Псалми 88

Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

1Господе Боже, Спаситељу мој, дању вичем и ноћу пред Тобом.

1ای یهوه خدای نجات من، شب و روزنزد تو فریاد کرده‌ام.

2Нек изађе преда Те молитва моја, пригни ухо своје к јауку мом;

2دعای من به حضور تو برسد، به ناله من گوش خود را فراگیر.

3Јер је душа моја пуна јада, и живот се мој примаче паклу.

3زیرا که جان من از بلایا پر شده است وزندگانی‌ام به قبر نزدیک گردیده.

4Изједначих се с онима који у гроб одлазе, постадох као човек без силе,

4از فروروندگان به هاویه شمرده شده‌ام و مثل مرد بی‌قوت گشته‌ام.

5Као међу мртве бачен, као убијени, који леже у гробу, којих се више не сећаш, и који су од руке Твоје далеко.

5در میان مردگان منفرد شده، مثل کشتگان که در قبر خوابیده‌اند، که ایشان را دیگربه یاد نخواهی آورد و از دست تو منقطع شده‌اند.

6Метнуо си ме у јаму најдоњу, у таму, у бездану.

6مرا در هاویه اسفل گذاشته‌ای، در ظلمت درژرفیها.

7Отежа ми гнев Твој, и свима валима својим удараш ме.

7خشم تو بر من سنگین شده است و به همه امواج خود مرا مبتلا ساخته‌ای، سلاه.

8Удаљио си од мене познанике моје, њима си ме омразио; затворен сам, и не могу изаћи.

8آشنایانم را از من دور کرده، و مرا مکروه ایشان گردانیده‌ای محبوس شده، بیرون نمی توانم آمد.

9Око моје усахну од јада, вичем Те, Господе, сав дан, пружам к Теби руке своје.

9چشمانم از مذلت کاهیده شد. ای خداوند، نزدتو فریاد کرده‌ام تمامی روز. دستهای خود را به تودراز کرده‌ام.

10Еда ли ћеш на мртвима чинити чудеса? Или ће мртви устати и Тебе славити?

10آیا برای مردگان کاری عجیب خواهی کرد؟ مگر مردگان برخاسته، تو را حمد خواهندگفت؟ سلاه.

11Еда ли ће се у гробу приповедати милост Твоја, и истина Твоја у труљењу?

11آیا رحمت تو در قبر مذکورخواهد شد؟ و امانت تو در هلاکت؟

12Еда ли ће у тами познати чудеса Твоја, и правду Твоју где се све заборавља?

12آیا کارعجیب تو در ظلمت اعلام می‌شود و عدالت تودر زمین فراموشی؟

13Али ја, Господе, к Теби вичем, и јутром молитва моја срета Те.

13و اما من نزد تو‌ای خداوندفریاد برآورده‌ام و بامدادان دعای من در‌پیش تومی آید.

14Зашто, Господе, одбацујеш душу моју, и одвраћаш лице своје од мене?

14‌ای خداوند چرا جان مرا ترک کرده، وروی خود را از من پنهان نموده‌ای.

15Мучим се и издишем од удараца, подносим страхоте Твоје, без надања сам.

15من مستمندو از طفولیت مشرف بر موت شده‌ام. ترسهای تورا متحمل شده، متحیر گردیده‌ام.

16Гнев Твој стиже ме, страхоте Твоје раздиру ме.

16حدت خشم تو بر من گذشته است و خوف های تو مراهلاک ساخته.

17Оптечу ме сваки дан као вода, стежу ме одсвуда.

17مثل آب دور مرا گرفته است تمامی روز و مرا از هر سو احاطه نموده.

18Удаљио си од мене друга и пријатеља; познаници моји сакрили су се у мрак.

18یاران و دوستان را از من دور کرده‌ای و آشنایانم را در تاریکی.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.