Psalms 10
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Why standest Thou afar off, O LORD? Why hidest Thou Thyself in times of trouble?
1ای خداوند چرا دور ایستاده‌ای و خودرا در وقت های تنگی پنهان می‌کنی؟
2Through the pride of the wicked the poor is hotly pursued, they are taken in the devices that they have imagined.
2از تکبر شریران، فقیر سوخته می‌شود؛ درمشورت هایی که اندیشیده‌اند، گرفتار می‌شوند.
3For the wicked boasteth of his heart's desire, and the covetous vaunteth himself, though he contemn the LORD.
3زیرا که شریر به شهوات نفس خود فخر می‌کند، و آنکه می‌رباید شکر می‌گوید و خداوند را اهانت می‌کند.
4The wicked, in the pride of his countenance, saith: 'He will not require'; all his thoughts are: 'There is no God.'
4شریر در غرور خود می‌گوید: «بازخواست نخواهد کرد.» همه فکرهای او اینست که خدایی نیست.
5His ways prosper at all times; Thy judgments are far above out of his sight; as for all his adversaries, he puffeth at them.
5راههای او همیشه استوار است. احکام تو از او بلند و بعید است. همه دشمنان خود را به هیچ می‌شمارد.
6He saith in his heart: 'I shall not be moved, I who to all generations shall not be in adversity.'
6در دل خود گفته است: «هرگزجنبش نخواهم خورد، و دور به دور بدی رانخواهم دید.»
7His mouth is full of cursing and deceit and oppression; under his tongue is mischief and iniquity.
7دهن او از لعنت و مکر و ظلم پر است؛ زیرزبانش مشقت و گناه است؛
8He sitteth in the lurking-places of the villages; in secret places doth he slay the innocent; his eyes are on the watch for the helpless.
8در کمینهای دهات می‌نشیند؛ در جایهای مخفی بی‌گناه را می‌کشد؛ چشمانش برای مسکینان مراقب است؛
9He lieth in wait in a secret place as a lion in his lair, he lieth in wait to catch the poor; he doth catch the poor, when he draweth him up in his net.
9در جای مخفی مثل شیر در بیشه خود کمین می‌کند؛ به جهت گرفتن مسکین کمین می‌کند؛ فقیر را به دام خود کشیده، گرفتار می‌سازد.
10He croucheth, he boweth down, and the helpless fall into his mighty claws.
10پس کوفته وزبون می‌شود؛ و مساکین در زیر جباران اومی افتند.
11He hath said in his heart: 'God hath forgotten; He hideth His face; He will never see.'
11در دل خود گفت: «خدا فراموش کرده است؛ روی خود را پوشانیده و هرگزنخواهد دید.»
12Arise, O LORD; O God, lift up Thy hand; forget not the humble.
12ای خداوند برخیز! ای خدا دست خود رابرافراز! و مسکینان را فراموش مکن.
13Wherefore doth the wicked contemn God, and say in his heart: 'Thou wilt not require'?
13چراشریر خدا را اهانت کرده، در دل خود می‌گوید: «تو بازخواست نخواهی کرد؟»
14Thou hast seen; for Thou beholdest trouble and vexation, to requite them with Thy hand; unto Thee the helpless committeth himself; Thou hast been the helper of the fatherless.
14البته دیده‌ای زیرا که تو بر مشقت و غم می‌نگری، تا به‌دست خود مکافات برسانی. مسکین امر خویش را به توتسلیم کرده است. مددکار یتیمان، تو هستی.
15Break Thou the arm of the wicked; and as for the evil man, search out his wickedness, till none be found.
15بازوی گناهکار را بشکن. و اما شریر را ازشرارت او بازخواست کن تا آن را نیابی.
16The LORD is King for ever and ever; the nations are perished out of His land.
16خداوند پادشاه است تا ابدالاباد. امت‌ها اززمین او هلاک خواهند شد.
17LORD, Thou hast heard the desire of the humble: Thou wilt direct their heart, Thou wilt cause Thine ear to attend;
17ای خداوندمسالت مسکینان را اجابت کرده‌ای، دل ایشان رااستوار نموده‌ای و گوش خود را فراگرفته‌ای،
18To right the fatherless and the oppressed, that man who is of the earth may be terrible no more.
18تایتیمان و کوفته شدگان را دادرسی کنی. انسانی که از زمین است، دیگر نترساند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.