Psalms 39
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1(39-1) For the Leader, for Jeduthun. A Psalm of David. (39-2) I said: 'I will take heed to my ways, that I sin not with my tongue; I will keep a curb upon my mouth, while the wicked is before me.'
1گفتم راههای خود را حفظ خواهم کردتا به زبانم خطا نورزم. دهان خود را به لجام نگاه خواهم داشت، مادامی که شریر پیش من است.
2(39-3) I was dumb with silence; I held my peace, had no comfort; and my pain was held in check.
2من گنگ بودم و خاموش و از نیکویی نیز سکوت کردم و درد من به حرکت آمد.
3(39-4) My heart waxed hot within me; while I was musing, the fire kindled; then spoke I with my tongue:
3دلم در اندرونم گرم شد. چون تفکر می‌کردم آتش افروخته گردید. پس به زبان خود سخن گفتم.
4(39-5) 'LORD, make me to know mine end, and the measure of my days, what it is; let me know how short-lived I am.
4ای خداوند اجل مرا بر من معلوم ساز و مقدارایامم را که چیست تا بفهمم چه قدر فانی هستم.
5(39-6) Behold, Thou hast made my days as hand-breadths; and mine age is as nothing before Thee; surely every man at his best estate is altogether vanity. Selah
5اینک روزهایم را مثل یک وجب ساخته‌ای وزندگانی‌ام در نظر تو هیچ است. یقین هر آدمی محض بطالت قرار داده شد، سلاه.
6(39-7) Surely man walketh as a mere semblance; surely for vanity they are in turmoil; he heapeth up riches, and knoweth not who shall gather them.
6اینک انسان در خیال رفتار می‌کند و محض بطالت مضطرب می‌گردد. ذخیره می‌کند و نمی داند کیست که ازآن تمتع خواهد برد.
7(39-8) And now, Lord, what wait I for? My hope, it is in Thee.
7و الان‌ای خداوند برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می‌باشد.
8(39-9) Deliver me from all my transgressions; make me not the reproach of the base.
8مرا از همه گناهانم برهان و مرا نزد جاهلان عار مگردان.
9(39-10) I am dumb, I open not my mouth; because Thou hast done it.
9من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.
10(39-11) Remove Thy stroke from off me; I am consumed by the blow of Thy hand.
10بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.
11(39-12) With rebukes dost Thou chasten man for iniquity, and like a moth Thou makest his beauty to consume away; surely every man is vanity. Selah
11چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تادیب می‌کنی، نفایس اورا مثل بید می‌گذاری. یقین هر انسان محض بطالت است، سلاه.
12(39-13) Hear my prayer, O LORD, and give ear unto my cry; keep not silence at my tears; for I am a stranger with Thee, a sojourner, as all my fathers were.
12ای خداوند دعای مرابشنو و به فریادم گوش بده و از اشکهایم ساکت مباش، زیرا که من غریب هستم در نزد تو و نزیل هستم مثل جمیع پدران خود.
13(39-14) Look away from me, that I may take comfort, before I go hence, and be no more.'
13روی (خشم )خود را از من بگردان تا فرحناک شوم قبل از آنکه رحلت کنم و نایاب گردم.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.