Псалми 10

Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

1Зашто, Господе, стојиш далеко, кријеш се кад је невоља?

1ای خداوند چرا دور ایستاده‌ای و خودرا در وقت های تنگی پنهان می‌کنی؟

2С охолости безбожникове мучи се убоги; хватају се убоги преваром коју измишљају безбожници.

2از تکبر شریران، فقیر سوخته می‌شود؛ درمشورت هایی که اندیشیده‌اند، گرفتار می‌شوند.

3Јер се безбожник дичи жељом душе своје, грабљивца похваљује.

3زیرا که شریر به شهوات نفس خود فخر می‌کند، و آنکه می‌رباید شکر می‌گوید و خداوند را اهانت می‌کند.

4Безбожник у обести својој не мари за Господа: „Он не види”. Нема Бога у мислима његовим.

4شریر در غرور خود می‌گوید: «بازخواست نخواهد کرد.» همه فکرهای او اینست که خدایی نیست.

5Свагда су путеви његови криви; за судове Твоје не зна; на непријатеље своје неће ни да гледа.

5راههای او همیشه استوار است. احکام تو از او بلند و بعید است. همه دشمنان خود را به هیچ می‌شمارد.

6У срцу свом каже: Нећу посрнути; зло неће доћи никад.

6در دل خود گفته است: «هرگزجنبش نخواهم خورد، و دور به دور بدی رانخواهم دید.»

7Уста су му пуна неваљалих речи, преваре и увреде, под језиком је његовим мука и погибао.

7دهن او از لعنت و مکر و ظلم پر است؛ زیرزبانش مشقت و گناه است؛

8Седи у заседи иза куће; у потаји убија правога; очи његове вребају убогога.

8در کمینهای دهات می‌نشیند؛ در جایهای مخفی بی‌گناه را می‌کشد؛ چشمانش برای مسکینان مراقب است؛

9Седи у потаји као лав у пећини; седи у заседи да ухвати убогога; хвата убогога увукавши га у мрежу своју.

9در جای مخفی مثل شیر در بیشه خود کمین می‌کند؛ به جهت گرفتن مسکین کمین می‌کند؛ فقیر را به دام خود کشیده، گرفتار می‌سازد.

10Притаји се, прилегне, и убоги падају у јаке нокте његове.

10پس کوفته وزبون می‌شود؛ و مساکین در زیر جباران اومی افتند.

11Каже у срцу свом: „Бог је заборавио, окренуо је лице своје, неће видети никад.”

11در دل خود گفت: «خدا فراموش کرده است؛ روی خود را پوشانیده و هرگزنخواهد دید.»

12Устани Господе! Дигни руку своју, не заборави невољних.

12‌ای خداوند برخیز! ای خدا دست خود رابرافراز! و مسکینان را فراموش مکن.

13Зашто безбожник да не мари за Бога говорећи у срцу свом да Ти нећеш видети?

13چراشریر خدا را اهانت کرده، در دل خود می‌گوید: «تو بازخواست نخواهی کرد؟»

14Ти видиш; јер гледаш увреде и муке и пишеш их на руци. Теби предаје себе убоги; сироти Ти си помоћник.

14البته دیده‌ای زیرا که تو بر مشقت و غم می‌نگری، تا به‌دست خود مکافات برسانی. مسکین امر خویش را به توتسلیم کرده است. مددکار یتیمان، تو هستی.

15Сатри мишицу безбожном и злом, да се тражи и не нађе безбожност његова.

15بازوی گناهکار را بشکن. و اما شریر را ازشرارت او بازخواست کن تا آن را نیابی.

16Господ је цар свагда, довека, нестаће незнабожаца са земље његове.

16خداوند پادشاه است تا ابدالاباد. امت‌ها اززمین او هلاک خواهند شد.

17Господе! Ти чујеш жеље ништих; утврди срце њихово; отвори ухо своје,

17‌ای خداوندمسالت مسکینان را اجابت کرده‌ای، دل ایشان رااستوار نموده‌ای و گوش خود را فراگرفته‌ای،

18Да даш суд сироти и невољнику, да престану гонити човека са земље.

18تایتیمان و کوفته شدگان را دادرسی کنی. انسانی که از زمین است، دیگر نترساند.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.