Psalms 10
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Why standest thou afar off, O LORD ? why hidest thou thyself in times of trouble?
1ای خداوند چرا دور ایستاده‌ای و خودرا در وقت های تنگی پنهان می‌کنی؟
2The wicked in his pride doth persecute the poor: let them be taken in the devices that they have imagined.
2از تکبر شریران، فقیر سوخته می‌شود؛ درمشورت هایی که اندیشیده‌اند، گرفتار می‌شوند.
3For the wicked boasteth of his heart’s desire, and blesseth the covetous, whom the LORD abhorreth.
3زیرا که شریر به شهوات نفس خود فخر می‌کند، و آنکه می‌رباید شکر می‌گوید و خداوند را اهانت می‌کند.
4The wicked, through the pride of his countenance, will not seek after God: God is not in all his thoughts.
4شریر در غرور خود می‌گوید: «بازخواست نخواهد کرد.» همه فکرهای او اینست که خدایی نیست.
5His ways are always grievous; thy judgments are far above out of his sight: as for all his enemies, he puffeth at them.
5راههای او همیشه استوار است. احکام تو از او بلند و بعید است. همه دشمنان خود را به هیچ می‌شمارد.
6He hath said in his heart, I shall not be moved: for I shall never be in adversity.
6در دل خود گفته است: «هرگزجنبش نخواهم خورد، و دور به دور بدی رانخواهم دید.»
7His mouth is full of cursing and deceit and fraud: under his tongue is mischief and vanity.
7دهن او از لعنت و مکر و ظلم پر است؛ زیرزبانش مشقت و گناه است؛
8He sitteth in the lurking places of the villages: in the secret places doth he murder the innocent: his eyes are privily set against the poor.
8در کمینهای دهات می‌نشیند؛ در جایهای مخفی بی‌گناه را می‌کشد؛ چشمانش برای مسکینان مراقب است؛
9He lieth in wait secretly as a lion in his den: he lieth in wait to catch the poor: he doth catch the poor, when he draweth him into his net.
9در جای مخفی مثل شیر در بیشه خود کمین می‌کند؛ به جهت گرفتن مسکین کمین می‌کند؛ فقیر را به دام خود کشیده، گرفتار می‌سازد.
10He croucheth, and humbleth himself, that the poor may fall by his strong ones.
10پس کوفته وزبون می‌شود؛ و مساکین در زیر جباران اومی افتند.
11He hath said in his heart, God hath forgotten: he hideth his face; he will never see it .
11در دل خود گفت: «خدا فراموش کرده است؛ روی خود را پوشانیده و هرگزنخواهد دید.»
12Arise, O LORD ; O God, lift up thine hand: forget not the humble.
12ای خداوند برخیز! ای خدا دست خود رابرافراز! و مسکینان را فراموش مکن.
13Wherefore doth the wicked contemn God? he hath said in his heart, Thou wilt not require it .
13چراشریر خدا را اهانت کرده، در دل خود می‌گوید: «تو بازخواست نخواهی کرد؟»
14Thou hast seen it; for thou beholdest mischief and spite, to requite it with thy hand: the poor committeth himself unto thee; thou art the helper of the fatherless.
14البته دیده‌ای زیرا که تو بر مشقت و غم می‌نگری، تا به‌دست خود مکافات برسانی. مسکین امر خویش را به توتسلیم کرده است. مددکار یتیمان، تو هستی.
15Break thou the arm of the wicked and the evil man: seek out his wickedness till thou find none.
15بازوی گناهکار را بشکن. و اما شریر را ازشرارت او بازخواست کن تا آن را نیابی.
16The LORD is King for ever and ever: the heathen are perished out of his land.
16خداوند پادشاه است تا ابدالاباد. امت‌ها اززمین او هلاک خواهند شد.
17LORD , thou hast heard the desire of the humble: thou wilt prepare their heart, thou wilt cause thine ear to hear:
17ای خداوندمسالت مسکینان را اجابت کرده‌ای، دل ایشان رااستوار نموده‌ای و گوش خود را فراگرفته‌ای،
18To judge the fatherless and the oppressed, that the man of the earth may no more oppress.
18تایتیمان و کوفته شدگان را دادرسی کنی. انسانی که از زمین است، دیگر نترساند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.