Psalms 39
Berean Standard BibleTranslation
Berean Standard Bible
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1I said, “I will watch my ways so that I will not sin with my tongue; I will guard my mouth with a muzzle as long as the wicked are present.”
1گفتم راههای خود را حفظ خواهم کردتا به زبانم خطا نورزم. دهان خود را به لجام نگاه خواهم داشت، مادامی که شریر پیش من است.
2I was speechless and still; I remained silent, even from speaking good, and my sorrow was stirred.
2من گنگ بودم و خاموش و از نیکویی نیز سکوت کردم و درد من به حرکت آمد.
3My heart grew hot within me; as I mused, the fire burned. Then I spoke with my tongue:
3دلم در اندرونم گرم شد. چون تفکر می‌کردم آتش افروخته گردید. پس به زبان خود سخن گفتم.
4“Show me, O LORD, my end and the measure of my days. Let me know how fleeting my life is.
4ای خداوند اجل مرا بر من معلوم ساز و مقدارایامم را که چیست تا بفهمم چه قدر فانی هستم.
5You, indeed, have made my days as handbreadths, and my lifetime as nothing before You. Truly each man at his best exists as but a breath. Selah
5اینک روزهایم را مثل یک وجب ساخته‌ای وزندگانی‌ام در نظر تو هیچ است. یقین هر آدمی محض بطالت قرار داده شد، سلاه.
6Surely every man goes about like a phantom; surely he bustles in vain; he heaps up riches not knowing who will haul them away.
6اینک انسان در خیال رفتار می‌کند و محض بطالت مضطرب می‌گردد. ذخیره می‌کند و نمی داند کیست که ازآن تمتع خواهد برد.
7And now, O Lord, for what do I wait? My hope is in You.
7و الان‌ای خداوند برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می‌باشد.
8Deliver me from all my transgressions; do not make me the reproach of fools.
8مرا از همه گناهانم برهان و مرا نزد جاهلان عار مگردان.
9I have become mute; I do not open my mouth because of what You have done.
9من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.
10Remove Your scourge from me; I am perishing by the force of Your hand.
10بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.
11You discipline and correct a man for his iniquity, consuming like a moth what he holds dear; surely each man is but a vapor. Selah
11چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تادیب می‌کنی، نفایس اورا مثل بید می‌گذاری. یقین هر انسان محض بطالت است، سلاه.
12Hear my prayer, O LORD, and give ear to my cry for help; do not be deaf to my weeping. For I am a foreigner dwelling with You, a stranger like all my fathers.
12ای خداوند دعای مرابشنو و به فریادم گوش بده و از اشکهایم ساکت مباش، زیرا که من غریب هستم در نزد تو و نزیل هستم مثل جمیع پدران خود.
13Turn Your gaze away from me, that I may again be cheered before I depart and am no more.”
13روی (خشم )خود را از من بگردان تا فرحناک شوم قبل از آنکه رحلت کنم و نایاب گردم.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.