مزامیر 78
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Berean Standard Bible
1ای قوم من شریعت مرا بشنوید! گوشهای خود را به سخنان دهانم فراگیرید!
1Give ear, O my people, to my instruction; listen to the words of my mouth.
2دهان خود را به مثل باز خواهم کرد به چیزهایی که از بنای عالم مخفی بود تنطق خواهم نمود.
2I will open my mouth in parables; I will utter things hidden from the beginning,
3که آنها را شنیده و دانسته‌ایم و پدران مابرای ما بیان کرده‌اند.
3that we have heard and known and our fathers have relayed to us.
4از فرزندان ایشان آنها راپنهان نخواهیم کرد. تسبیحات خداوند را برای نسل آینده بیان می‌کنیم و قوت او و اعمال عجیبی را که او کرده است.
4We will not hide them from their children, but will declare to the next generation the praises of the LORD and His might, and the wonders He has performed.
5زیرا که شهادتی دریعقوب برپا داشت و شریعتی در اسرائیل قرار دادو پدران ما را امر فرمود که آنها را به فرزندان خودتعلیم دهند؛
5For He established a testimony in Jacob and appointed a law in Israel, which He commanded our fathers to teach to their children,
6تا نسل آینده آنها را بدانند وفرزندانی که می‌بایست مولود شوند تا ایشان برخیزند و آنها را به فرزندان خود بیان نمایند؛
6that the coming generation would know them— even children yet to be born— to arise and tell their own children
7و ایشان به خدا توکل نمایند و اعمال خدا رافراموش نکنند بلکه احکام او را نگاه دارند.
7that they should put their confidence in God, not forgetting His works, but keeping His commandments.
8ومثل پدران خود نسلی گردن کش و فتنه انگیزنشوند، نسلی که دل خود را راست نساختند وروح ایشان بسوی خدا امین نبود.
8Then they will not be like their fathers, a stubborn and rebellious generation, whose heart was not loyal, whose spirit was not faithful to God.
9بنی افرایم که مسلح و کمان کش بودند، درروز جنگ رو برتافتند.
9The archers of Ephraim turned back on the day of battle.
10عهد خدا را نگاه نداشتند و از سلوک به شریعت او ابا نمودند،
10They failed to keep God’s covenant and refused to live by His law.
11واعمال و عجایب او را فراموش کردند که آنها رابدیشان ظاهر کرده بود،
11They forgot what He had done, the wonders He had shown them.
12و در نظر پدران ایشان اعمال عجیب کرده بود، در زمین مصر و در دیارصوعن.
12He worked wonders before their fathers in the land of Egypt, in the region of Zoan.
13دریا را منشق ساخته، ایشان را عبورداد و آبها را مثل توده برپا نمود.
13He split the sea and brought them through; He set the waters upright like a wall.
14و ایشان را درروز به ابر راهنمایی کرد و تمامی شب به نورآتش.
14He led them with a cloud by day and with a light of fire all night.
15در صحرا صخره‌ها را بشکافت و ایشان را گویا از لجه های عظیم نوشانید.
15He split the rocks in the wilderness and gave them drink as abundant as the seas.
16پس سیلها رااز صخره بیرون آورد و آب را مثل نهرها جاری ساخت.
16He brought streams from the stone and made water flow down like rivers.
17و بار دیگر بر او گناه ورزیدند و برحضرت اعلی در صحرا فتنه انگیختند،
17But they continued to sin against Him, rebelling in the desert against the Most High.
18و دردلهای خود خدا را امتحان کردند، چونکه برای شهوات خود غذا خواستند.
18They willfully tested God by demanding the food they craved.
19و بر‌ضد خداتکلم کرده، گفتند: «آیا خدا می‌تواند در صحراسفره‌ای حاضر کند؟
19They spoke against God, saying, “Can God really prepare a table in the wilderness?
20اینک صخره را زد و آبهاروان شد و وادیها جاری گشت. آیا می‌تواند نان رانیز بدهد. و گوشت را برای قوم خود حاضرسازد؟»
20When He struck the rock, water gushed out and torrents raged. But can He also give bread or supply His people with meat?”
21پس خدا این را شنیده، غضبناک شد و آتش در یعقوب افروخته گشت و خشم بر اسرائیل مشتعل گردید.
21Therefore the LORD heard and was filled with wrath; so a fire was kindled against Jacob, and His anger flared against Israel,
22زیرا به خدا ایمان نیاوردند و به نجات او اعتماد ننمودند.
22because they did not believe God or rely on His salvation.
