Psalmaro 74
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Kial, ho Dio, Vi forpuŝis nin por ĉiam? Kial fumas Via kolero kontraŭ la ŝafoj de Via paŝtejo?
1Зашто се, Боже, срдиш на нас дуго; дими се гнев Твој на овце паше Твоје?
2Rememoru Vian komunumon, kiun Vi aĉetis en la tempo antikva, La genton de Via heredo, kiun Vi liberigis, Ĉi tiun monton Cion, sur kiu Vi loĝiĝis.
2Опомени се сабора свог, који си стекао од старине, искупио себи у наследну државу, горе Сиона, на којој си се населио.
3Direktu Viajn paŝojn al la eternaj ruinoj, Al ĉio, kion detruis malamiko en la sanktejo.
3Подигни стопе своје на старе развалине: све је разрушио непријатељ у светињи.
4Krias Viaj malamikoj en Via domo, Metis tie siajn signojn.
4Ричу непријатељи Твоји на месту сабора Твојих, своје обичаје постављају место наших обичаја.
5Oni vidas, kiel ili levas la hakilojn Kontraŭ la lignajn plektaĵojn.
5Видиш, они су као онај који подиже секиру на сплетене гране у дрвета.
6Kaj nun ĉiujn ĝiajn skulptaĵojn Ili dishakas per hakilo kaj marteloj.
6Све у њему што је резано разбише секирама и брадвама.
7Ili bruligis per fajro Vian sanktejon, Malhonore alterigis la loĝejon de Via nomo.
7Огњем сажегоше светињу Твоју; на земљу обаливши оскврнише стан имена Твог.
8Ili diris en sia koro: Ni ruinigos ilin tute; Ili forbruligis ĉiujn domojn de Dio en la lando.
8Рекоше у срцу свом: Потримо их сасвим. Попалише сва места сабора Божијих на земљи.
9Niajn signojn ni ne vidis; Jam ne ekzistas profeto, Kaj neniu ĉe ni scias, kiel longe tio daŭros.
9Обичаја својих не видимо, нема више пророка, и нема у нас ко би знао докле ће то трајати.
10Kiel longe, ho Dio, mokos la premanto? Ĉu eterne la malamiko insultos Vian nomon?
10Докле ће се, Боже, ругати насилник? Хоће ли довека противник пркосити имену Твом?
11Kial Vi retenas Vian brakon kaj Vian dekstran manon? Ekstermu ilin el Via basko.
11Зашто устављаш руку своју и десницу своју? Пружи из недара својих, и истреби их.
12Dio estas ja mia Reĝo de antikve, Li faras savon sur la tero.
12Боже, царе мој, који од старине твориш спасење посред земље!
13Vi disŝiris per Via forto la maron, Vi rompis la kapojn de balenoj en la akvo;
13Ти си силом својом раскинуо море, и сатро главе воденим наказама.
14Vi disbatis la kapojn de la levjatano, Vi donis ĝin por manĝo al la bestoj de la dezerto;
14Ти си размрскао главу крокодилу, дао га онима који живе у пустињи да га једу.
15Vi elfendis fonton kaj torenton, Vi elsekigis potencajn riverojn.
15Ти си отворио изворе и потоке, Ти си исушио реке које не пресишу.
16Al Vi apartenas la tago, kaj al Vi apartenas la nokto; Vi aranĝis lumon kaj sunon;
16Твој је дан и Твоја је ноћ, Ти си поставио звезде и сунце.
17Vi difinis ĉiujn limojn de la tero; La someron kaj la vintron Vi aranĝis.
17Ти си утврдио све крајеве земаљске, лето и зиму Ти си уредио.
18Rememoru tion, ke malamiko insultas la Eternulon Kaj popolo malsaĝa malhonoras Vian nomon.
18Опомени се тога, непријатељ се руга Господу, и народ безумни не мари за име Твоје.
19Ne fordonu al sovaĝa besto la animon de Via turto; La anaron de Viaj mizeruloj ne forgesu por ĉiam.
19Не дај зверима душу грлице своје, немој заборавити стадо страдалаца својих засвагда.
20Rememoru la interligon, Ĉar ĉiuj mallumaj lokoj de la tero estas plenaj de rabejoj.
20Погледај на завет; јер су све пећине земаљске пуне станова безакоња.
21La suferanto ne reiru hontigita; Malriĉulo kaj mizerulo gloru Vian nomon.
21Невољник нек се не врати срамотан, ништи и убоги нека хвале име Твоје.
22Leviĝu, ho Dio, defendu Vian aferon; Rememoru la malhonoron, kiun malsaĝulo faras al Vi ĉiutage.
22Устани, Боже, брани ствар своју, опомени се како Ти се безумник руга сваки дан!
23Ne forgesu la krion de Viaj malamikoj; La bruo de tiuj, kiuj leviĝis kontraŭ Vi, konstante kreskas.
23Не заборави обести непријатеља својих, вике, коју једнако дижу противници Твоји!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.