Psalmen 55
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Louis Segond 1910
1Voor muziekbegeleiding; met harpen. Een leerdicht van David. Hoor toch, o God, naar mijn bidden, En wend U niet af van mijn smeken;
1Au chef des chantres. Avec instruments à cordes. Cantique de David.
2Luister naar mij, en schenk mij verhoring: Van ellende loop ik radeloos rond.
2O Dieu! Prête l’oreille à ma prière, Et ne te dérobe pas à mes supplications!
3Ik sidder voor het geschreeuw van den vijand, En het gehuil van den boze; Want ze storten rampen over mij uit, En bestoken mij grimmig.
3Écoute-moi, et réponds-moi! J’erre çà et là dans mon chagrin et je m’agite,
4Mijn hart krimpt in mijn boezem, En doodsangst bekruipt mij;
4A cause de la voix de l’ennemi et de l’oppression du méchant; Car ils font tomber sur moi le malheur, Et me poursuivent avec colère.
5Vrees en ontzetting houden mij beklemd, En de schrik grijpt mij aan.
5Mon cœur tremble au-dedans de moi, Et les terreurs de la mort me surprennent;
6Ik dacht: Had ik maar vleugels als een duif, Dan vloog ik heen, om een wijkplaats te vinden;
6La crainte et l’épouvante m’assaillent, Et le frisson m’enveloppe.
7Ver, ver weg zou ik vluchten, En een rustoord zoeken in de woestijn.
7Je dis: Oh! Si j’avais les ailes de la colombe, Je m’envolerais, et je trouverais le repos;
8Ik zou mij haastig in veiligheid stellen Voor de razende storm,
8Voici, je fuirais bien loin, J’irais séjourner au désert; — Pause.
9Voor de wervelstorm, Heer, En voor de stortvloed van hun tongen. Want ik zie geweld ontketend, En de strijd tegen de stad;
9Je m’échapperais en toute hâte, Plus rapide que le vent impétueux, que la tempête.
10Dag en nacht trekken ze om haar heen, Over haar wallen. Daarbinnen heerst onrecht en knevelarij,
10Réduis à néant, Seigneur, divise leurs langues! Car je vois dans la ville la violence et les querelles;
11En de misdaad troont in haar midden; En van haar pleinen wijkt Geweld noch bedrog.
11Elles en font jour et nuit le tour sur les murs; L’iniquité et la malice sont dans son sein;
12En was het een vijand, die mij beschimpte, Ik zou het verdragen; Of een van mijn haters, die mij hoonde, Ik zou mij verschuilen.
12La méchanceté est au milieu d’elle, Et la fraude et la tromperie ne quittent point ses places.
13Maar gij, een man van mijn stam, Mijn vriend en mijn makker,
13Ce n’est pas un ennemi qui m’outrage, je le supporterais; Ce n’est pas mon adversaire qui s’élève contre moi, Je me cacherais devant lui.
14Met wien ik vertrouwelijk omging, Eendrachtig leefde in Gods huis!
14C’est toi, que j’estimais mon égal, Toi, mon confident et mon ami!
15Moge de dood ze verrassen, Zodat ze levend in het dodenrijk dalen! Want boosheid heerst in hun woning, En slechtheid in hun gemoed.
15Ensemble nous vivions dans une douce intimité, Nous allions avec la foule à la maison de Dieu!
16Maar ìk roep tot God, En Jahweh komt mij te hulp.
16Que la mort les surprenne, Qu’ils descendent vivants au séjour des morts! Car la méchanceté est dans leur demeure, au milieu d’eux.
17‘s Avonds, ‘s morgens en ‘s middags klaag ik en zucht ik, En Hij hoort naar mijn smeken.
17Et moi, je crie à Dieu, Et l’Éternel me sauvera.
18Hij zal mij vrede schenken, mij van mijn belagers bevrijden, Al staan ze nog zo talrijk tegen mij op.
18Le soir, le matin, et à midi, je soupire et je gémis, Et il entendra ma voix.
19God verhoort mij: Hij zal ze vernederen, Hij, die van eeuwigheid op zijn troon is gezeten. Want ze zijn onverbeterlijk, En vrezen God niet;
19Il me délivrera de leur approche et me rendra la paix, Car ils sont nombreux contre moi.
20Ze slaan de hand aan hun vrienden, En schenden hun trouw.
20Dieu entendra, et il les humiliera, Lui qui de toute éternité est assis sur son trône; — Pause. Car il n’y a point en eux de changement, Et ils ne craignent point Dieu.
21Hun mond is gladder dan boter, Maar vijandig hun hart; Hun woorden zijn zachter dan olie, Maar steken als dolken.
21Il porte la main sur ceux qui étaient en paix avec lui, Il viole son alliance;
22Werp daarom uw kommer op Jahweh, Hij zal voor u zorgen; En nooit zal Hij dulden, Dat de rechtvaardige wankelt.
22Sa bouche est plus douce que la crème, Mais la guerre est dans son cœur; Ses paroles sont plus onctueuses que l’huile, Mais ce sont des épées nues.
23Maar stort in het diepst van het graf, o mijn God, Die mannen van bloed en bedrog; Laat ze de helft van hun dagen niet zien, Doch laat mìj op U blijven hopen!
23Remets ton sort à l’Éternel, et il te soutiendra, Il ne laissera jamais chanceler le juste.
no verse 24 in this text
24Et toi, ô Dieu! Tu les feras descendre au fond de la fosse; Les hommes de sang et de fraude N’atteindront pas la moitié de leurs jours. C’est en toi que je me confie.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.