23پس ابرها را از بالاامر فرمود و درهای آسمان را گشود
23Yet He commanded the clouds above and opened the doors of the heavens.
24و من را برایشان بارانید تا بخورند و غله آسمان را بدیشان بخشید.
24He rained down manna for them to eat; He gave them grain from heaven.
25مردمان، نان زورآوران را خوردند وآذوقه‌ای برای ایشان فرستاد تا سیر شوند.
25Man ate the bread of angels; He sent them food in abundance.
26بادشرقی را در آسمان وزانید و به قوت خود، بادجنوبی را آورد،
26He stirred the east wind from the heavens and drove the south wind by His might.
27و گوشت را برای ایشان مثل غبار بارانید و مرغان بالدار را مثل ریگ دریا.
27He rained meat on them like dust, and winged birds like the sand of the sea.
28وآن را در میان اردوی ایشان فرود آورد، گرداگردمسکن های ایشان.
28He felled them in the midst of their camp, all around their dwellings.
29پس خوردند و نیکو سیرشدند و موافق شهوات ایشان بدیشان داد.
29So they ate and were well filled, for He gave them what they craved.
30ایشان از شهوت خود دست نکشیدند. و غذاهنوز در دهان ایشان بود
30Yet before they had filled their desire, with the food still in their mouths,
31که غضب خدا برایشان افروخته شده؛ تنومندان ایشان را بکشت وجوانان اسرائیل را هلاک ساخت.
31God’s anger flared against them, and He put to death their strongest and subdued the young men of Israel.
32با وجود این همه، باز گناه ورزیدند و به اعمال عجیب او ایمان نیاوردند.
32In spite of all this, they kept on sinning; despite His wonderful works, they did not believe.
33بنابراین، روزهای ایشان را در بطالت تمام کرد و سالهای ایشان را درترس.
33So He ended their days in futility, and their years in sudden terror.
34هنگامی که ایشان را کشت اورا طلبیدند و بازگشت کرده، درباره خدا تفحص نمودند،
34When He slew them, they would seek Him; they repented and searched for God.
35و به یاد آوردند که خدا صخره ایشان، و خدای تعالی ولی ایشان است.
35And they remembered that God was their Rock, that God Most High was their Redeemer.
36اما به دهان خود او را تملق نمودند و به زبان خویش به اودروغ گفتند.
36But they deceived Him with their mouths, and lied to Him with their tongues.
37زیرا که دل ایشان با او راست نبودو به عهد وی موتمن نبودند.
37Their hearts were disloyal to Him, and they were unfaithful to His covenant.
38اما او به حسب رحمانیتش گناه ایشان راعفو نموده، ایشان را هلاک نساخت بلکه بارهاغضب خود را برگردانیده، تمامی خشم خویش را برنینگیخت.
38And yet He was compassionate; He forgave their iniquity and did not destroy them. He often restrained His anger and did not unleash His full wrath.
39و به یاد آورد که ایشان بشرند، بادی که می‌رود و بر نمی گردد.
39He remembered that they were but flesh, a passing breeze that does not return.
40چند مرتبه درصحرا بدو فتنه انگیختند و او را در بادیه رنجانیدند.
40How often they disobeyed Him in the wilderness and grieved Him in the desert!
41و برگشته، خدا را امتحان کردند وقدوس اسرائیل را اهانت نمودند،
41Again and again they tested God and provoked the Holy One of Israel.
42و قوت او رابه‌خاطر نداشتند، روزی که ایشان را از دشمن رهانیده بود.
42They did not remember His power — the day He redeemed them from the adversary,
43که چگونه آیات خود را در مصرظاهر ساخت و معجزات خود را در دیار صوعن.
43when He performed His signs in Egypt and His wonders in the fields of Zoan.
44و نهرهای ایشان را به خون مبدل نمود ورودهای ایشان را تا نتوانستند نوشید.
44He turned their rivers to blood, and from their streams they could not drink.
45انواع پشه‌ها در میان ایشان فرستاد که ایشان را گزیدند وغوکهایی که ایشان را تباه نمودند؛
45He sent swarms of flies that devoured them, and frogs that devastated them.
46و محصول ایشان را به کرم صد پا سپرد و عمل ایشان را به ملخ داد.
46He gave their crops to the grasshopper, the fruit of their labor to the locust.
47تاکستان ایشان را به تگرگ خراب کردو درختان جمیز ایشان را به تگرگهای درشت.
47He killed their vines with hailstones and their sycamore-figs with sleet.
48بهایم ایشان را به تگرگ سپرد و مواشی ایشان را به شعله های برق.
48He abandoned their cattle to the hail and their livestock to bolts of lightning.
