Psalmen 137
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Louis Segond 1910
1Aan Babels stromen zaten wij schreiend Bij de gedachte aan Sion;
1Sur les bords des fleuves de Babylone, Nous étions assis et nous pleurions, En nous souvenant de Sion.
2En aan de wilgen, die daar stonden, Hingen wij onze harpen op.
2Aux saules de la contrée Nous avions suspendu nos harpes.
3Ja, daar durfden onze rovers Ons nog liederen vragen; En onze beulen: “Zingt ons vrolijke wijsjes Uit de zangen van Sion!”
3Là, nos vainqueurs nous demandaient des chants, Et nos oppresseurs de la joie: Chantez-nous quelques-uns des cantiques de Sion!
4Ach, hoe zouden wij Jahweh’s liederen zingen Op vreemde bodem!
4Comment chanterions-nous les cantiques de l’Éternel Sur une terre étrangère?
5Jerusalem, zo ik u zou vergeten, Ik vergat mijn rechterhand nog eer;
5Si je t’oublie, Jérusalem, Que ma droite m’oublie!
6Mijn tong mag aan mijn gehemelte kleven, Zo ik u niet gedenk: Zo ik niet meer van Jerusalem houd, Dan van het toppunt van vreugde.
6Que ma langue s’attache à mon palais, Si je ne me souviens de toi, Si je ne fais de Jérusalem Le principal sujet de ma joie!
7Jahweh, reken de zonen van Edom De dag van Jerusalem toe; Die riepen: Smijt ze neer, smijt ze neer; Neer met haar op de grond!
7Éternel, souviens-toi des enfants d’Édom, Qui, dans la journée de Jérusalem, Disaient: Rasez, rasez Jusqu’à ses fondements!
8En gij, dochter van Babel, moordenares: Heil hem, die u vergeldt wat gij ons hebt gedaan;
8Fille de Babylone, la dévastée, Heureux qui te rend la pareille, Le mal que tu nous as fait!
9Heil hem, die uw kinderen grijpt, En tegen de rots te pletter slaat!
9Heureux qui saisit tes enfants, Et les écrase sur le roc!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.