مزامیر 137
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Louis Segond 1910
1نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم وگریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.
1Sur les bords des fleuves de Babylone, Nous étions assis et nous pleurions, En nous souvenant de Sion.
2بربطهای خود را آویختیم بردرختان بید که در میان آنها بود.
2Aux saules de la contrée Nous avions suspendu nos harpes.
3زیرا آنانی که مارا به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرودخواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی (خواستند) که «یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.»
3Là, nos vainqueurs nous demandaient des chants, Et nos oppresseurs de la joie: Chantez-nous quelques-uns des cantiques de Sion!
4چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟
4Comment chanterions-nous les cantiques de l’Éternel Sur une terre étrangère?
5اگر تو را‌ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من فراموش کند.
5Si je t’oublie, Jérusalem, Que ma droite m’oublie!
6اگر تو را به یادنیاورم، آنگاه زبانم به کامم بچسبد، اگر اورشلیم رابر همه شادمانی خود ترجیح ندهم.
6Que ma langue s’attache à mon palais, Si je ne me souviens de toi, Si je ne fais de Jérusalem Le principal sujet de ma joie!
7ای خداوند، روز اورشلیم را برای بنی ادوم به یادآور، که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!»
7Éternel, souviens-toi des enfants d’Édom, Qui, dans la journée de Jérusalem, Disaient: Rasez, rasez Jusqu’à ses fondements!
8ای دختر بابل که خراب خواهی شد، خوشابحال آنکه به تو جزا دهد چنانکه تو به ماجزا دادی!
8Fille de Babylone, la dévastée, Heureux qui te rend la pareille, Le mal que tu nous as fait!
9خوشابحال آنکه اطفال تو را بگیرد وایشان را به صخره‌ها بزند.
9Heureux qui saisit tes enfants, Et les écrase sur le roc!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.