pano fortikigas la koron de la homo.
15A víno, jenž obveseluje srdce člověka. Èiní, aby se stkvěla tvář od oleje, ano i pokrmem zdržuje život lidský.
16Satiĝas la arboj de la Eternulo, La cedroj de Lebanon, kiujn Li plantis;
16Nasyceno bývá i dříví Hospodinovo, cedrové Libánští, kteréž štípil.
17Kaj tie nestas birdoj; Cikonio havas sian loĝejon sur abioj;
17Na nichž se ptáci hnízdí, i čáp příbytek svůj má na jedlí.
18La altaj montoj estas por la ibeksoj, La rokoj estas rifuĝejo por la hirakoj.
18Hory vysoké jsou kamsíků, skály útočiště králíků.
19Li aranĝis la lunon laŭ la partoj de tempo; La suno scias sian subiron.
19Učinil měsíc k jistým časům, a slunce zná západ svůj.
20Vi sendas mallumon, kaj fariĝas nokto, Dum kiu vagas ĉiuj arbaraj bestoj;
20Uvodíš tmu, a bývá noc, v níž vybíhají všickni živočichové lesní:
21La leonidoj krias pri rabakiro, Por peti de Dio sian manĝaĵon.
21Lvíčata řvoucí po loupeži, aby hledali od Boha silného pokrmu svého.
22Kiam leviĝas la suno, Ili sin kaŝas kaj kuŝiĝas en siaj loĝejoj.
22Když slunce vychází, zase shromažďují se, a v doupatech svých se ukládají.
23Eliras homo por sia okupiĝo, Por sia laboro ĝis la vespero.
23Èlověk vychází ku práci své, a k dílu svému až do večera.
24Kiel multaj estas Viaj faroj, ho Eternulo! Ĉion Vi faris kun saĝo; La tero estas plena de Viaj faritaĵoj.
24Jak mnozí a velicí jsou skutkové tvoji, Hospodine! Všeckys je moudře učinil, plná jest země bohatství tvého.
25Jen la maro, granda kaj vasta: Tie estas rampaĵoj sennombraj, Bestoj malgrandaj kaj grandaj;
25V moři pak velikém a přeširokém, tamť jsou hmyzové nesčíslní, a živočichové malí i velicí.
26Tie iras ŝipoj; Tie estas la levjatano, kiun Vi kreis, ke ĝi tie ludu.
26Tuť bárky přecházejí i velryb, kteréhož jsi stvořil, aby v něm hrál.
27Ĉiuj ili atendas de Vi, Ke Vi donu al ili manĝon en ĝia tempo.
27Všecko to na tě očekává, abys jim dával pokrm časem svým.
28Vi donas al ili, ili kolektas; Vi malfermas Vian manon, kaj ili satiĝas de bonaĵo.
28Když jim dáváš, sbírají; když otvíráš ruku svou, nasyceni bývají dobrými věcmi.
29Vi kaŝas Vian vizaĝon, tiam ili ektimas; Vi forprenas ilian spiriton, Tiam ili mortas kaj revenas al sia polvo.
29Když skrýváš tvář svou, rmoutí se; když odjímáš ducha jejich, hynou, a v prach svůj se navracejí.
30Vi sendas Vian spiriton, tiam ili kreiĝas; Kaj Vi renovigas la vizaĝon de la tero.
30Vysíláš ducha svého, a zase stvořeni bývají, a obnovuješ tvář země.
31Gloro al la Eternulo estu eterne; La Eternulo ĝoju pri Siaj faritaĵoj.
31Budiž sláva Hospodinova na věky, rozveselujž se Hospodin v skutcích svých.
32Li ekrigardas la teron, kaj ĝi tremas; Li ektuŝas la montojn, kaj ili fumiĝas.
32On když pohledí na zemi, anať se třese; když se dotkne hor, anť se kouří.
33Mi kantados al la Eternulo, dum mi vivos; Mi muzikados al mia Dio, dum mi estos.
33Zpívati budu Hospodinu, dokudž jsem živ; žalmy Bohu svému zpívati budu, pokudž mne stává.
34Agrabla estu al Li mia meditado; Mi ĝojos pri la Eternulo.
34Libé bude přemyšlování mé o něm, jáť rozveselím se v Hospodinu.
35Malaperu pekuloj de sur la tero, Kaj malvirtuloj ne plu ekzistu. Benu, ho mia animo, la Eternulon. Haleluja!
35Ó by hříšníci vyhynuli z země, a bezbožných aby již nebylo. Dobrořeč duše má Hospodinu. Halelujah.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.