مزامیر 35
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Berean Standard Bible
1ای خداوند با خصمان من مخاصمه نما و جنگ کن با آنانی که با من جنگ می‌کنند.
1Contend with my opponents, O LORD; fight against those who fight against me.
2سپر و مجن را بگیر و به اعانت من برخیز.
2Take up Your shield and buckler; arise and come to my aid.
3و نیزه را راست کن و راه را پیش روی جفاکنندگانم ببند و به‌جان من بگو من نجات توهستم.
3Draw the spear and javelin against my pursuers; say to my soul: “I am your salvation.”
4خجل و رسوا شوند آنانی که قصد جان من دارند و آنانی که بداندیش منند، برگردانیده وخجل شوند.
4May those who seek my life be disgraced and put to shame; may those who plan to harm me be driven back and confounded.
5مثل کاه پیش روی باد باشند وفرشته خداوند ایشان را براند.
5May they be like chaff in the wind, as the angel of the LORD drives them away.
6راه ایشان تاریکی و لغزنده باد. و فرشته خداوند ایشان را تعاقب کند.
6May their path be dark and slick, as the angel of the LORD pursues.
7زیرا دام خود را برای من بی‌سبب درحفره‌ای پنهان کردند که آن را برای جان من بی‌جهت کنده بودند.
7For without cause they laid their net for me; without reason they dug a pit for my soul.
8هلاکت ناگهانی بدو برسد و دامی که پنهان کرد خودش را بگیرد و در آن به هلاکت گرفتار گردد.
8May ruin befall them by surprise; may the net they hid ensnare them; may they fall into the hazard they created.
9و اما جان من در خداوندوجد خواهد کرد و در نجات او شادی خواهدنمود.
9Then my soul will rejoice in the LORD and exult in His salvation.
10همه استخوانهایم می‌گویند «ای خداوندکیست مانند تو که مسکین را از شخص قوی تر ازاو می‌رهاند و مسکین وفقیر را از تاراج کننده وی.»
10All my bones will exclaim, “Who is like You, O LORD, who delivers the afflicted from the aggressor, the poor and needy from the robber?”
11شاهدان کینه ور برخاسته‌اند. چیزهایی را که نمی دانستم از من می‌پرسند.
11Hostile witnesses come forward; they make charges I know nothing about.
12به عوض نیکویی بدی به من می‌کنند. جان مرا بیکس گردانیده‌اند.
12They repay me evil for good, to the bereavement of my soul.
13و اما من چون ایشان بیمار می‌بودند پلاس می‌پوشیدم. جان خود را به روزه می‌رنجانیدم ودعایم به سینه‌ام برمی گشت.
13Yet when they were ill, I put on sackcloth; I humbled myself with fasting, but my prayers returned unanswered.
14مثل آنکه اودوست و برادرم می‌بود، سرگردان می‌رفتم. چون کسی‌که برای مادرش ماتم گیرد، از حزن خم می‌شدم.
14I paced about as for my friend or brother; I was bowed down with grief, like one mourning for his mother.
15ولی چون افتادم شادی‌کنان جمع شدند. آن فرومایگان بر من جمع شدند. و کسانی که نشناخته بودم مرا دریدند و ساکت نشدند.
15But when I stumbled, they assembled in glee; they gathered together against me. Assailants I did not know slandered me without ceasing.
16مثل فاجرانی که برای نان مسخرگی می‌کنند. دندانهای خود را بر من می‌افشردند.
16Like godless jesters at a feast, they gnashed their teeth at me.
17ای خداوند تا به کی نظر خواهی کرد! جانم را ازخرابیهای ایشان برهان و یگانه مرا از شیربچگان.
17How long, O Lord, will You look on? Rescue my soul from their ravages, my precious life from these lions.
18و تو را در جماعت بزرگ حمد خواهم گفت. ترا در میان قوم عظیم تسبیح خواهم خواند.
18Then I will give You thanks in the great assembly; I will praise You among many people.
19تاآنانی که بی‌سبب دشمن منند، بر من فخر نکنند. وآنانی که بر من بی‌سبب بغض می‌نمایند، چشمک نزنند.
19Let not my enemies gloat over me without cause, nor those who hate me without reason wink in malice.
20زیرا برای سلامتی سخن نمی گویند و برآنانی که در زمین آرامند سخنان حیله آمیز را تفکرمی کنند.
20For they do not speak peace, but they devise deceitful schemes against those who live quietly in the land.
21و دهان خود را بر من باز کرده، می‌گویند هه هه چشم ما دیده است.
21They gape at me and say, “Aha, aha! Our eyes have seen!”
22ای خداوند تو آن را دیده‌ای پس سکوت مفرما. ای خداوند از من دور مباش.
22O LORD, You have seen it; be not silent. O Lord, be not far from me.
23خویشتن را برانگیز وبرای داد من بیدار شو، ای خدای من و خداوند من برای دعوی من.
23Awake and rise to my defense, to my cause, my God and my Lord!
24ای یهوه خدایم مرا موافق عدل خود داد بده، مبادا بر من شادی نمایند.
24Vindicate me by Your righteousness, O LORD my God, and do not let them gloat over me.
25تادر دل خود نگویند اینک مراد ما. تا نگویند او رابلعیده‌ایم.
25Let them not say in their hearts, “Aha, just what we wanted!” Let them not say, “We have swallowed him up!”
26و آنانی که در بدی من شادند، با هم خجل و شرمنده شوند. و آنانی که بر من تکبرمی کنند، به خجلت و رسوایی ملبس شوند.
26May those who gloat in my distress be ashamed and confounded; may those who exalt themselves over me be clothed in shame and reproach.
27آنانی که خواهان حق منند ترنم و شادی نمایند. و دائم گویند خداوند بزرگ است که به سلامتی بنده خود رغبت دارد.
27May those who favor my vindication shout for joy and gladness; may they always say, “Exalted be the LORD who delights in His servant’s well-being.”
28و زبانم عدالت تو را بیان خواهد کرد و تسبیح تو را تمامی روز.
28Then my tongue will proclaim Your righteousness and Your praises all day long.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.