مزامیر 139
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1ای خداوند مرا آزموده وشناخته‌ای.
1Господе! Ти ме кушаш и знаш.
2تو نشستن و برخاستن مرا می‌دانی و فکرهای مرا از دور فهمیده‌ای.
2Ти знаш кад седам и кад устанем; Ти знаш помисли моје издалека;
3راه و خوابگاه مرا تفتیش کرده‌ای و همه طریق های مرا دانسته‌ای.
3Кад ходим и кад се одмарам, Ти си око мене, и све путеве моје видиш.
4زیرا که سخنی بر زبان من نیست، جز اینکه تو‌ای خداوند آن را تمام دانسته‌ای.
4Још нема речи на језику мом, а Ти, Господе, гле, већ све знаш.
5از عقب و از پیش مرا احاطه کرده‌ای و دست خویش را بر من نهاده‌ای.
5Састраг и спред Ти си ме заклонио, и ставио на ме руку своју.
6این‌گونه معرفت برایم زیاده عجیب است. و بلند است که بدان نمی توانم رسید.
6Чудно је за ме знање Твоје, високо, не могу да га докучим.
7از روح تو کجا بروم؟ و از حضور تو کجابگریزم؟
7Куда бих отишао од духа Твог, и од лица Твог куда бих побегао?
8اگر به آسمان صعود کنم، تو آنجاهستی! و اگر در هاویه بستر بگسترانم اینک توآنجا هستی!
8Да изађем на небо, Ти си онде. Да сиђем у пакао, онде си.
9اگر بالهای سحر را بگیرم و دراقصای دریا ساکن شوم،
9Да се дигнем на крилима од зоре, и преселим се на крај мора:
10در آنجا نیز دست تومرا رهبری خواهد نمود و دست راست تو مراخواهد گرفت.
10И онде ће ме рука Твоја водити, и држати ме десница Твоја.
11و گفتم: «یقین تاریکی مرا خواهدپوشانید.» که در حال شب گرداگرد من روشنایی گردید.
11Да кажем: Да ако ме мрак сакрије; али је и ноћ као видело око мене.
12تاریکی نیز نزد تو تاریک نیست و شب مثل روز روشن است و تاریکی و روشنایی یکی است.
12Ни мрак неће замрачити од Тебе, и ноћ је светла као дан: мрак је као видело.
13زیرا که تو بر دل من مالک هستی؛ مرا دررحم مادرم نقش بستی.
13Јер си Ти створио шта је у мени, саставио си ме у утроби матере моје.
14تو را حمد خواهم گفت زیرا که به طور مهیب و عجیب ساخته شده‌ام. کارهای تو عجیب است و جان من این رانیکو می‌داند.
14Хвалим Те, што сам дивно саздан. Дивна су дела Твоја, и душа моја то зна добро.
15استخوانهایم از تو پنهان نبودوقتی که در نهان ساخته می‌شدم و در اسفل زمین نقشبندی می‌گشتم.
15Ниједна се кост моја није сакрила од Тебе, ако и јесам саздан тајно, откан у дубини земаљској.
16چشمان تو جنین مرا دیده است و در دفتر تو همه اعضای من نوشته شده، درروزهایی که ساخته می‌شد، وقتی که یکی از آنهاوجود نداشت.
16Заметак мој видеше очи Твоје, у књизи је Твојој све то записано, и дани забележени, кад их још није било ниједног.
17ای خدا، فکرهای تو نزد من چه قدر گرامی است و جمله آنها چه عظیم است!
17Како су ми недокучиве помисли Твоје, Боже! Како им је велик број!
18اگر آنها رابشمارم، از ریگ زیاده است. وقتی که بیدارمی شوم هنوز نزد تو حاضر هستم.
18Да их бројим, више их је него песка. Кад се пробудим, још сам с Тобом.
19یقین‌ای خدا شریران را خواهی کشت. پس‌ای مردمان خون ریز از من دور شوید.
19Да хоћеш, Боже, убити безбожника! Крвопије, идите од мене.
20زیرا سخنان مکرآمیز درباره تو می‌گویند و دشمنانت نام تو رابه باطل می‌برند.
20Они говоре ружно на Тебе; узимају име Твоје узалуд непријатељи Твоји.
21ای خداوند آیا نفرت نمی دارم از آنانی که تو را نفرت می‌دارند، و آیامخالفان تو را مکروه نمی شمارم؟
21Зар да не мрзим на оне, који на Те мрзе, Господе, и да се не гадим на оне који устају на Тебе?
22ایشان را به نفرت تام نفرت می‌دارم. ایشان را دشمنان خویشتن می‌شمارم.
22Пуном мрзошћу мрзим на њих; непријатељи су ми.
23ای خدا مرا تفتیش کن و دل مرا بشناس. مرابیازما و فکرهای مرا بدان،
23Окушај ме, Боже, и познај срце моје, испитај ме, и познај помисли моје.
24و ببین که آیا در من راه فساد است! و مرا به طریق جاودانی هدایت فرما.
24И види јесам ли на злом путу, и води ме на пут вечни.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.