Psalmaro 104
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Benu, ho mia animo, la Eternulon. Ho Eternulo, mia Dio, Vi estas tre granda, De majesto kaj beleco Vi estas vestita;
1Благосиљај, душо моја, Господа! Господе, Боже мој, велик си веома, обукао си се у величанство и красоту.
2Vi, kiu estas ĉirkaŭkovrita de lumo kiel de vesto, Kiu sternas la ĉielon kiel tapiŝon;
2Обукао си светлост као хаљину, разапео небо као шатор;
3Kiu aranĝas sur la akvo Siajn ĉambrojn, Kiu faras la nubojn Lia veturilo; Kiu iras sur la flugiloj de la vento;
3Водом си покрио дворове своје, облаке начинио си да су Ти кола, идеш не крилима ветреним.
4Kiu faras la ventojn Liaj senditoj, Flamantan fajron Liaj servantoj;
4Чиниш ветрове да су Ти анђели, пламен огњени да су Ти слуге.
5Kiu fondis la teron sur ĝiaj fundamentoj, Ke ĝi neniam ŝanceliĝos.
5Утврдио си земљу на темељима њеним, да се не помести на век века.
6La abismon Vi kovris kiel per vesto, Sur la montoj staras akvo;
6Безданом као хаљином оденуо си је; на горама стоје воде.
7De Via minaco ĝi kuras, De la voĉo de Via tondro ĝi forrapidas.
7Од претње Твоје беже, од громовног гласа Твог теку.
8Ĝi leviĝas sur montojn, malleviĝas sur valojn, Al tiu loko, kiun Vi destinis por ĝi.
8Излазе на горе и силазе у долине, на место које си им утврдио.
9Vi faris limon, kiun ĝi ne superpaŝos, Por ke ĝi ne revenu por kovri la teron.
9Поставио си међу, преко које не прелазе, и не враћају се да покрију земљу.
10Vi sendas fontojn al la riveroj, Kiuj iras inter montoj;
10Извео си изворе по долинама, између гора теку воде.
11Ili trinkigas ĉiujn kampajn bestojn; Sovaĝaj azenoj kvietigas sian soifon.
11Напајају све звери пољске; дивљи магарци гасе жеђ своју.
12Apud ili loĝas la birdoj ĉielaj, El inter la branĉoj ili sonigas sian voĉon.
12На њима птице небеске живе; кроз гране разлеже се глас њихов.
13Vi trinkigas la montojn el Viaj ĉambroj; Per la produktoj de Viaj faroj satiĝas la tero.
13Напајаш горе с висина својих, плодовима дела Твојих сити се земља.
14Vi kreskigas herbon por la bruto, Kaj verdaĵon, kiu servas al la homo, Por elirigi panon el la tero.
14Дајеш те расте трава стоци, и зелен на корист човеку, да би извадио хлеб из земље.
15Kaj la vino gajigas la koron de la homo, La vizaĝo brilas de la oleo, Kaj la pano fortikigas la koron de la homo.
15И вино весели срце човеку, и лице се светли од уља, и хлеб срце човеку крепи.
16Satiĝas la arboj de la Eternulo, La cedroj de Lebanon, kiujn Li plantis;
16Сите се дрвета Божија, кедри ливански, које си посадио.
17Kaj tie nestas birdoj; Cikonio havas sian loĝejon sur abioj;
17На њима птице вију гнезда; станак је родин на јелама.
18La altaj montoj estas por la ibeksoj, La rokoj estas rifuĝejo por la hirakoj.
18Горе високе дивокозама, камен је уточиште зечевима.
19Li aranĝis la lunon laŭ la partoj de tempo; La suno scias sian subiron.
19Створио се месец да показује времена, сунце познаје запад свој.
20Vi sendas mallumon, kaj fariĝas nokto, Dum kiu vagas ĉiuj arbaraj bestoj;
20Стереш таму, и бива ноћ, по којој излази све зверје шумско;
21La leonidoj krias pri rabakiro, Por peti de Dio sian manĝaĵon.
21Лавови ричу за пленом, и траже од Бога хране себи.
22Kiam leviĝas la suno, Ili sin kaŝas kaj kuŝiĝas en siaj loĝejoj.
22Сунце гране, и они се сакривају и лежу у ложе своје.
23Eliras homo por sia okupiĝo, Por sia laboro ĝis la vespero.
23Излази човек на посао свој, и на рад свој до вечера.
24Kiel multaj estas Viaj faroj, ho Eternulo! Ĉion Vi faris kun saĝo; La tero estas plena de Viaj faritaĵoj.
24Како је много дела Твојих, Господе! Све си премудро створио; пуна је земља блага Твог.
25Jen la maro, granda kaj vasta: Tie estas rampaĵoj sennombraj, Bestoj malgrandaj kaj grandaj;
25Гле, море велико и широко, ту гмижу без броја, животиња мала и велика;
26Tie iras ŝipoj; Tie estas la levjatano, kiun Vi kreis, ke ĝi tie ludu.
26Ту лађе плове, крокодил, ког си створио да се игра по њему.
27Ĉiuj ili atendas de Vi, Ke Vi donu al ili manĝon en ĝia tempo.
27Све Тебе чека, да им дајеш пићу на време.
28Vi donas al ili, ili kolektas; Vi malfermas Vian manon, kaj ili satiĝas de bonaĵo.
28Дајеш им, примају; отвориш руку своју, сите се добра.
29Vi kaŝas Vian vizaĝon, tiam ili ektimas; Vi forprenas ilian spiriton, Tiam ili mortas kaj revenas al sia polvo.
29Одвратиш лице своје, жалосте се; узмеш им дух, гину, и у прах свој враћају се.
30Vi sendas Vian spiriton, tiam ili kreiĝas; Kaj Vi renovigas la vizaĝon de la tero.
30Пошаљеш дух свој, постају, и понављаш лице земљи.
31Gloro al la Eternulo estu eterne; La Eternulo ĝoju pri Siaj faritaĵoj.
31Слава Господу увек; нек се весели Господ за дела своја!
32Li ekrigardas la teron, kaj ĝi tremas; Li ektuŝas la montojn, kaj ili fumiĝas.
32Он погледа на земљу, и она се тресе; дотакне се гора, и диме се.
33Mi kantados al la Eternulo, dum mi vivos; Mi muzikados al mia Dio, dum mi estos.
33Певаћу Господу за живота свог; хвалићу Бога свог док сам год.
34Agrabla estu al Li mia meditado; Mi ĝojos pri la Eternulo.
34Нека Му буде мила беседа моја! Веселићу се о Господу.
35Malaperu pekuloj de sur la tero, Kaj malvirtuloj ne plu ekzistu. Benu, ho mia animo, la Eternulon. Haleluja!
35Нека нестане грешника са земље, и безбожника нека не буде више! Благосиљај, душо моја, Господа! Алилуја!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.