Psalmaro 104
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Benu, ho mia animo, la Eternulon. Ho Eternulo, mia Dio, Vi estas tre granda, De majesto kaj beleco Vi estas vestita;
1ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای یهوه خدای من توبی نهایت عظیم هستی! به عزت و جلال ملبس هستی.
2Vi, kiu estas ĉirkaŭkovrita de lumo kiel de vesto, Kiu sternas la ĉielon kiel tapiŝon;
2خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیدهای.
3Kiu aranĝas sur la akvo Siajn ĉambrojn, Kiu faras la nubojn Lia veturilo; Kiu iras sur la flugiloj de la vento;
3آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها رامرکب خود نموده و بر بالهای باد میخرامد.
4Kiu faras la ventojn Liaj senditoj, Flamantan fajron Liaj servantoj;
4فرشتگان خود را بادها میگرداند و خادمان خود را آتش مشتعل.
5Kiu fondis la teron sur ĝiaj fundamentoj, Ke ĝi neniam ŝanceliĝos.
5که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالاباد.
6La abismon Vi kovris kiel per vesto, Sur la montoj staras akvo;
6آن رابه لجهها مثل ردا پوشانیدهای، که آبها بر کوههاایستادهاند.
7De Via minaco ĝi kuras, De la voĉo de Via tondro ĝi forrapidas.
7از عتاب تو میگریزند. از آواز رعدتو پراکنده میشوند.
8Ĝi leviĝas sur montojn, malleviĝas sur valojn, Al tiu loko, kiun Vi destinis por ĝi.
8به فراز کوهها برمی آیند، وبه همواریها فرود میآیند، به مکانی که برای آنهامهیا ساختهای.
9Vi faris limon, kiun ĝi ne superpaŝos, Por ke ĝi ne revenu por kovri la teron.
9حدی برای آنها قرار دادهای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.
10Vi sendas fontojn al la riveroj, Kiuj iras inter montoj;
10که چشمهها را در وادیها جاری میسازد تا درمیان کوهها روان بشوند.
11Ili trinkigas ĉiujn kampajn bestojn; Sovaĝaj azenoj kvietigas sian soifon.
11تمام حیوانات صحرارا سیراب میسازند تا گورخران تشنگی خود رافرو نشانند.
12Apud ili loĝas la birdoj ĉielaj, El inter la branĉoj ili sonigas sian voĉon.
12بر آنها مرغان هوا ساکن میشوند واز میان شاخهها آواز خود را میدهند.
13Vi trinkigas la montojn el Viaj ĉambroj; Per la produktoj de Viaj faroj satiĝas la tero.
13او ازغرفات خود کوهها را سیراب میکند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر میشود.
14Vi kreskigas herbon por la bruto, Kaj verdaĵon, kiu servas al la homo, Por elirigi panon el la tero.
14نباتات را برای بهایم میرویاند و سبزهها رابرای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون میآورد.
15Kaj la vino gajigas la koron de la homo, La vizaĝo brilas de la oleo, Kaj la pano fortikigas la koron de la homo.
15و شراب را که دل انسان را شادمان میکند، و چهره او را به روغن شاداب میسازد ودل انسان را به نان قوی میگرداند.
16Satiĝas la arboj de la Eternulo, La cedroj de Lebanon, kiujn Li plantis;
16درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،
17Kaj tie nestas birdoj; Cikonio havas sian loĝejon sur abioj;
17که در آنها مرغان آشیانهای خود را میگیرند و اما صنوبر خانه لق لق میباشد.
18La altaj montoj estas por la ibeksoj, La rokoj estas rifuĝejo por la hirakoj.
18کوههای بلند برای بزهای کوهی و صخره هابرای یربوع ملجاء است.
19Li aranĝis la lunon laŭ la partoj de tempo; La suno scias sian subiron.
19ماه را برای موسمهاساخت و آفتاب مغرب خود را میداند.
20Vi sendas mallumon, kaj fariĝas nokto, Dum kiu vagas ĉiuj arbaraj bestoj;
20تاریکی میسازی و شب میشود که در آن همه حیوانات جنگلی راه میروند.
21La leonidoj krias pri rabakiro, Por peti de Dio sian manĝaĵon.
21شیربچگان برای شکار خود غرش میکنند و خوراک خویش را از خدا میجویند.
22Kiam leviĝas la suno, Ili sin kaŝas kaj kuŝiĝas en siaj loĝejoj.
22چون آفتاب طلوع میکند جمع میشوند و در بیشه های خودمی خوابند.
23Eliras homo por sia okupiĝo, Por sia laboro ĝis la vespero.
23انسان برای عمل خود بیرون میآید و به جهت شغل خویش تا شامگاه.
24Kiel multaj estas Viaj faroj, ho Eternulo! Ĉion Vi faris kun saĝo; La tero estas plena de Viaj faritaĵoj.
24ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. جمیع آنها را به حکمت کردهای. زمین از دولت تو پر است.
25Jen la maro, granda kaj vasta: Tie estas rampaĵoj sennombraj, Bestoj malgrandaj kaj grandaj;
25و آن دریای بزرگ و وسیع الاطراف نیز که در آن حشرات از حد شماره زیادهاند و حیوانات خرد و بزرگ.
26Tie iras ŝipoj; Tie estas la levjatano, kiun Vi kreis, ke ĝi tie ludu.
26و در آن کشتیها راه میروند و آن لویاتان که به جهت بازی کردن در آن آفریدهای.
27Ĉiuj ili atendas de Vi, Ke Vi donu al ili manĝon en ĝia tempo.
27جمیع اینها از تو انتظارمی کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.
28Vi donas al ili, ili kolektas; Vi malfermas Vian manon, kaj ili satiĝas de bonaĵo.
28آنچه را که به آنها میدهی، فرا میگیرند. دست خود را باز میکنی، پس از چیزهای نیکو سیرمی شوند.
29Vi kaŝas Vian vizaĝon, tiam ili ektimas; Vi forprenas ilian spiriton, Tiam ili mortas kaj revenas al sia polvo.
29روی خود را میپوشانی پس مضطرب میگردند. روح آنها را قبض میکنی، پس میمیرند و به خاک خود برمی گردند.
30Vi sendas Vian spiriton, tiam ili kreiĝas; Kaj Vi renovigas la vizaĝon de la tero.
30چون روح خود را میفرستی، آفریده میشوند و روی زمین را تازه میگردانی.
31Gloro al la Eternulo estu eterne; La Eternulo ĝoju pri Siaj faritaĵoj.
31جلال خداوند تا ابدالاباد است. خداوند ازاعمال خود راضی خواهد بود.
32Li ekrigardas la teron, kaj ĝi tremas; Li ektuŝas la montojn, kaj ili fumiĝas.
32که به زمین نگاه میکند و آن میلرزد. کوهها را لمس میکند، پس آتش فشان میشوند.
33Mi kantados al la Eternulo, dum mi vivos; Mi muzikados al mia Dio, dum mi estos.
33خداوند را خواهم سرایید تا زنده میباشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.
34Agrabla estu al Li mia meditado; Mi ĝojos pri la Eternulo.
34تفکر من او رالذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.
35Malaperu pekuloj de sur la tero, Kaj malvirtuloj ne plu ekzistu. Benu, ho mia animo, la Eternulon. Haleluja!
35گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هللویاه!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.