Psalms 104
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Bless the LORD, O my soul. O LORD my God, Thou art very great; Thou art clothed with glory and majesty.
1ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای یهوه خدای من توبی نهایت عظیم هستی! به عزت و جلال ملبس هستی.
2Who coverest Thyself with light as with a garment, who stretchest out the heavens like a curtain;
2خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیده‌ای.
3Who layest the beams of Thine upper chambers in the waters, who makest the clouds Thy chariot, who walkest upon the wings of the wind;
3آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها رامرکب خود نموده و بر بالهای باد می‌خرامد.
4Who makest winds Thy messengers, the flaming fire Thy ministers.
4فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را آتش مشتعل.
5Who didst establish the earth upon its foundations, that it should not be moved for ever and ever;
5که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالاباد.
6Thou didst cover it with the deep as with a vesture; the waters stood above the mountains.
6آن رابه لجه‌ها مثل ردا پوشانیده‌ای، که آبها بر کوههاایستاده‌اند.
7At Thy rebuke they fled, at the voice of Thy thunder they hasted away —
7از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعدتو پراکنده می‌شوند.
8The mountains rose, the valleys sank down — unto the place which Thou hadst founded for them;
8به فراز کوهها برمی آیند، وبه همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیا ساخته‌ای.
9Thou didst set a bound which they should not pass over, that they might not return to cover the earth.
9حدی برای آنها قرار داده‌ای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.
10Who sendest forth springs into the valleys; they run between the mountains;
10که چشمه‌ها را در وادیها جاری می‌سازد تا درمیان کوهها روان بشوند.
11They give drink to every beast of the field, the wild asses quench their thirst.
11تمام حیوانات صحرارا سیراب می‌سازند تا گورخران تشنگی خود رافرو نشانند.
12Beside them dwell the fowl of the heaven, from among the branches they sing.
12بر آنها مرغان هوا ساکن می‌شوند واز میان شاخه‌ها آواز خود را می‌دهند.
13Who waterest the mountains from Thine upper chambers; the earth is full of the fruit of Thy works.
13او ازغرفات خود کوهها را سیراب می‌کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می‌شود.
14Who causeth the grass to spring up for the cattle, and herb for the service of man; to bring forth bread out of the earth,
14نباتات را برای بهایم می‌رویاند و سبزه‌ها رابرای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون می‌آورد.
15And wine that maketh glad the heart of man, making the face brighter than oil, and bread that stayeth man's heart.
15و شراب را که دل انسان را شادمان می‌کند، و چهره او را به روغن شاداب می‌سازد ودل انسان را به نان قوی می‌گرداند.
16The trees of the LORD have their fill, the cedars of Lebanon, which He hath planted;
16درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،
17Wherein the birds make their nests; as for the stork, the fir-trees are her house.
17که در آنها مرغان آشیانهای خود را می‌گیرند و اما صنوبر خانه لق لق می‌باشد.
18The high mountains are for the wild goats; the rocks are a refuge for the conies.
18کوههای بلند برای بزهای کوهی و صخره هابرای یربوع ملجاء است.
19Who appointedst the moon for seasons; the sun knoweth his going down.
19ماه را برای موسمهاساخت و آفتاب مغرب خود را می‌داند.
20Thou makest darkness, and it is night, wherein all the beasts of the forest do creep forth.
20تاریکی می‌سازی و شب می‌شود که در آن همه حیوانات جنگلی راه می‌روند.
21The young lions roar after their prey, and seek their food from God.
21شیربچگان برای شکار خود غرش می‌کنند و خوراک خویش را از خدا می‌جویند.
22The sun ariseth, they slink away, and couch in their dens.
22چون آفتاب طلوع می‌کند جمع می‌شوند و در بیشه های خودمی خوابند.
23Man goeth forth unto his work and to his labour until the evening.
23انسان برای عمل خود بیرون می‌آید و به جهت شغل خویش تا شامگاه.
24How manifold are Thy works, O LORD! In wisdom hast Thou made them all; the earth is full of Thy creatures.
24ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. جمیع آنها را به حکمت کرده‌ای. زمین از دولت تو پر است.
25Yonder sea, great and wide, therein are creeping things innumerable, living creatures, both small and great.
25و آن دریای بزرگ و وسیع الاطراف نیز که در آن حشرات از حد شماره زیاده‌اند و حیوانات خرد و بزرگ.
26There go the ships; there is leviathan, whom Thou hast formed to sport therein.
26و در آن کشتیها راه می‌روند و آن لویاتان که به جهت بازی کردن در آن آفریده‌ای.
27All of them wait for Thee, that Thou mayest give them their food in due season.
27جمیع اینها از تو انتظارمی کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.
28Thou givest it unto them, they gather it; Thou openest Thy hand, they are satisfied with good.
28آنچه را که به آنها می‌دهی، فرا می‌گیرند. دست خود را باز می‌کنی، پس از چیزهای نیکو سیرمی شوند.
29Thou hidest Thy face, they vanish; Thou withdrawest their breath, they perish, and return to their dust.
29روی خود را می‌پوشانی پس مضطرب می‌گردند. روح آنها را قبض می‌کنی، پس می‌میرند و به خاک خود برمی گردند.
30Thou sendest forth Thy spirit, they are created; and Thou renewest the face of the earth.
30چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند و روی زمین را تازه می‌گردانی.
31May the glory of the LORD endure for ever; let the LORD rejoice in His works!
31جلال خداوند تا ابدالاباد است. خداوند ازاعمال خود راضی خواهد بود.
32Who looketh on the earth, and it trembleth; He toucheth the mountains, and they smoke.
32که به زمین نگاه می‌کند و آن می‌لرزد. کوهها را لمس می‌کند، پس آتش فشان می‌شوند.
33I will sing unto the LORD as long as I live; I will sing praise to my God while I have any being.
33خداوند را خواهم سرایید تا زنده می‌باشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.
34Let my musing be sweet unto Him; as for me, I will rejoice in the LORD.
34تفکر من او رالذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.
35Let sinners cease out of the earth, and let the wicked be no more. Bless the LORD, O my soul. Hallelujah.
35گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هللویاه!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.