Псалми 39

Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

1Рекох: Чуваћу се на путевима својим да не згрешим језиком својим; зауздаваћу уста своја, док је безбожник преда мном.

1گفتم راههای خود را حفظ خواهم کردتا به زبانم خطا نورزم. دهان خود را به لجام نگاه خواهم داشت، مادامی که شریر پیش من است.

2Бејах нем и глас не пустих; ћутах и о добру. Али се туга моја подиже,

2من گنگ بودم و خاموش و از نیکویی نیز سکوت کردم و درد من به حرکت آمد.

3Запали се срце моје у мени, у мислима мојим разгоре се огањ; проговорих језиком својим:

3دلم در اندرونم گرم شد. چون تفکر می‌کردم آتش افروخته گردید. پس به زبان خود سخن گفتم.

4Кажи ми, Господе, крај мој, и докле ће трајати дани моји? Да знам како сам ништа.

4‌ای خداوند اجل مرا بر من معلوم ساز و مقدارایامم را که چیست تا بفهمم چه قدر فانی هستم.

5Ево с педи дао си ми дане, и век је мој као ништа пред Тобом. Баш је ништа сваки човек жив.

5اینک روزهایم را مثل یک وجب ساخته‌ای وزندگانی‌ام در نظر تو هیچ است. یقین هر آدمی محض بطالت قرار داده شد، سلاه.

6Баш ходи човек као утвара; баш се узалуд кида, сабира, а не зна коме ће допасти.

6اینک انسان در خیال رفتار می‌کند و محض بطالت مضطرب می‌گردد. ذخیره می‌کند و نمی داند کیست که ازآن تمتع خواهد برد.

7Па шта да чекам, Господе? Нада је моја у Теби.

7و الان‌ای خداوند برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می‌باشد.

8Из свега безакоња мог избави ме, не дај ме безумноме на подсмех.

8مرا از همه گناهانم برهان و مرا نزد جاهلان عار مگردان.

9Нем сам, нећу отворити уста својих; јер си ме Ти ударио.

9من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.

10Олакшај ми ударац свој, силна рука Твоја уби ме.

10بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.

11Ако ћеш карати човека за преступе, расточиће се као од мољаца красота његова. Баш је ништа сваки човек.

11چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تادیب می‌کنی، نفایس اورا مثل بید می‌گذاری. یقین هر انسان محض بطالت است، سلاه.

12Слушај молитву моју, Господе, и чуј јаук мој. Гледајући сузе моје немој ћутати. Јер сам гост у Тебе и дошљак као и сви стари моји.

12‌ای خداوند دعای مرابشنو و به فریادم گوش بده و از اشکهایم ساکت مباش، زیرا که من غریب هستم در نزد تو و نزیل هستم مثل جمیع پدران خود.

13Немој ме више гневно гледати, па ћу одахнути пре него отидем и више ме не буде.

13روی (خشم )خود را از من بگردان تا فرحناک شوم قبل از آنکه رحلت کنم و نایاب گردم.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.