Psalms 102
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1(102-1) A Prayer of the afflicted, when he fainteth, and poureth out his complaint before the LORD. (102-2) O LORD, hear my prayer, and let my cry come unto Thee.
1ای خداوند دعای مرا بشنو، و فریادمن نزد تو برسد.
2(102-3) Hide not Thy face from me in the day of my distress; incline Thine ear unto me; in the day when I call answer me speedily.
2در روز تنگی‌ام روی خود را از من مپوشان. گوش خود را به من فراگیر، و روزی که بخوانم مرا به زودی اجابت فرما.
3(102-4) For my days are consumed like smoke, and my bones are burned as a hearth.
3زیرا روزهایم مثل دود تلف شد واستخوانهایم مثل هیزم سوخته گردید.
4(102-5) My heart is smitten like grass, and withered; for I forget to eat my bread.
4دل من مثل گیاه زده شده و خشک گردیده است زیراخوردن غذای خود را فراموش می‌کنم.
5(102-6) By reason of the voice of my sighing my bones cleave to my flesh.
5به‌سبب آواز ناله خود، استخوانهایم به گوشت من چسبیده است.
6(102-7) I am like a pelican of the wilderness; I am become as an owl of the waste places.
6مانند مرغ سقای صحرا شده، ومثل بوم خرابه‌ها گردیده‌ام.
7(102-8) I watch, and am become like a sparrow that is alone upon the housetop.
7پاسبانی می‌کنم ومثل گنجشک بر پشت بام، منفرد گشته‌ام.
8(102-9) Mine enemies taunt me all the day; they that are mad against me do curse by me.
8تمامی روز دشمنانم مرا سرزنش می‌کنند و آنانی که برمن دیوانه شده‌اند مرا لعنت می‌نمایند.
9(102-10) For I have eaten ashes like bread, and mingled my drink with weeping,
9زیراخاکستر را مثل نان خورده‌ام و مشروب خود را بااشک آمیخته‌ام،
10(102-11) Because of Thine indignation and Thy wrath; for Thou hast taken me up, and cast me away.
10به‌سبب غضب و خشم توزیرا که مرا برافراشته و به زیر افکنده‌ای.
11(102-12) My days are like a lengthening shadow; and I am withered like grass.
11روزهایم مثل سایه زوال پذیر گردیده و من مثل گیاه پژمرده شده‌ام.
12(102-13) But Thou, O LORD, sittest enthroned for ever; and Thy name is unto all generations.
12لیکن تو‌ای خداوند جلوس فرموده‌ای تاابدالاباد! و ذکر تو تا جمیع نسل هاست!
13(102-14) Thou wilt arise, and have compassion upon Zion; for it is time to be gracious unto her, for the appointed time is come.
13توبرخاسته، بر صهیون ترحم خواهی نمود زیراوقتی است که بر او رافت کنی و زمان معین رسیده است.
14(102-15) For Thy servants take pleasure in her stones, and love her dust.
14چونکه بندگان تو در سنگهای وی رغبت دارند و بر خاک او شفقت می‌نمایند.
15(102-16) So the nations will fear the name of the LORD, and all the kings of the earth Thy glory;
15پس امتها از نام خداوند خواهند ترسید وجمیع پادشاهان جهان از کبریایی تو.
16(102-17) When the LORD hath built up Zion, when He hath appeared in His glory;
16زیراخداوند صهیون را بنا نموده، و در جلال خودظهور فرموده است.
17(102-18) When He hath regarded the prayer of the destitute, and hath not despised their prayer.
17به دعای مسکینان توجه نموده، و دعای ایشان را خوار نشمرده است.
18(102-19) This shall be written for the generation to come; and a people which shall be created shall praise the LORD.
18این برای نسل آینده نوشته می‌شود تا قومی که آفریده خواهند شد خداوند را تسبیح بخوانند.
19(102-20) For He hath looked down from the height of His sanctuary; from heaven did the LORD behold the earth;
19زیرا که از بلندی قدس خودنگریسته، خداوند از آسمان بر زمین نظر افکنده است.
20(102-21) To hear the groaning of the prisoner; to loose those that are appointed to death;
20تا ناله اسیران را بشنود و آنانی را که به موت سپرده شده‌اند آزاد نماید.
21(102-22) That men may tell of the name of the LORD in Zion, and His praise in Jerusalem;
21تا نام خداوندرا در صیهون ذکر نمایند و تسبیح او را دراورشلیم،
22(102-23) When the peoples are gathered together, and the kingdoms, to serve the LORD.
22هنگامی که قوم‌ها با هم جمع شوند وممالک نیز تا خداوند را عبادت نمایند.
23(102-24) He weakened my strength in the way; He shortened my days.
23توانایی مرا در راه ناتوان ساخت و روزهای مرا کوتاه گردانید.
24(102-25) I say: 'O my God, take me not away in the midst of my days, Thou whose years endure throughout all generations.
24گفتم‌ای خدای من مرا در نصف روزهایم برمدار. سالهای تو تا جمیع نسل‌ها است.
25(102-26) Of old Thou didst lay the foundation of the earth; and the heavens are the work of Thy hands.
25از قدیم بنیاد زمین را نهادی وآسمان‌ها عمل دستهای تو است.
26(102-27) They shall perish, but Thou shalt endure; yea, all of them shall wax old like a garment; as a vesture shalt Thou change them, and they shall pass away;
26آنها فانی می‌شوند، لیکن تو باقی هستی و جمیع آنها مثل جامه مندرس خواهند شد. و مثل ردا آنها راتبدیل خواهی کرد و مبدل خواهند شد.
27(102-28) But Thou art the selfsame, and Thy years shall have no end.
27لیکن تو همان هستی و سالهای تو تمام نخواهد گردید.
28(102-29) The children of Thy servants shall dwell securely, and their seed shall be established before Thee.'
28فرزندان بندگانت باقی خواهند ماند و ذریت ایشان در حضور تو پایدار خواهند بود.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.