Psalmen 137
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Lutherbibel 1912
1Aan Babels stromen zaten wij schreiend Bij de gedachte aan Sion;
1An den Wassern zu Babel saßen wir und weinten, wenn wir an Zion gedachten.
2En aan de wilgen, die daar stonden, Hingen wij onze harpen op.
2Unsere Harfen hingen wir an die Weiden, die daselbst sind.
3Ja, daar durfden onze rovers Ons nog liederen vragen; En onze beulen: “Zingt ons vrolijke wijsjes Uit de zangen van Sion!”
3Denn dort hießen uns singen, die uns gefangen hielten, und in unserm Heulen fröhlich sein: “Singet uns ein Lied von Zion!”
4Ach, hoe zouden wij Jahweh’s liederen zingen Op vreemde bodem!
4Wie sollten wir des HERRN Lied singen in fremden Landen?
5Jerusalem, zo ik u zou vergeten, Ik vergat mijn rechterhand nog eer;
5Vergesse ich dein, Jerusalem, so werde ich meiner Rechten vergessen.
6Mijn tong mag aan mijn gehemelte kleven, Zo ik u niet gedenk: Zo ik niet meer van Jerusalem houd, Dan van het toppunt van vreugde.
6Meine Zunge soll an meinem Gaumen kleben, wo ich nicht dein gedenke, wo ich nicht lasse Jerusalem meine höchste Freude sein.
7Jahweh, reken de zonen van Edom De dag van Jerusalem toe; Die riepen: Smijt ze neer, smijt ze neer; Neer met haar op de grond!
7HERR, gedenke der Kinder Edom den Tag Jerusalems, die da sagten: “Rein ab, rein ab bis auf ihren Boden!”
8En gij, dochter van Babel, moordenares: Heil hem, die u vergeldt wat gij ons hebt gedaan;
8Du verstörte Tochter Babel, wohl dem, der dir vergilt, wie du uns getan hast!
9Heil hem, die uw kinderen grijpt, En tegen de rots te pletter slaat!
9Wohl dem, der deine jungen Kinder nimmt und zerschmettert sie an dem Stein!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.