Psalmen 10
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Waarom, Jahweh, zoudt Gij veraf blijven staan, U verbergen in tijden van nood?
1Зашто, Господе, стојиш далеко, кријеш се кад је невоља?
2Waarom zou de arme zich ergeren aan de trots van den boze, In de listen worden verstrikt, die hij spon?
2С охолости безбожникове мучи се убоги; хватају се убоги преваром коју измишљају безбожници.
3Zie, de goddeloze pocht op zijn lusten, De woekeraar prijst zich gelukkig,
3Јер се безбожник дичи жељом душе своје, грабљивца похваљује.
4De zondaar trekt honend zijn neus op voor Jahweh, En denkt maar: “Hij straft niet; er is geen God!”
4Безбожник у обести својој не мари за Господа: „Он не види”. Нема Бога у мислима његовим.
5Zijn wandel is altijd krom uw wetten gooit hij ver van zich af, En wie hem weerstaat, fluit hij uit;
5Свагда су путеви његови криви; за судове Твоје не зна; на непријатеље своје неће ни да гледа.
6Hij zegt bij zich zelf: “Nooit zal ik wankelen; Van geslacht tot geslacht treft mij ongeluk noch vloek!”
6У срцу свом каже: Нећу посрнути; зло неће доћи никад.
7Zijn mond zit vol bedrog en geweld, Verderf en onheil kleven aan zijn tong.
7Уста су му пуна неваљалих речи, преваре и увреде, под језиком је његовим мука и погибао.
8Hij legt zich in hinderlaag achter de heggen, Om heimelijk de onschuld te moorden. Zijn ogen begluren den zwakke,
8Седи у заседи иза куће; у потаји убија правога; очи његове вребају убогога.
9Hij ligt op de loer als een leeuw in zijn hol; Hij besluipt den ongelukkige, om hem te bespringen, Grijpt hem vast, en sleept hem weg in zijn net.
9Седи у потаји као лав у пећини; седи у заседи да ухвати убогога; хвата убогога увукавши га у мрежу своју.
10Dan slaat hij hem neer, kromt zich over hem heen, En de ongelukkige valt in zijn klauwen.
10Притаји се, прилегне, и убоги падају у јаке нокте његове.
11En hij zegt bij zich zelf: “God vergeet het! Hij verbergt zijn gelaat; Hij ziet het niet eens!”
11Каже у срцу свом: „Бог је заборавио, окренуо је лице своје, неће видети никад.”
12Sta op dan Jahweh! Steek uw hand uit, o God; Vergeet de ongelukkigen niet!
12Устани Господе! Дигни руку своју, не заборави невољних.
13Waarom zou de booswicht God blijven honen, Bij zichzelf blijven zeggen: “Toch vergeldt Gij het niet!”
13Зашто безбожник да не мари за Бога говорећи у срцу свом да Ти нећеш видети?
14Gij ziet toch het leed en de ellende; Gij blikt er op neer, om ze te wreken! De zwakke verlaat zich op U, En een wees hebt Gij altijd geholpen!
14Ти видиш; јер гледаш увреде и муке и пишеш их на руци. Теби предаје себе убоги; сироти Ти си помоћник.
15Verbrijzel de arm van zondaar en boze; Vergeld hem zijn misdaad, laat ze niet ongestraft.
15Сатри мишицу безбожном и злом, да се тражи и не нађе безбожност његова.
16Jahweh, wees Koning voor eeuwig en immer; Weg met de heidenen, weg uit zijn land!
16Господ је цар свагда, довека, нестаће незнабожаца са земље његове.
17Hoor het smachtend verlangen der armen, o Jahweh; Luister naar de roep van hun hart:
17Господе! Ти чујеш жеље ништих; утврди срце њихово; отвори ухо своје,
18Om recht te verschaffen aan wees en verdrukte, Zodat ze niemand ter wereld meer vrezen.
18Да даш суд сироти и невољнику, да престану гонити човека са земље.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.