49و آتش خشم خود را برایشان فرستاد، غضب و غیظ و ضیق را، به فرستادن فرشتگان شریر.
49He unleashed His fury against them, wrath, indignation, and calamity— a band of destroying angels.
50و راهی برای غضب خود مهیا ساخته، جان ایشان را از موت نگاه نداشت، بلکه جان ایشان را به وبا تسلیم نمود.
50He cleared a path for His anger; He did not spare them from death but delivered their lives to the plague.
51و همه نخست زادگان مصر را کشت، اوایل قوت ایشان را در خیمه های حام.
51He struck all the firstborn of Egypt, the virility in the tents of Ham.
52و قوم خود را مثل گوسفندان کوچانید وایشان را در صحرا مثل گله راهنمایی نمود.
52He led out His people like sheep and guided them like a flock in the wilderness.
53وایشان را در امنیت رهبری کرد تا نترسند و دریادشمنان ایشان را پوشانید.
53He led them safely, so they did not fear, but the sea engulfed their enemies.
54و ایشان را به حدودمقدس خود آورد، بدین کوهی که به‌دست راست خود تحصیل کرده بود.
54He brought them to His holy land, to the mountain His right hand had acquired.
55و امت‌ها را از حضورایشان راند و میراث را برای ایشان به ریسمان تقسیم کرد و اسباط اسرائیل را در خیمه های ایشان ساکن گردانید.
55He drove out nations before them and apportioned their inheritance; He settled the tribes of Israel in their tents.
56لیکن خدای تعالی را امتحان کرده، بدو فتنه انگیختند و شهادات او را نگاه نداشتند.
56But they tested and disobeyed God Most High, for they did not keep His decrees.
57وبرگشته، مثل پدران خود خیانت ورزیدند و مثل کمان خطا کننده منحرف شدند.
57They turned back and were faithless like their fathers, twisted like a faulty bow.
58و به مقامهای بلند خود خشم او را به هیجان آوردند و به بتهای خویش غیرت او را جنبش دادند.
58They enraged Him with their high places and provoked His jealousy with their idols.
59چون خدااین را بشنید غضبناک گردید و اسرائیل را به شدت مکروه داشت.
59On hearing it, God was furious and rejected Israel completely.
60پس مسکن شیلو را ترک نمود، آن خیمه‌ای را که در میان آدمیان برپاساخته بود،
60He abandoned the tabernacle of Shiloh, the tent He had pitched among men.
61و (تابوت ) قوت خود را به اسیری داد و جمال خویش را به‌دست دشمن سپرد،
61He delivered His strength to captivity, and His splendor to the hand of the adversary.
62وقوم خود را به شمشیر تسلیم نمود و با میراث خود غضبناک گردید.
62He surrendered His people to the sword because He was enraged by His heritage.
63جوانان ایشان را آتش سوزانید و برای دوشیزگان ایشان سرود نکاح نشد.
63Fire consumed His young men, and their maidens were left without wedding songs.
64کاهنان ایشان به دم شمشیر افتادند وبیوه های ایشان نوحه گری ننمودند.
64His priests fell by the sword, but their widows could not lament.
65آنگاه خداوند مثل کسی‌که خوابیده بودبیدار شد، مثل جباری که از شراب می‌خروشد،
65Then the Lord awoke as from sleep, like a mighty warrior overcome by wine.
66و دشمنان خود را به عقب زد و ایشان را عارابدی گردانید.
66He beat back His foes; He put them to everlasting shame.
67و خیمه یوسف را رد نموده، سبط افرایم را برنگزید.
67He rejected the tent of Joseph and refused the tribe of Ephraim.
68لیکن سبط یهودا رابرگزید و این کوه صهیون را که دوست می‌داشت.
68But He chose the tribe of Judah, Mount Zion, which He loved.
69و قدس خود را مثل کوههای بلند بنا کرد، مثل جهان که آن را تا ابدالاباد بنیاد نهاد.
69He built His sanctuary like the heights, like the earth He has established forever.
70و بنده خود داود را برگزید و او را از آغلهای گوسفندان گرفت.
70He chose David His servant and took him from the sheepfolds;
71از عقب میشهای شیرده او را آورد تاقوم او یعقوب و میراث او اسرائیل را رعایت کند.
71from tending the ewes He brought him to be shepherd of His people Jacob, of Israel His inheritance.
72پس ایشان را به حسب کمال دل خود رعایت نمود و ایشان را به مهارت دستهای خویش هدایت کرد.
72So David shepherded them with integrity of heart and guided them with skillful hands.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.