مزامیر 137
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم وگریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.
1Славлю Тебя всем сердцем моим, пред богами пою Тебе, что Ты услышал все слова уст моих.
2بربطهای خود را آویختیم بردرختان بید که در میان آنها بود.
2Поклоняюсь пред святым храмом Твоим и славлю имя Твое за милость Твою и за истину Твою, ибо Ты возвеличил слово Твое превыше всякого имени Твоего.
3زیرا آنانی که مارا به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرودخواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی (خواستند) که «یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.»
3В день, когда я воззвал, Ты услышал меня, вселил в душу мою бодрость.
4چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟
4Прославят Тебя, Господи, все цари земные, когда услышат слова уст Твоих
5اگر تو را‌ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من فراموش کند.
5и воспоют пути Господни, ибо велика слава Господня.
6اگر تو را به یادنیاورم، آنگاه زبانم به کامم بچسبد، اگر اورشلیم رابر همه شادمانی خود ترجیح ندهم.
6Высок Господь: и смиренного видит, и гордого узнает издали.
7ای خداوند، روز اورشلیم را برای بنی ادوم به یادآور، که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!»
7Если я пойду посреди напастей, Ты оживишь меня, прострешь на ярость врагов моих руку Твою, и спасет меня десница Твоя.
8ای دختر بابل که خراب خواهی شد، خوشابحال آنکه به تو جزا دهد چنانکه تو به ماجزا دادی!
8Господь совершит за меня! Милость Твоя, Господи, вовек: дело рук Твоих не оставляй.
9خوشابحال آنکه اطفال تو را بگیرد وایشان را به صخره‌ها بزند.
no verse 9 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.