مزامیر 10

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic

1ای خداوند چرا دور ایستاده‌ای و خودرا در وقت های تنگی پنهان می‌کنی؟

1Зашто, Господе, стојиш далеко, кријеш се кад је невоља?

2از تکبر شریران، فقیر سوخته می‌شود؛ درمشورت هایی که اندیشیده‌اند، گرفتار می‌شوند.

2С охолости безбожникове мучи се убоги; хватају се убоги преваром коју измишљају безбожници.

3زیرا که شریر به شهوات نفس خود فخر می‌کند، و آنکه می‌رباید شکر می‌گوید و خداوند را اهانت می‌کند.

3Јер се безбожник дичи жељом душе своје, грабљивца похваљује.

4شریر در غرور خود می‌گوید: «بازخواست نخواهد کرد.» همه فکرهای او اینست که خدایی نیست.

4Безбожник у обести својој не мари за Господа: „Он не види”. Нема Бога у мислима његовим.

5راههای او همیشه استوار است. احکام تو از او بلند و بعید است. همه دشمنان خود را به هیچ می‌شمارد.

5Свагда су путеви његови криви; за судове Твоје не зна; на непријатеље своје неће ни да гледа.

6در دل خود گفته است: «هرگزجنبش نخواهم خورد، و دور به دور بدی رانخواهم دید.»

6У срцу свом каже: Нећу посрнути; зло неће доћи никад.

7دهن او از لعنت و مکر و ظلم پر است؛ زیرزبانش مشقت و گناه است؛

7Уста су му пуна неваљалих речи, преваре и увреде, под језиком је његовим мука и погибао.

8در کمینهای دهات می‌نشیند؛ در جایهای مخفی بی‌گناه را می‌کشد؛ چشمانش برای مسکینان مراقب است؛

8Седи у заседи иза куће; у потаји убија правога; очи његове вребају убогога.

9در جای مخفی مثل شیر در بیشه خود کمین می‌کند؛ به جهت گرفتن مسکین کمین می‌کند؛ فقیر را به دام خود کشیده، گرفتار می‌سازد.

9Седи у потаји као лав у пећини; седи у заседи да ухвати убогога; хвата убогога увукавши га у мрежу своју.

10پس کوفته وزبون می‌شود؛ و مساکین در زیر جباران اومی افتند.

10Притаји се, прилегне, и убоги падају у јаке нокте његове.

11در دل خود گفت: «خدا فراموش کرده است؛ روی خود را پوشانیده و هرگزنخواهد دید.»

11Каже у срцу свом: „Бог је заборавио, окренуо је лице своје, неће видети никад.”

12‌ای خداوند برخیز! ای خدا دست خود رابرافراز! و مسکینان را فراموش مکن.

12Устани Господе! Дигни руку своју, не заборави невољних.

13چراشریر خدا را اهانت کرده، در دل خود می‌گوید: «تو بازخواست نخواهی کرد؟»

13Зашто безбожник да не мари за Бога говорећи у срцу свом да Ти нећеш видети?

14البته دیده‌ای زیرا که تو بر مشقت و غم می‌نگری، تا به‌دست خود مکافات برسانی. مسکین امر خویش را به توتسلیم کرده است. مددکار یتیمان، تو هستی.

14Ти видиш; јер гледаш увреде и муке и пишеш их на руци. Теби предаје себе убоги; сироти Ти си помоћник.

15بازوی گناهکار را بشکن. و اما شریر را ازشرارت او بازخواست کن تا آن را نیابی.

15Сатри мишицу безбожном и злом, да се тражи и не нађе безбожност његова.

16خداوند پادشاه است تا ابدالاباد. امت‌ها اززمین او هلاک خواهند شد.

16Господ је цар свагда, довека, нестаће незнабожаца са земље његове.

17‌ای خداوندمسالت مسکینان را اجابت کرده‌ای، دل ایشان رااستوار نموده‌ای و گوش خود را فراگرفته‌ای،

17Господе! Ти чујеш жеље ништих; утврди срце њихово; отвори ухо своје,

18تایتیمان و کوفته شدگان را دادرسی کنی. انسانی که از زمین است، دیگر نترساند.

18Да даш суд сироти и невољнику, да престану гонити човека са земље.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.