Ecclesiastes 1
Berean Standard BibleTranslation
Berean Standard Bible
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1These are the words of the Teacher, the son of David, king in Jerusalem:
1کلام جامعه بن داود که در اورشلیم پادشاه بود:
2“Futility of futilities,” says the Teacher, “futility of futilities! Everything is futile!”
2باطل اباطیل، جامعه می‌گوید، باطل اباطیل، همه‌چیز باطل است.
3What does a man gain from all his labor, at which he toils under the sun?
3انسان را ازتمامی مشقتش که زیر آسمان می‌کشد چه منفعت است؟
4Generations come and generations go, but the earth remains forever.
4یک طبقه می‌روند و طبقه دیگرمی آیند و زمین تا به ابد پایدار می‌ماند.
5The sun rises and the sun sets; it hurries back to where it rises.
5آفتاب طلوع می‌کند و آفتاب غروب می‌کند وبه‌جایی که از آن طلوع نمود می‌شتابد.
6The wind blows southward, then turns northward; round and round it swirls, ever returning on its course.
6بادبطرف جنوب می‌رود و بطرف شمال دور می‌زند؛ دورزنان دورزنان می‌رود و باد به مدارهای خود برمی گردد.
7All the rivers flow into the sea, yet the sea is never full; to the place from which the streams come, there again they flow.
7جمیع نهرها به دریاجاری می‌شود اما دریا پر نمی گردد؛ به مکانی که نهرها از آن جاری شد به همان جا بازبرمی گردد.
8All things are wearisome, more than one can describe; the eye is not satisfied with seeing, nor the ear content with hearing.
8همه‌چیزها پر از خستگی است که انسان آن را بیان نتواند کرد. چشم از دیدن سیر نمی شود و گوش از شنیدن مملونمی گردد.
9What has been will be again, and what has been done will be done again; there is nothing new under the sun.
9آنچه بوده است همان است که خواهد بود، و آنچه شده است همان است که خواهد شد و زیر آفتاب هیچ‌چیز تازه نیست.
10Is there a case where one can say, “Look, this is new”? It has already existed in the ages before us.
10آیا چیزی هست که درباره‌اش گفته شود: ببین این تازه است. در دهرهایی که قبل از مابود آن چیز قدیم بود.
11There is no remembrance of those who came before, and those yet to come will not be remembered by those who follow after.
11ذکری از پیشینیان نیست، و از آیندگان نیز که خواهند آمد، نزدآنانی که بعد از ایشان خواهند آمد، ذکری نخواهد بود.
12I, the Teacher, was king over Israel in Jerusalem.
12من که جامعه هستم بر اسرائیل در اورشلیم پادشاه بودم،
13And I set my mind to seek and explore by wisdom all that is done under heaven. What a heavy burden God has laid upon the sons of men to occupy them!
13و دل خود را بر آن نهادم که در هرچیزی که زیر آسمان کرده می‌شود، با حکمت تفحص و تجسس نمایم. این مشقت سخت است که خدا به بنی آدم داده است که به آن زحمت بکشند.
14I have seen all the things that are done under the sun, and have found them all to be futile, a pursuit of the wind.
14و تمامی کارهایی را که زیر آسمان کرده می‌شود، دیدم که اینک همه آنها بطالت و درپی باد زحمت کشیدن است.
15What is crooked cannot be straightened, and what is lacking cannot be counted.
15کج را راست نتوان کرد و ناقص را بشمار نتوان آورد.
16I said to myself, “Behold, I have grown and increased in wisdom beyond all those before me who were over Jerusalem, and my mind has observed a wealth of wisdom and knowledge.”
16در دل خود تفکر نموده، گفتم: اینک من حکمت را به غایت افزودم، بیشتر از همگانی که قبل از من براورشلیم بودند؛ و دل من حکمت و معرفت رابسیار دریافت نمود؛
17So I set my mind to know wisdom and madness and folly; I learned that this, too, is a pursuit of the wind.
17و دل خود را بر دانستن حکمت و دانستن حماقت و جهالت مشغول ساختم. پس فهمیدم که این نیز درپی باد زحمت کشیدن است.
18For with much wisdom comes much sorrow, and as knowledge grows, grief increases.
18زیرا که در کثرت حکمت کثرت غم است و هر‌که علم را بیفزاید، حزن رامی افزاید.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.