مزامیر 44
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1ای خدا به گوشهای خود شنیده‌ایم وپدران ما، ما را خبر داده‌اند، از کاری که در روزهای ایشان و در ایام سلف کرده‌ای.
1We have heard with our ears, O God, our fathers have told us, what work thou didst in their days, in the times of old.
2تو به‌دست خود امت‌ها را بیرون کردی، اماایشان را غرس نمودی. قومها را تباه کردی، اما ایشان را منتشر ساختی.
2How thou didst drive out the heathen with thy hand, and plantedst them; how thou didst afflict the people, and cast them out.
3زیرا که به شمشیر خود زمین را تسخیر نکردند و بازوی ایشان ایشان را نجات نداد. بلکه دست راست تو وبازو و نور روی تو. زیرا از ایشان خرسندبودی.
3For they got not the land in possession by their own sword, neither did their own arm save them: but thy right hand, and thine arm, and the light of thy countenance, because thou hadst a favour unto them.
4ای خدا تو پادشاه من هستی. پس برنجات یعقوب امر فرما.
4Thou art my King, O God: command deliverances for Jacob.
5به مدد تو دشمنان خود راخواهیم افکند و به نام تو مخالفان خویش راپایمال خواهیم ساخت.
5Through thee will we push down our enemies: through thy name will we tread them under that rise up against us.
6زیرا بر کمان خودتوکل نخواهم داشت و شمشیرم مرا خلاصی نخواهد داد.
6For I will not trust in my bow, neither shall my sword save me.
7بلکه تو ما را از دشمنان ما خلاصی دادی و مبغضان ما را خجل ساختی.
7But thou hast saved us from our enemies, and hast put them to shame that hated us.
8تمامی روزبر خدا فخر خواهیم کرد و نام تو را تا به ابد تسبیح خواهیم خواند، سلاه.
8In God we boast all the day long, and praise thy name for ever. Selah.
9لیکن الان تو ما را دورانداخته و رسوا ساخته‌ای و با لشکرهای ما بیرون نمی آیی.
9But thou hast cast off, and put us to shame; and goest not forth with our armies.
10و ما را از پیش دشمن روگردان ساخته‌ای و خصمان ما برای خویشتن تاراج می‌کنند.
10Thou makest us to turn back from the enemy: and they which hate us spoil for themselves.
11ما را مثل گوسفندان برای خوراک تسلیم کرده‌ای و ما را در میان امت‌ها پراکنده ساخته‌ای.
11Thou hast given us like sheep appointed for meat; and hast scattered us among the heathen.
12قوم خود را بی‌بها فروختی و ازقیمت ایشان نفع نبردی.
12Thou sellest thy people for nought, and dost not increase thy wealth by their price.
13ما را نزد همسایگان ماعار گردانیدی. اهانت و سخریه نزد آنانی که گرداگرد مایند.
13Thou makest us a reproach to our neighbours, a scorn and a derision to them that are round about us.
14ما را در میان امت هاضرب‌المثل ساخته‌ای. جنبانیدن سر در میان قومها.
14Thou makest us a byword among the heathen, a shaking of the head among the people.
15و رسوایی من همه روزه در نظر من است. و خجالت رویم مرا پوشانیده است،
15My confusion is continually before me, and the shame of my face hath covered me,
16ازآواز ملامت گو و فحاش، از روی دشمن و انتقام گیرنده.
16For the voice of him that reproacheth and blasphemeth; by reason of the enemy and avenger.
17این همه بر ما واقع شد. اما تو را فراموش نکردیم و در عهد تو خیانت نورزیدیم.
17All this is come upon us; yet have we not forgotten thee, neither have we dealt falsely in thy covenant.
18دل مابه عقب برنگردید و پایهای ما از طریق تو انحراف نورزید.
18Our heart is not turned back, neither have our steps declined from thy way;
19هرچند ما را در مکان اژدرها کوبیدی و ما را به سایه موت پوشانیدی.
19Though thou hast sore broken us in the place of dragons, and covered us with the shadow of death.
20نام خدای خود را هرگز فراموش نکردیم و دست خود را به خدای غیر برنیفراشتیم.
20If we have forgotten the name of our God, or stretched out our hands to a strange god;
21آیا خدا این راغوررسی نخواهد کرد؟ زیرا او خفایای قلب رامی داند.
21Shall not God search this out? for he knoweth the secrets of the heart.
22هر آینه به‌خاطر تو تمامی روز کشته می‌شویم و مثل گوسفندان ذبح شمرده می‌شویم.
22Yea, for thy sake are we killed all the day long; we are counted as sheep for the slaughter.
23ای خداوند بیدار شو چراخوابیده‌ای؟ برخیز و ما را تا به ابد دور مینداز.
23Awake, why sleepest thou, O Lord? arise, cast us not off for ever.
24چرا روی خود را پوشانیدی و ذلت و تنگی مارا فراموش کردی؟
24Wherefore hidest thou thy face, and forgettest our affliction and our oppression?
25زیرا که جان ما به خاک خم شده است و شکم ما به زمین چسبیده.
25For our soul is bowed down to the dust: our belly cleaveth unto the earth.
26به جهت اعانت ما برخیز و بخاطر رحمانیت خود ما رافدیه ده.
26Arise for our help, and redeem us for thy mercies’ sake.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.