مزامیر 35
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1ای خداوند با خصمان من مخاصمه نما و جنگ کن با آنانی که با من جنگ می‌کنند.
1Plead my cause , O LORD , with them that strive with me: fight against them that fight against me.
2سپر و مجن را بگیر و به اعانت من برخیز.
2Take hold of shield and buckler, and stand up for mine help.
3و نیزه را راست کن و راه را پیش روی جفاکنندگانم ببند و به‌جان من بگو من نجات توهستم.
3Draw out also the spear, and stop the way against them that persecute me: say unto my soul, I am thy salvation.
4خجل و رسوا شوند آنانی که قصد جان من دارند و آنانی که بداندیش منند، برگردانیده وخجل شوند.
4Let them be confounded and put to shame that seek after my soul: let them be turned back and brought to confusion that devise my hurt.
5مثل کاه پیش روی باد باشند وفرشته خداوند ایشان را براند.
5Let them be as chaff before the wind: and let the angel of the LORD chase them .
6راه ایشان تاریکی و لغزنده باد. و فرشته خداوند ایشان را تعاقب کند.
6Let their way be dark and slippery: and let the angel of the LORD persecute them.
7زیرا دام خود را برای من بی‌سبب درحفره‌ای پنهان کردند که آن را برای جان من بی‌جهت کنده بودند.
7For without cause have they hid for me their net in a pit, which without cause they have digged for my soul.
8هلاکت ناگهانی بدو برسد و دامی که پنهان کرد خودش را بگیرد و در آن به هلاکت گرفتار گردد.
8Let destruction come upon him at unawares; and let his net that he hath hid catch himself: into that very destruction let him fall.
9و اما جان من در خداوندوجد خواهد کرد و در نجات او شادی خواهدنمود.
9And my soul shall be joyful in the LORD : it shall rejoice in his salvation.
10همه استخوانهایم می‌گویند «ای خداوندکیست مانند تو که مسکین را از شخص قوی تر ازاو می‌رهاند و مسکین وفقیر را از تاراج کننده وی.»
10All my bones shall say, LORD , who is like unto thee, which deliverest the poor from him that is too strong for him, yea, the poor and the needy from him that spoileth him?
11شاهدان کینه ور برخاسته‌اند. چیزهایی را که نمی دانستم از من می‌پرسند.
11False witnesses did rise up; they laid to my charge things that I knew not.
12به عوض نیکویی بدی به من می‌کنند. جان مرا بیکس گردانیده‌اند.
12They rewarded me evil for good to the spoiling of my soul.
13و اما من چون ایشان بیمار می‌بودند پلاس می‌پوشیدم. جان خود را به روزه می‌رنجانیدم ودعایم به سینه‌ام برمی گشت.
13But as for me, when they were sick, my clothing was sackcloth: I humbled my soul with fasting; and my prayer returned into mine own bosom.
14مثل آنکه اودوست و برادرم می‌بود، سرگردان می‌رفتم. چون کسی‌که برای مادرش ماتم گیرد، از حزن خم می‌شدم.
14I behaved myself as though he had been my friend or brother: I bowed down heavily, as one that mourneth for his mother.
15ولی چون افتادم شادی‌کنان جمع شدند. آن فرومایگان بر من جمع شدند. و کسانی که نشناخته بودم مرا دریدند و ساکت نشدند.
15But in mine adversity they rejoiced, and gathered themselves together: yea , the abjects gathered themselves together against me, and I knew it not; they did tear me , and ceased not:
16مثل فاجرانی که برای نان مسخرگی می‌کنند. دندانهای خود را بر من می‌افشردند.
16With hypocritical mockers in feasts, they gnashed upon me with their teeth.
17ای خداوند تا به کی نظر خواهی کرد! جانم را ازخرابیهای ایشان برهان و یگانه مرا از شیربچگان.
17Lord, how long wilt thou look on? rescue my soul from their destructions, my darling from the lions.
18و تو را در جماعت بزرگ حمد خواهم گفت. ترا در میان قوم عظیم تسبیح خواهم خواند.
18I will give thee thanks in the great congregation: I will praise thee among much people.
19تاآنانی که بی‌سبب دشمن منند، بر من فخر نکنند. وآنانی که بر من بی‌سبب بغض می‌نمایند، چشمک نزنند.
19Let not them that are mine enemies wrongfully rejoice over me: neither let them wink with the eye that hate me without a cause.
20زیرا برای سلامتی سخن نمی گویند و برآنانی که در زمین آرامند سخنان حیله آمیز را تفکرمی کنند.
20For they speak not peace: but they devise deceitful matters against them that are quiet in the land.
21و دهان خود را بر من باز کرده، می‌گویند هه هه چشم ما دیده است.
21Yea, they opened their mouth wide against me, and said, Aha, aha, our eye hath seen it .
22ای خداوند تو آن را دیده‌ای پس سکوت مفرما. ای خداوند از من دور مباش.
22This thou hast seen, O LORD : keep not silence: O Lord, be not far from me.
23خویشتن را برانگیز وبرای داد من بیدار شو، ای خدای من و خداوند من برای دعوی من.
23Stir up thyself, and awake to my judgment, even unto my cause, my God and my Lord.
24ای یهوه خدایم مرا موافق عدل خود داد بده، مبادا بر من شادی نمایند.
24Judge me, O LORD my God, according to thy righteousness; and let them not rejoice over me.
25تادر دل خود نگویند اینک مراد ما. تا نگویند او رابلعیده‌ایم.
25Let them not say in their hearts, Ah, so would we have it: let them not say, We have swallowed him up.
26و آنانی که در بدی من شادند، با هم خجل و شرمنده شوند. و آنانی که بر من تکبرمی کنند، به خجلت و رسوایی ملبس شوند.
26Let them be ashamed and brought to confusion together that rejoice at mine hurt: let them be clothed with shame and dishonour that magnify themselves against me.
27آنانی که خواهان حق منند ترنم و شادی نمایند. و دائم گویند خداوند بزرگ است که به سلامتی بنده خود رغبت دارد.
27Let them shout for joy, and be glad, that favour my righteous cause: yea, let them say continually, Let the LORD be magnified, which hath pleasure in the prosperity of his servant.
28و زبانم عدالت تو را بیان خواهد کرد و تسبیح تو را تمامی روز.
28And my tongue shall speak of thy righteousness and of thy praise all the day long.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.