Psalms 74
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1O God, why hast thou cast us off for ever? why doth thine anger smoke against the sheep of thy pasture?
1چرا‌ای خدا ما را ترک کرده‌ای تا به ابدو خشم تو بر گوسفندان مرتع خودافروخته شده است؟
2Remember thy congregation, which thou hast purchased of old; the rod of thine inheritance, which thou hast redeemed; this mount Zion, wherein thou hast dwelt.
2جماعت خود را که ازقدیم خریده‌ای، بیاد آور و آن را که فدیه داده‌ای تا سبط میراث تو شود و این کوه صهیون را که درآن ساکن بوده‌ای.
3Lift up thy feet unto the perpetual desolations; even all that the enemy hath done wickedly in the sanctuary.
3قدمهای خود را بسوی خرابه های ابدی بردار زیرا دشمن هرچه را که درقدس تو بود خراب کرده است.
4Thine enemies roar in the midst of thy congregations; they set up their ensigns for signs.
4دشمنانت درمیان جماعت تو غرش می‌کنند و علمهای خودرا برای علامات برپا می‌نمایند.
5A man was famous according as he had lifted up axes upon the thick trees.
5و ظاهرمی شوند چون کسانی که تبرها را بر درختان جنگل بلند می‌کنند.
6But now they break down the carved work thereof at once with axes and hammers.
6و الان همه نقشهای تراشیده آن را به تبرها و چکشها خرد می‌شکنند.
7They have cast fire into thy sanctuary, they have defiled by casting down the dwelling place of thy name to the ground.
7قدس های تو را آتش زده‌اند و مسکن نام تو را تابه زمین بی‌حرمت کرده‌اند.
8They said in their hearts, Let us destroy them together: they have burned up all the synagogues of God in the land.
8و در دل خودمی گویند آنها را تمام خراب می‌کنیم. پس جمیع کنیسه های خدا را در زمین سوزانیده‌اند.
9We see not our signs: there is no more any prophet: neither is there among us any that knoweth how long.
9آیات خود را نمی بینیم و دیگر هیچ نبی نیست. و درمیان ما کسی نیست که بداند تا به کی خواهد بود.
10O God, how long shall the adversary reproach? shall the enemy blaspheme thy name for ever?
10ای خدا، دشمن تا به کی ملامت خواهد کرد؟ وآیا خصم، تا به ابد نام تو را اهانت خواهد نمود؟
11Why withdrawest thou thy hand, even thy right hand? pluck it out of thy bosom.
11چرا دست خود یعنی دست راست خویش رابرگردانیده‌ای؟ آن را از گریبان خود بیرون کشیده، ایشان را فانی کن.
12For God is my King of old, working salvation in the midst of the earth.
12و خدا از قدیم پادشاه من است. او در میان زمین نجات‌ها پدید می‌آورد.
13Thou didst divide the sea by thy strength: thou brakest the heads of the dragons in the waters.
13تو به قوت خوددریا را منشق ساختی و سرهای نهنگان را در آبهاشکستی.
14Thou brakest the heads of leviathan in pieces, and gavest him to be meat to the people inhabiting the wilderness.
14سرهای لویاتان را کوفته، و او را خوراک صحرانشینان گردانیده‌ای.
15Thou didst cleave the fountain and the flood: thou driedst up mighty rivers.
15توچشمه‌ها و سیلها را شکافتی و نهرهای دائمی راخشک گردانیدی.
16The day is thine, the night also is thine: thou hast prepared the light and the sun.
16روز از آن توست و شب نیزاز آن تو. نور و آفتاب را تو برقرار نموده‌ای.
17Thou hast set all the borders of the earth: thou hast made summer and winter.
17تمامی حدود جهان را تو پایدار ساخته‌ای. تابستان و زمستان را تو ایجاد کرده‌ای.
18Remember this, that the enemy hath reproached, O LORD , and that the foolish people have blasphemed thy name.
18ای خداوند این را بیادآور که دشمن ملامت می‌کند و مردم جاهل نام تو را اهانت می‌نمایند.
19O deliver not the soul of thy turtledove unto the multitude of the wicked: forget not the congregation of thy poor for ever.
19جان فاخته خود را به‌جانور وحشی مسپار. جماعت مسکینان خود را تا به ابد فراموش مکن.
20Have respect unto the covenant: for the dark places of the earth are full of the habitations of cruelty.
20عهد خود را ملاحظه فرما زیرا که ظلمات جهان از مسکن های ظلم پراست.
21O let not the oppressed return ashamed: let the poor and needy praise thy name.
21مظلومان به رسوایی برنگردند. مساکین و فقیران نام تو را حمدگویند.
22Arise, O God, plead thine own cause: remember how the foolish man reproacheth thee daily.
22ای خدا برخیز و دعوای خود را برپادار؛ و بیادآور که احمق تمامی روز تو را ملامت می‌کند.
23Forget not the voice of thine enemies: the tumult of those that rise up against thee increaseth continually.
23آواز دشمنان خود را فراموش مکن وغوغای مخالفان خود را که پیوسته بلند می‌شود.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.