Psalmaro 83

Londona Biblio (Esperanto, 1910)

Louis Segond 1910

1Ho Dio, ne silentu; Ne estu senparola kaj ne restu trankvila, ho Dio!

1Cantique. Psaume d’Asaph.

2Ĉar jen Viaj malamikoj ekbruis, Kaj Viaj malamantoj levis la kapon.

2O Dieu, ne reste pas dans le silence! Ne te tais pas, et ne te repose pas, ô Dieu!

3Kontraŭ Via popolo ili sekrete konspiras, Kaj ili konsiliĝas kontraŭ Viaj gardatoj.

3Car voici, tes ennemis s’agitent, Ceux qui te haïssent lèvent la tête.

4Ili diris: Ni iru, kaj ni ekstermu ilin el inter la popoloj, Ke oni ne plu rememoru la nomon de Izrael.

4Ils forment contre ton peuple des projets pleins de ruse, Et ils délibèrent contre ceux que tu protèges.

5Ĉar ili unuanime interkonsentis, Ili faris interligon kontraŭ Vi:

5Venez, disent-ils, exterminons-les du milieu des nations, Et qu’on ne se souvienne plus du nom d’Israël!

6La tendoj de Edom kaj la Iŝmaelidoj, Moab kaj la Hagaridoj,

6Ils se concertent tous d’un même cœur, Ils font une alliance contre toi;

7Gebal kaj Amon kaj Amalek, La Filiŝtoj kun la loĝantoj de Tiro;

7Les tentes d’Édom et les Ismaélites, Moab et les Hagaréniens,

8Ankaŭ Asirio aliĝis al ili Kaj fariĝis helpo al la idoj de Lot. Sela.

8Guebal, Ammon, Amalek, Les Philistins avec les habitants de Tyr;

9Faru al ili, kiel al Midjan, Kiel al Sisera, kiel al Jabin ĉe la torento Kiŝon,

9L’Assyrie aussi se joint à eux, Elle prête son bras aux enfants de Lot. — Pause.

10Kiuj estis ekstermitaj en En-Dor Kaj fariĝis sterko por la tero.

10Traite-les comme Madian, Comme Sisera, comme Jabin au torrent de Kison!

11Agu kun iliaj princoj kiel kun Oreb kaj Zeeb, Kaj kun ĉiuj iliaj estroj kiel kun Zebaĥ kaj Calmuna,

11Ils ont été détruits à En-Dor, Ils sont devenus du fumier pour la terre.

12Kiuj diris: Ni ekposedu la loĝejon de Dio!

12Traite leurs chefs comme Oreb et Zeeb, Et tous leurs princes comme Zébach et Tsalmunna!

13Ho mia Dio, similigu ilin al turniĝanta polvo, Al pajlrestaĵo antaŭ vento.

13Car ils disent: Emparons-nous Des demeures de Dieu!

14Kiel fajro bruligas arbaron, Kaj kiel flamo bruldezertigas montojn,

14Mon Dieu! Rends-les semblables au tourbillon, Au chaume qu’emporte le vent,

15Tiel pelu ilin per Via ventego, Kaj per Via fulmotondro ilin timigu.

15Au feu qui brûle la forêt, A la flamme qui embrase les montagnes!

16Plenigu ilian vizaĝon per malhonoro, Por ke ili turniĝu al Via nomo, ho Eternulo.

16Poursuis-les ainsi de ta tempête, Et fais-les trembler par ton ouragan!

17Ili estu hontigitaj kaj timigitaj por ĉiam, Ili malhonoriĝu kaj pereu.

17Couvre leur face d’ignominie, Afin qu’ils cherchent ton nom, ô Éternel!

18Kaj ili eksciu, ke Vi, kies nomo estas ETERNULO, Estas sola Plejaltulo super la tuta tero.

18Qu’ils soient confus et épouvantés pour toujours, Qu’ils soient honteux et qu’ils périssent!

no verse 19 in this text

19Qu’ils sachent que toi seul, dont le nom est l’Éternel, Tu es le Très-Haut sur toute la terre!

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.