مزامیر 65

Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

King James Version with Apocrypha

1ای خدا، تسبیح در صهیون منتظرتوست. و نذرها برای تو وفا خواهدشد.

1Praise waiteth for thee, O God, in Sion: and unto thee shall the vow be performed.

2‌ای که دعا می‌شنوی! نزد تو تمامی بشرخواهند آمد.

2O thou that hearest prayer, unto thee shall all flesh come.

3گناهان بر من غالب آمده است. توتقصیرهای مرا کفاره خواهی کرد.

3Iniquities prevail against me: as for our transgressions, thou shalt purge them away.

4خوشابحال کسی‌که او را برگزیده، و مقرب خود ساخته‌ای تابه درگاههای تو ساکن شود. از نیکویی خانه توسیر خواهیم شد و از قدوسیت هیکل تو.

4Blessed is the man whom thou choosest, and causest to approach unto thee, that he may dwell in thy courts: we shall be satisfied with the goodness of thy house, even of thy holy temple.

5به چیزهای ترسناک در عدل، ما را جواب خواهی داد، ای خدایی که نجات ما هستی. ای که پناه تمامی اقصای جهان و ساکنان بعیده دریاهستی.

5By terrible things in righteousness wilt thou answer us, O God of our salvation; who art the confidence of all the ends of the earth, and of them that are afar off upon the sea:

6و کوهها را به قوت خود مستحکم ساخته‌ای، و کمر خود را به قدرت بسته‌ای.

6Which by his strength setteth fast the mountains; being girded with power:

7وتلاطم دریا را ساکن می‌گردانی، تلاطم امواج آن وشورش امت‌ها را.

7Which stilleth the noise of the seas, the noise of their waves, and the tumult of the people.

8ساکنان اقصای جهان ازآیات تو ترسانند. مطلع های صبح و شام راشادمان می‌سازی.

8They also that dwell in the uttermost parts are afraid at thy tokens: thou makest the outgoings of the morning and evening to rejoice.

9از زمین تفقد نموده، آن راسیراب می‌کنی و آن را بسیار توانگر می‌گردانی. نهر خدا از آب پر است. غله ایشان را آماده می‌کنی زیرا که بدین طور تهیه کرده‌ای.

9Thou visitest the earth, and waterest it: thou greatly enrichest it with the river of God, which is full of water: thou preparest them corn, when thou hast so provided for it.

10پشته هایش را سیراب می‌کنی و مرزهایش راپست می‌سازی. به بارشها آن را شاداب می‌نمایی. نباتاتش را برکت می‌دهی.

10Thou waterest the ridges thereof abundantly: thou settlest the furrows thereof: thou makest it soft with showers: thou blessest the springing thereof.

11به احسان خویش سال را تاجدار می‌سازی و راههای توچربی را می‌چکاند.

11Thou crownest the year with thy goodness; and thy paths drop fatness.

12مرتع های صحرا نیزمی چکاند. و کمر تلها به شادمانی بسته شده است.

12They drop upon the pastures of the wilderness: and the little hills rejoice on every side.

13چمنها به گوسفندان آراسته شده است و دره هابه غله پیراسته؛ از شادی بانگ می‌زنند و نیزمی سرایند.

13The pastures are clothed with flocks; the valleys also are covered over with corn; they shout for joy, they also sing.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.