Psalms 50
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1The mighty God, even the LORD , hath spoken, and called the earth from the rising of the sun unto the going down thereof.
1خدا، خدا یهوه تکلم می‌کند و زمین رااز مطلع آفتاب تا به مغربش می‌خواند.
2Out of Zion, the perfection of beauty, God hath shined.
2از صهیون که کمال زیبایی است، خدا تجلی نموده است.
3Our God shall come, and shall not keep silence: a fire shall devour before him, and it shall be very tempestuous round about him.
3خدای ما می‌آید و سکوت نخواهد نمود. آتش پیش روی او می‌بلعد. وطوفان شدید گرداگرد وی خواهد بود.
4He shall call to the heavens from above, and to the earth, that he may judge his people.
4آسمان را از بالا می‌خواند و زمین را، تا قوم خود راداوری کند:
5Gather my saints together unto me; those that have made a covenant with me by sacrifice.
5«مقدسان مرا نزد من جمع کنید، که عهد را با من به قربانی بسته‌اند.»
6And the heavens shall declare his righteousness: for God is judge himself. Selah.
6و آسمانها ازانصاف او خبر خواهند داد. زیرا خدا خود داوراست، سلاه.
7Hear, O my people, and I will speak; O Israel, and I will testify against thee: I am God, even thy God.
7«ای قوم من بشنوتا سخن گویم. و‌ای اسرائیل تا برایت شهادت دهم که خدا، خدای تومن هستم.
8I will not reprove thee for thy sacrifices or thy burnt offerings, to have been continually before me.
8درباره قربانی هایت تو را توبیخ نمی کنم و قربانی های سوختنی تو دائم در نظرمن است.
9I will take no bullock out of thy house, nor he goats out of thy folds.
9گوساله‌ای از خانه تو نمی گیرم و نه بزی از آغل تو.
10For every beast of the forest is mine, and the cattle upon a thousand hills.
10زیراکه جمیع حیوانات جنگل از آن منند و بهایمی که بر هزاران کوه می‌باشند.
11I know all the fowls of the mountains: and the wild beasts of the field are mine.
11همه پرندگان کوهها را می‌شناسم و وحوش صحرا نزد من حاضرند.
12If I were hungry, I would not tell thee: for the world is mine, and the fulness thereof.
12اگر گرسنه می‌بودم تورا خبر نمی دادم. زیرا ربع مسکون و پری آن از آن من است.
13Will I eat the flesh of bulls, or drink the blood of goats?
13آیا گوشت گاوان را بخورم و خون بزها را بنوشم؟
14Offer unto God thanksgiving; and pay thy vows unto the most High:
14برای خدا قربانی تشکر رابگذران، و نذرهای خویش را به حضرت اعلی وفانما.
15And call upon me in the day of trouble: I will deliver thee, and thou shalt glorify me.
15پس در روز تنگی مرا بخوان تا تو راخلاصی دهم و مرا تمجید بنمایی.»
16But unto the wicked God saith, What hast thou to do to declare my statutes, or that thou shouldest take my covenant in thy mouth?
16و اما به شریر خدا می‌گوید: «ترا چه‌کاراست که فرایض مرا بیان کنی و عهد مرا به زبان خود بیاوری؟
17Seeing thou hatest instruction, and castest my words behind thee.
17چونکه تو از تادیب نفرت داشته‌ای و کلام مرا پشت سر خود انداخته‌ای.
18When thou sawest a thief, then thou consentedst with him, and hast been partaker with adulterers.
18چون دزد را دیدی او را پسند کردی و نصیب تو با زناکاران است.
19Thou givest thy mouth to evil, and thy tongue frameth deceit.
19دهان خود را به شرارت گشوده‌ای و زبانت حیله را اختراع می‌کند.
20Thou sittest and speakest against thy brother; thou slanderest thine own mother’s son.
20نشسته‌ای تا به ضد برادر خود سخن رانی ودرباره پسر مادر خویش غیبت‌گویی.
21These things hast thou done, and I kept silence; thou thoughtest that I was altogether such an one as thyself: but I will reprove thee, and set them in order before thine eyes.
21این راکردی و من سکوت نمودم. پس گمان بردی که من مثل تو هستم. لیکن تو را توبیخ خواهم کرد. و این را پیش نظر تو به ترتیب خواهم نهاد.
22Now consider this, ye that forget God, lest I tear you in pieces, and there be none to deliver.
22ای فراموش کنندگان خدا، در این تفکر کنید! مباداشما را بدرم و رهاننده‌ای نباشد.
23Whoso offereth praise glorifieth me: and to him that ordereth his conversation aright will I shew the salvation of God.
23هر‌که قربانی تشکر را گذراند مرا تمجید می‌کند. و آنکه طریق خود را راست سازد، نجات خدا را به وی نشان خواهم داد.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.