สดุดี 137

Freedom Bible (Thai)

Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic

1ที่ริมแม่น้ำแห่งบาบิโลน เรานั่งลงที่นั่น และร้องไห้เมื่อระลึกถึงศิโยน

1На водама вавилонским сеђасмо и плакасмо опомињући се Сиона.

2เราแขวนพิณไว้ บนต้นหลิวในแผ่นดินนั้น

2О врбама сред њега вешасмо харфе своје.

3เพราะที่นั่น คนที่จับเราเป็นเชลยเรียกร้องให้เราร้องเพลง คนที่ทรมานเราสั่งให้ร้องเพลงแห่งความยินดีว่า “ร้องเพลงแห่งศิโยนให้เราฟังสักเพลงสิ!”

3Онде искаху који нас заробише да певамо, и који нас оборише да се веселимо: „Певајте нам песму сионску.”

4เราจะร้องเพลงของพระยาห์เวห์ในต่างแดนได้อย่างไร?

4Како ћемо певати песму Господњу у земљи туђој?

5เยรูซาเล็มเอ๋ย หากฉันลืมเจ้า ขอให้มือขวาของฉันลืมฝีมือ

5Ако заборавим тебе, Јерусалиме, нека ме заборави десница моја.

6หากฉันไม่ระลึกถึงเจ้า ขอให้ลิ้นติดเพดานปาก หากไม่ยกเยรูซาเล็มไว้เหนือความยินดีสูงสุดของฉัน

6Нека прионе језик мој за уста моја, ако тебе не успамтим, ако не уздржим Јерусалима сврх весеља свог.

7พระยาห์เวห์ โปรดระลึกถึงลูกหลานของเอโดมในวันที่เยรูซาเล็มล่มสลาย พวกเขาร้องว่า “รื้อเสีย! รื้อให้ถึงรากฐาน!”

7Напомени, Господе, синовима Едомовим дан јерусалимски, кад говорише: Раскопајте, раскопајте га до темеља.

8ธิดาแห่งบาบิโลน ผู้ถูกกำหนดให้พินาศ คนที่ตอบแทนเจ้า ตามสิ่งที่เจ้าได้ทำกับเรา ย่อมเป็นสุข

8Кћери вавилонска, крвницо, благо ономе ко ти плати за дело које си нама учинила!

9คนที่จับลูกเล็กของเจ้า แล้วฟาดกับก้อนหิน ย่อมเป็นสุข

9Благо ономе који узме и разбије децу твоју о камен.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.