مزامیر 137
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم وگریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.
1На водама вавилонским сеђасмо и плакасмо опомињући се Сиона.
2بربطهای خود را آویختیم بردرختان بید که در میان آنها بود.
2О врбама сред њега вешасмо харфе своје.
3زیرا آنانی که مارا به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرودخواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی (خواستند) که «یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.»
3Онде искаху који нас заробише да певамо, и који нас оборише да се веселимо: „Певајте нам песму сионску.”
4چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟
4Како ћемо певати песму Господњу у земљи туђој?
5اگر تو را‌ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من فراموش کند.
5Ако заборавим тебе, Јерусалиме, нека ме заборави десница моја.
6اگر تو را به یادنیاورم، آنگاه زبانم به کامم بچسبد، اگر اورشلیم رابر همه شادمانی خود ترجیح ندهم.
6Нека прионе језик мој за уста моја, ако тебе не успамтим, ако не уздржим Јерусалима сврх весеља свог.
7ای خداوند، روز اورشلیم را برای بنی ادوم به یادآور، که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!»
7Напомени, Господе, синовима Едомовим дан јерусалимски, кад говорише: Раскопајте, раскопајте га до темеља.
8ای دختر بابل که خراب خواهی شد، خوشابحال آنکه به تو جزا دهد چنانکه تو به ماجزا دادی!
8Кћери вавилонска, крвницо, благо ономе ко ти плати за дело које си нама учинила!
9خوشابحال آنکه اطفال تو را بگیرد وایشان را به صخره‌ها بزند.
9Благо ономе који узме и разбије децу твоју о камен.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.