مزامیر 44
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Louis Segond 1910
1ای خدا به گوشهای خود شنیده‌ایم وپدران ما، ما را خبر داده‌اند، از کاری که در روزهای ایشان و در ایام سلف کرده‌ای.
1Au chef des chantres. Des fils de Koré. Cantique.
2تو به‌دست خود امت‌ها را بیرون کردی، اماایشان را غرس نمودی. قومها را تباه کردی، اما ایشان را منتشر ساختی.
2O Dieu! Nous avons entendu de nos oreilles, Nos pères nous ont raconté Les œuvres que tu as accomplies de leur temps, Aux jours d’autrefois.
3زیرا که به شمشیر خود زمین را تسخیر نکردند و بازوی ایشان ایشان را نجات نداد. بلکه دست راست تو وبازو و نور روی تو. زیرا از ایشان خرسندبودی.
3De ta main tu as chassé des nations pour les établir, Tu as frappé des peuples pour les étendre.
4ای خدا تو پادشاه من هستی. پس برنجات یعقوب امر فرما.
4Car ce n’est point par leur épée qu’ils se sont emparés du pays, Ce n’est point leur bras qui les a sauvés; Mais c’est ta droite, c’est ton bras, c’est la lumière de ta face, Parce que tu les aimais.
5به مدد تو دشمنان خود راخواهیم افکند و به نام تو مخالفان خویش راپایمال خواهیم ساخت.
5O Dieu! Tu es mon roi: Ordonne la délivrance de Jacob!
6زیرا بر کمان خودتوکل نخواهم داشت و شمشیرم مرا خلاصی نخواهد داد.
6Avec toi nous renversons nos ennemis, Avec ton nom nous écrasons nos adversaires.
7بلکه تو ما را از دشمنان ما خلاصی دادی و مبغضان ما را خجل ساختی.
7Car ce n’est pas en mon arc que je me confie, Ce n’est pas mon épée qui me sauvera;
8تمامی روزبر خدا فخر خواهیم کرد و نام تو را تا به ابد تسبیح خواهیم خواند، سلاه.
8Mais c’est toi qui nous délivres de nos ennemis, Et qui confonds ceux qui nous haïssent.
9لیکن الان تو ما را دورانداخته و رسوا ساخته‌ای و با لشکرهای ما بیرون نمی آیی.
9Nous nous glorifions en Dieu chaque jour, Et nous célébrerons à jamais ton nom. — Pause.
10و ما را از پیش دشمن روگردان ساخته‌ای و خصمان ما برای خویشتن تاراج می‌کنند.
10Cependant tu nous repousses, tu nous couvres de honte, Tu ne sors plus avec nos armées;
11ما را مثل گوسفندان برای خوراک تسلیم کرده‌ای و ما را در میان امت‌ها پراکنده ساخته‌ای.
11Tu nous fais reculer devant l’ennemi, Et ceux qui nous haïssent enlèvent nos dépouilles.
12قوم خود را بی‌بها فروختی و ازقیمت ایشان نفع نبردی.
12Tu nous livres comme des brebis à dévorer, Tu nous disperses parmi les nations.
13ما را نزد همسایگان ماعار گردانیدی. اهانت و سخریه نزد آنانی که گرداگرد مایند.
13Tu vends ton peuple pour rien, Tu ne l’estimes pas à une grande valeur.
14ما را در میان امت هاضرب‌المثل ساخته‌ای. جنبانیدن سر در میان قومها.
14Tu fais de nous un objet d’opprobre pour nos voisins, De moquerie et de risée pour ceux qui nous entourent;
15و رسوایی من همه روزه در نظر من است. و خجالت رویم مرا پوشانیده است،
15Tu fais de nous un objet de sarcasme parmi les nations, Et de hochements de tête parmi les peuples.
16ازآواز ملامت گو و فحاش، از روی دشمن و انتقام گیرنده.
16Ma honte est toujours devant moi, Et la confusion couvre mon visage,
17این همه بر ما واقع شد. اما تو را فراموش نکردیم و در عهد تو خیانت نورزیدیم.
17A la voix de celui qui m’insulte et m’outrage, A la vue de l’ennemi et du vindicatif.
18دل مابه عقب برنگردید و پایهای ما از طریق تو انحراف نورزید.
18Tout cela nous arrive, sans que nous t’ayons oublié, Sans que nous ayons violé ton alliance:
19هرچند ما را در مکان اژدرها کوبیدی و ما را به سایه موت پوشانیدی.
19Notre cœur ne s’est point détourné, Nos pas ne se sont point éloignés de ton sentier,
20نام خدای خود را هرگز فراموش نکردیم و دست خود را به خدای غیر برنیفراشتیم.
20Pour que tu nous écrases dans la demeure des chacals, Et que tu nous couvres de l’ombre de la mort.
21آیا خدا این راغوررسی نخواهد کرد؟ زیرا او خفایای قلب رامی داند.
21Si nous avions oublié le nom de notre Dieu, Et étendu nos mains vers un dieu étranger,
22هر آینه به‌خاطر تو تمامی روز کشته می‌شویم و مثل گوسفندان ذبح شمرده می‌شویم.
22Dieu ne le saurait-il pas, Lui qui connaît les secrets du cœur?
23ای خداوند بیدار شو چراخوابیده‌ای؟ برخیز و ما را تا به ابد دور مینداز.
23Mais c’est à cause de toi qu’on nous égorge tous les jours, Qu’on nous regarde comme des brebis destinées à la boucherie.
24چرا روی خود را پوشانیدی و ذلت و تنگی مارا فراموش کردی؟
24Réveille-toi! Pourquoi dors-tu, Seigneur? Réveille-toi! Ne nous repousse pas à jamais!
25زیرا که جان ما به خاک خم شده است و شکم ما به زمین چسبیده.
25Pourquoi caches-tu ta face? Pourquoi oublies-tu notre misère et notre oppression?
26به جهت اعانت ما برخیز و بخاطر رحمانیت خود ما رافدیه ده.
26Car notre âme est abattue dans la poussière, Notre corps est attaché à la terre.
no verse 27 in this text
27Lève-toi, pour nous secourir! Délivre-nous à cause de ta bonté!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.