Psalmen 137
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Aan Babels stromen zaten wij schreiend Bij de gedachte aan Sion;
1نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم وگریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.
2En aan de wilgen, die daar stonden, Hingen wij onze harpen op.
2بربطهای خود را آویختیم بردرختان بید که در میان آنها بود.
3Ja, daar durfden onze rovers Ons nog liederen vragen; En onze beulen: “Zingt ons vrolijke wijsjes Uit de zangen van Sion!”
3زیرا آنانی که مارا به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرودخواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی (خواستند) که «یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.»
4Ach, hoe zouden wij Jahweh’s liederen zingen Op vreemde bodem!
4چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟
5Jerusalem, zo ik u zou vergeten, Ik vergat mijn rechterhand nog eer;
5اگر تو را‌ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من فراموش کند.
6Mijn tong mag aan mijn gehemelte kleven, Zo ik u niet gedenk: Zo ik niet meer van Jerusalem houd, Dan van het toppunt van vreugde.
6اگر تو را به یادنیاورم، آنگاه زبانم به کامم بچسبد، اگر اورشلیم رابر همه شادمانی خود ترجیح ندهم.
7Jahweh, reken de zonen van Edom De dag van Jerusalem toe; Die riepen: Smijt ze neer, smijt ze neer; Neer met haar op de grond!
7ای خداوند، روز اورشلیم را برای بنی ادوم به یادآور، که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!»
8En gij, dochter van Babel, moordenares: Heil hem, die u vergeldt wat gij ons hebt gedaan;
8ای دختر بابل که خراب خواهی شد، خوشابحال آنکه به تو جزا دهد چنانکه تو به ماجزا دادی!
9Heil hem, die uw kinderen grijpt, En tegen de rots te pletter slaat!
9خوشابحال آنکه اطفال تو را بگیرد وایشان را به صخره‌ها بزند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.